Дилдор барграфт ниқоб аз ҷамоли хеш
دلدار برگرفت نقاب از جمال خویش
Бо ошиқон намӯд рух бе мисоли хеш
با عاشقان نمود رخ بی مثال خویش
Чун ҳасан худ бидид дар ойина шуд чунин
چون حسن خود بدید در آئینه شد چنین
Ошуфтаи киришмау ғанҷу даллоли хеш
آشفته کرشمه و غنج و دلال خویش
эй офтоби ҳасан чу мо зарраи тўоим
ای آفتاب حسن چو ما ذره توایم
Ёрб мсоз кам зи сармои зилоли хеш
یارب مساز کم ز سرما ظلال خویش
Аз нури меҳр рӯй ту олам мунаввар аст
از نور مهر روی تو عالم منور است
Изҳор карда ба ду олами камоли хеш
اظهار کرده به دو عالم کمال خویش
Ушшоқро ба оташ ҳиҷрон бсухтӣ
عشاق را به آتش هجران بسوختی
Брсўхтаҳ бирез зулоли висоли хеш
برسوخته بریز زلال وصال خویش
Бигушо ниқоби зулфи бурузи оршом ро
بگشا نقاب زلف بروز آرشام را
Девонаи сози халқи ҷаҳон аз ҷамоли хеш
دیوانه ساز خلق جهان از جمال خویش
Худро ба пеши ёри асирӣ нисор кун
خود را به پیش یار اسیری نثار کن
Дар базми васл ӯ чу надории маҷоли хеш
در بزم وصل او چو نداری مجال خویش