Бар подшоҳ воҷибаст ки ҳар ҷо ки равад надиму хидматкор ки дорад ӯро биёзмоед . Агар шаръро муътақид буд ва ба Фроӣзу сунани он қиём кунаду иқболи намояд ӯро қариб ва азиз гирданд ва эътимод кунад . Ва агар бар хилофи ин буд ӯро маҳҷӯр гирданду ҳавошии маҷлиси худро аз соя ӯ маҳфӯз дорад ки ҳар ки дар дайни худои ъзу ҷлу шариъати Муҳамади Мустафои слъм эътиқод надорад ӯро дар ҳечкас эътиқод набӯд ва шавам бошад бар хештан ва бар махдум .

بر پادشاه واجب است که هر جا که رود ندیم و خدمتکار که دارد او را بیازماید. اگر شرع را معتقد بود و به فرائض و سنن آن قیام کند و اقبال نماید او را قریب و عزیز گرداند و اعتماد کند. و اگر بر خلاف این بود او را مهجور گرداند و حواشی مجلس خود را از سایهٔ او محفوظ دارد که هر که در دین خدای عز و جل و شریعت محمد مصطفی صلعم اعتقاد ندارد او را در هیچکس اعتقاد نبود و شوم باشد بر خویشتن و بر مخدوم.

Дар авоили малики султони ғиоси алднёу аддӣни Муҳамади бен маликшоҳи қасими амӣралмуъминӣни нури аллоҳи турбатаи малики араби садақа исён овараду гардан аз рбқаҳ тоъат бикашед ва бо панҷоҳ ҳазор марди араб аз ҳала рӯй ба Бағдоди ниҳод . Амӣралмуъминӣни алмстзҳри биллоҳи нома дар номау пайк дар пайк равон карда буд ба Исфаҳону султонро ҳаме хонд .

در اوائل ملک سلطان غیاث الدنیا و الدین محمد بن ملکشاه قسیم امیرالمؤمنین نور الله تربته ملک عرب صدقه عصیان آورد و گردن از ربقهٔ طاعت بکشید و با پنجاه هزار مرد عرب از حله روی به بغداد نهاد. امیرالمؤمنین المستظهر بالله نامه در نامه و پیک در پیک روان کرده بود به اصفهان و سلطان را همی خواند.

Ва султон аз мунаҷҷимони ихтиёри ҳамеи хост . Ҳеҷ ихтиёрӣ набӯду соҳиби толеъи султони роҷеъ буд .

و سلطان از منجمان اختیار همی خواست. هیچ اختیاری نبود و صاحب طالع سلطان راجع بود.

Гуфтанд :

گفتند:

« эй худованд ихтиёрӣ намеёбем ! »

«ای خداوند اختیاری نمی‌یابیم!»

Гуфт :

گفت:

« бҷўӣид ! »

«بجوئید!»

Ва ташдид кард ва дилтангӣ намӯд . Мунаҷҷимон бигурехтанд !

و تشدید کرد و دلتنگی نمود. منجمان بگریختند!

Ғазнавӣ буд ки дар кӯии гунбад дуконӣ дошт ва Фолгўиӣ кардӣу занон бар ӯ шудандӣу тъўиз дӯстӣ навиштӣ . Илм ӯ ғӯрӣ надошт .

غزنوی بود که در کوی گنبد دکانی داشت و فالگویی کردی و زنان بر او شدندی و تعویذ دوستی نوشتی. علم او غوری نداشت.

Ба ошноӣии ғуломӣ аз он султони хештанро пеши султони андохт ва гуфт ки :

به آشنائی غلامی از آن سلطان خویشتن را پیش سلطان انداخت و گفت که:

« ман ихтиёрӣ бикунам бидон ихтиёр бирав ва агар Музаффар нашӯй маро гардан бизан ! »

«من اختیاری بکنم بدان اختیار برو و اگر مظفر نشوی مرا گردن بزن!»

Ҳолеи султони хуши дили гашт ва ба ихтиёр ӯ барнишаст ва дивист динори ншобўрӣ ба вай дод ва бирафт ва бо садақа масоф карду лашкарро бишикасту садақаро бигирифт ва бикушт .

