эй бадӣдори ту равшани дидаи гирёни мо

ای بدیدار تو روشن دیده گریان ما

Меҳнати ишқати давои дард бе дармони мо

محنت عشقت دوای درد بی درمان ما

Хонаи дил пок кардам аз ғубори ғайри ёр

خانه دل پاک کردم از غبار غیر یار

То магари нақш Рахш гардад дамии меҳмони мо

تا مگر نقش رخش گردد دمی مهمان ما

Хоки гаштам дар ҳавои лаъл чун оби ҳаёт

خاک گشتم در هوای لعل چون آب حیات

Кам нашуд аз дили замонии оташи сӯзони мо

کم نشد از دل زمانی آتش سوزان ما

Хӯн дил хоҳад ки резади ғамза тўлик шуд

خون دل خواهد که ریزد غمزه تولیک شد

Оби ҳайвони лаби лаълати балои ҷони мо

آب حیوان لب لعلت بلای جان ما

Ман азин мастии куҷои ҳушёри гирдам то абад

من ازین مستی کجا هشیار گردم تا ابد

Дар азал чун бомай лаъли тўшди паймони мо

در ازل چون بامی لعل توشد پیمان ما

Мекунад имони ҷонамро ниҳон дар ҳар нафас

میکند ایمان جانم را نهان در هر نفس

Дар ниқоби куфри зулфи анбарин ҷонони мо

در نقاب کفر زلف عنبرین جانان ما

Ёр чун ҳайрони хешами дидгФт аз айни ноз

یار چون حیران خویشم دیدگفت از عین ناز

эй асирӣ то бкӣ бошӣ чунин ҳайрони мо

ای اسیری تا بکی باشی چنین حیران ما