эй шоҳбозкбрёи зини зулмати ободи ҳаво

ای شاهبازکبریا زین ظلمت آباد هوا

Баркаш марои сӯии ъло то бози байнами он лақо

برکش مرا سوی علا تا باز بینم آن لقا

Шояд шавам днгу далв дар партави рухсор ӯ

شاید شوم دنگ و دلو در پرتو رخسار او

Фориғ шавам аз ҷусту ҷӯи хушвораам зини қайдҳо

فارغ شوم از جست و جو خوش وارهم زین قیدها

Берун кунам бегонаро дар вокнми майхона ро

بیرون کنم بیگانه را در واکنم میخانه را

Хуш дар кашами паймонаро бо он ҳарифи ошно

خوش در کشم پیمانه را با آن حریف آشنا

Дар базми ёри моҳи рӯи нӯшам май берангу бӯ

در بزم یار ماه رو نوشم می بی رنگ و بو

Бо бонги созўҳои вҳў мастона гӯям тани тела

با بانگ سازوهای وهو مستانه گویم تن تلا

Зон май хирад бихўд шавад девона вааш дар раҳ равад

زان می خرد بیخود شود دیوانه وش در ره رود

Мастона бонгӣ мезанад халқи ҷаҳонро колсло

مستانه بانگی میزند خلق جهان را کالصلا

Хуш дар самоъ оем аз он гӯям видоъи ҷисму ҷон

خوش در سماع آیم از آن گویم وداع جسم و جان

Берун барам рахт аз ҷаҳон на хавф монад на раҷо

بیرون برم رخت از جهان نه خوف ماند نه رجا

Фориғи зи нек ва бад шавам аз худ дамӣ бихўд шавам

فارغ ز نیک و بد شوم از خود دمی بیخود شوم

Пас фонӣ сармад шавам гирдами сазовори бақо

پس فانی سرمد شوم گردم سزاوار بقا

Мое мо чун шуд адам , шуд мавҷҳо баҳри қадам

مایی ما چون شد عدم، شد موجها بحر قدم

Мансури вақтам дам бидам гӯям аноолҳқи бармало

منصور وقتم دم بدم گویم اناالحق برملا

Ҳон эй асирӣ тан бизан мастона май гӯйии сухан

هان ای اسیری تن بزن مستانه می گویی سخن

Хати даракаши андрмо ва ман бо кас магӯ срхдо

خط درکش اندرما و من با کس مگو سرخدا