Дар шҳўри санаи сабъу арбаъӣни хмсмоиаҳи миёни султони олами санҷари бен маликшоҳу худованди султони ълоءи алднёу аддӣн масоф афтод ба дар аўбаҳу масофи ғӯр шикаста шуд .

در شهور سنهٔ سبع و اربعین خمسمایة میان سلطان عالم سنجر بن ملکشاه و خداوند سلطان علاء الدنیا و الدین مصاف افتاد به در اوبه و مصاف غور شکسته شد.

Ва худованди султони машриқи хулди аллоҳи малакаи гирифтори гашту хдоўндзодаҳи малики олами одили шамси аддавлау аддӣни Муҳамади бен масъӯд гирифтор шуд ба дасти амири асФҳсолори ирнқши ҳриўаҳ .

و خداوند سلطان مشرق خلد الله ملکه گرفتار گشت و خداوندزاده ملک عالم عادل شمس الدولة و الدین محمد بن مسعود گرفتار شد به دست امیر اسفهسالار یرنقش هریوه.

Ва панҷоҳ ҳазор динор қарор афтод ки кас ӯ ба ҳазрат Бомиён раваду астҳсоси он мол кунад ва чун мол ба ҳарӣ расад он хдоўндзодаҳро итлоқ кунанд .

و پنجاه هزار دینار قرار افتاد که کس او به حضرت بامیان رود و استحثاث آن مال کند و چون مال به هری رسد آن خداوندزاده را اطلاق کنند.

Ва аз ҷониби султони олам ӯ худ мутлақ буд ва ба вақти ҳаракат кардан аз ҳарӣ ташриф номзад карда буд .

و از جانب سلطان عالم او خود مطلق بود و به وقت حرکت کردن از هری تشریف نامزد کرده بود.

Ман банда дар ин ҳол бидон хизмати расидам .

من بنده در این حال بدان خدمت رسیدم.

Рӯзӣ дар ғояти дилтангӣ ба банда ишорат фармуд ки :

روزی در غایت دلتنگی به بنده اشارت فرمود که:

« охири ин гушоиш кӣ хоҳад буд ва ин ҳамл кӣ бирасад ? »

«آخر این گشایش کی خواهد بود و این حمل کی برسد؟»

Он рӯзи бад-ӣни ихтиёр иртифоъӣ гирифтам , толеъ баркашидаму мҷҳўд биҷой оварадам . Сеюм рӯзи он саволро далели гушоиш буд . Дигар рӯз биёмадам ва гуфтам :

آن روز بدین اختیار ارتفاعی گرفتم، طالع برکشیدم و مجهود بجای آوردم. سوم روز آن سؤال را دلیل گشایش بود. دیگر روز بیامدم و گفتم:

« фардои намози пешин кас расад . »

«فردا نماز پیشین کس رسد.»

Он подшоҳи зодаи ҳамаи рӯз дар ин андеша буд . Дигари рӯз ба хизмат рафтам . Гуфт :

آن پادشاه زاده همه روز در این اندیشه بود. دیگر روز به خدمت رفتم. گفت:

« имрӯз ваъдааст ? »

«امروز وعده است؟»

Гуфтам :

گفتم:

« оре »

«آری»

То намози пешини ҳам дар он хизмати боистодм чун бонги намози баромад аз сар зҷрт гуфт :

تا نماز پیشین هم در آن خدمت بایستادم چون بانگ نماز برآمد از سر ضجرت گفت:

« дидӣ ки намоз пешин расед ва хабарӣ нарасед . »

«دیدی که نماز پیشین رسید و خبری نرسید.»

Он подшоҳи зода дар ин буд ки қосидӣ дар расед ва ин бишорат дод ки :

آن پادشاه زاده در این بود که قاصدی در رسید و این بشارت داد که:

« ҳамл овараданд панҷоҳ ҳазор динору гӯсфанд ва чизҳои дигар . Ъзи аддӣни Маҳмӯди ҳоҷии кадхудои худованди зодаи ҳисоми аддавлаи волидайни соҳиб ҳамласт . «

«حمل آوردند پنجاه هزار دینار و گوسفند و چیزهای دیگر. عز الدین محمود حاجی کدخدای خداوند زاده حسام الدولة والدین صاحب حمل است.«

Ва дигари рӯзи хдоўндзодаҳи шамси аддавлау аддӣни халъати султон олам бапушед ва мутлақ шуд ва ба зӯдтарини ҳоле рӯй ба мақари ъзи хеши ниҳод ва ҳар рӯзи корҳо бар зиёдатаст ва бар зиёдати бод .

و دیگر روز خداوندزاده شمس الدولة و الدین خلعت سلطان عالم بپوشید و مطلق شد و به زودترین حالی روی به مقر عز خویش نهاد و هر روز کارها بر زیادت است و بر زیادت باد.

Ва дар ин шабҳо буд ки бандаро бнўохт ва гуфт :

و در این شبها بود که بنده را بنواخت و گفت:

« Низомӣ ! ёди дорӣ ки ба ҳарӣ он ҳукм кардӣ ва чунон рост боз омад ? хостам ки даҳони ту пар зар кунам онҷо зар надоштам ӣнҷо зар дорам . »

«نظامی! یاد داری که به هری آن حکم کردی و چنان راست باز آمد؟ خواستم که دهان تو پر زر کنم آنجا زر نداشتم اینجا زر دارم.»

Зари бхўосту даҳони ман ду бори пар зар кард ва гуфт :

زر بخواست و دهان من دو بار پر زر کرد و گفت:

« басӣ намедорад ! астин бози дор ! »

«بسی نمی‌دارد! استین باز دار!»

Остини боздоштам . Пар зар кард .

آستین بازداشتم. پر زر کرد.

Эзади табораку таъолӣ ҳар рӯзи ин давлатро бзёдт кунод ва ин ду хдоўндзодаҳро ба худованди малики муаззами арзонии дороади бмнаҳу карама .

ایزد تبارک و تعالى هر روز این دولت را بزیادت کناد و این دو خداوندزاده را به خداوند ملک معظم ارزانی داراد بمنه و کرمه.