حالى سلطان خوش دل گشت و به اختیار او برنشست و دویست دینار نشابوری به وی داد و برفت و با صدقه مصاف کرد و لشکر را بشکست و صدقه را بگرفت و بکشت.

Ва чун Музаффару Мансур ба Исфаҳон боз омад Фолгўиро бнўохту ташриф гарон дод ва қариб гардониду мунаҷҷимонро бихонад ва гуфт :

و چون مظفر و منصور به اصفهان باز آمد فالگوی را بنواخت و تشریف گران داد و قریب گردانید و منجمان را بخواند و گفت:

« шумо ихтиёр накардед ин ғазнавӣ ихтиёрӣ кард ва бирафтему худои ъзу ҷл рост оварад . Чаро чунин кардед ? ҳамоно садақаи шуморо ришватии фиристода буд ки ихтиёрӣ накунед ! »

«شما اختیار نکردید این غزنوی اختیاری کرد و برفتیم و خدای عز و جل راست آورد. چرا چنین کردید؟ همانا صدقه شما را رشوتی فرستاده بود که اختیاری نکنید!»

Ҳама дар хоки афтоданд ва биноледанд ва гуфтанд :

همه در خاک افتادند و بنالیدند و گفتند:

« бидон ихтиёри ҳеҷ мунаҷҷим розӣ набӯд ва агар хоҳад банависанд ва ба хуросон фиристанд то хоҷаи эмоми умри хайёмӣ чаҳ гуяд . »

«بدان اختیار هیچ منجم راضی نبود و اگر خواهد بنویسند و به خراسان فرستند تا خواجه امام عمر خیامی چه گوید.»

Султон донист ки он бечорагони рости мигўинд . Аз ндмоءи хеши фозилиро бихонад ва гуфт :

سلطان دانست که آن بیچارگان راست میگویند. از ندماء خویش فاضلی را بخواند و گفت:

« фардо ба хонаи хеши шароби хуру мунаҷҷими ғазнавиро бихон ва ӯро шароби даҳ ва дар ғояти мастӣ аз ӯ бипурс ки ин ихтиёр ки ту кардӣ некӯ набӯду мунаҷҷимони онро айбҳо ҳаме кунанд сари ин маро бигӯӣ . »

«فردا به خانهٔ خویش شراب خور و منجم غزنوی را بخوان و او را شراب ده و در غایت مستی از او بپرس که این اختیار که تو کردی نیکو نبود و منجمان آن را عیبها همی کنند سر این مرا بگوی.»

Он надим чунон кард ва ба мастӣ аз вай бипурсед . Ғазнавӣ гуфт :

آن ندیم چنان کرد و به مستی از وی بپرسید. غزنوی گفت:

« ман донистам ки аз ду берун набошад ё он лашкар шикаста шавад ё ин лашкар . Агар он лашкар шикаста шавад ташриф ёбам ва агар ин лашкар шикаста шавад ки ба ман пардозад ? ! »

«من دانستم که از دو بیرون نباشد یا آن لشکر شکسته شود یا این لشکر. اگر آن لشکر شکسته شود تشریف یابم و اگر این لشکر شکسته شود که به من پردازد؟!»

Пас дигари рӯзи надим бо султон бигуфт . Султон бифармуд то коҳини ғазнавиро ихроҷ карданд ва гуфт :

پس دیگر روز ندیم با سلطان بگفت. سلطان بفرمود تا کاهن غزنوی را اخراج کردند و گفت:

« ин чунин кас ки ӯро дар ҳақи мусулмонони ин эътиқод бошад шавам бошад . »

«این چنین کس که او را در حق مسلمانان این اعتقاد باشد شوم باشد.»

Ва мунаҷҷимони хешро бихонад ва бар эшон эътимод кард ва гуфт :

و منجمان خویش را بخواند و بر ایشان اعتماد کرد و گفت:

« ман худ он коҳинро душмани доштам ки як намоз накардӣ ва ҳар ки шаръро нишоед моро ҳам нишоед . »

«من خود آن کاهن را دشمن داشتم که یک نماز نکردی و هر که شرع را نشاید ما را هم نشاید.»