Шайхи алисломи Абдуллоҳи Ансории қудси аллоҳи рӯҳа бо ин хоҷа таассуб кардӣу борҳои қасд ӯ карду кутуб ӯ бсухт .

شیخ الاسلام عبدالله انصاری قدس الله روحه با این خواجه تعصب کردی و بارها قصد او کرد و کتب او بسوخت.

Ва ин таассубӣ буд динӣ ки ҳрўён дар ӯ эътиқод карда буданд ки ӯ мурда зинда мекунад ва он эътиқоди авомро зиён медошт .

و این تعصبی بود دینی که هرویان در او اعتقاد کرده بودند که او مرده زنده می‌کند و آن اعتقاد عوام را زیان می‌داشت.

Магари шайх бемор шуд ва дар миёни марази Фўоқ падед омад ва ҳар чанд атиббо алоҷ карданд суд надошт .

مگر شیخ بیمار شد و در میان مرض فواق پدید آمد و هر چند اطبا علاج کردند سود نداشت.

Ноумед шуданд . Охири баъд аз ноумедии қорўраҳи шайх бадв фиристоданд ва аз ӯ алоҷ хостанд бар ном ғайриӣ .

ناامید شدند. آخر بعد از ناامیدی قارورهٔ شیخ بدو فرستادند و از او علاج خواستند بر نام غیری.

Хоҷаи Исмоил чун қорўраҳ нигаред гуфт :

خواجه اسماعیل چون قاروره نگرید گفت:

« ин об фалонасту Фўоқши падед омадааст ва дар он оҷиз шудаанд ва ӯро бигӯед то як астори пӯсти мағзи писта бо як астори шукр аскарӣ бикӯбанд ва ӯро диҳанд то боз раҳад ва бигӯед ки илм бибояд омухт ва китоб набояд сӯхт . »

«این آب فلان است و فواقش پدید آمده است و در آن عاجز شده‌اند و او را بگویید تا یک استار پوست مغز پسته با یک استار شکر عسکری بکوبند و او را دهند تا باز رهد و بگویید که علم بباید آموخت و کتاب نباید سوخت.»

Пас аз ин ду чиз сФўФӣ сохтанд ва бемор бихӯраду ҳоле Фўоқ бинишасту бемор бар осуд .

پس از این دو چیز سفوفی ساختند و بیمار بخورد و حالى فواق بنشست و بیمار بر آسود.