Пайдост ҳасани дӯсти з заррот кун факон

پیداست حسن دوست ز ذرات کن فکان

Аз бас ки зоҳираст намояди чунин ниҳон

از بس که ظاهرست نماید چنین نهان

Он ёр бенишон чу бахуд кард ҷилва

آن یار بی نشان چو بخود کرد جلوه

Дар арса зуҳӯр намӯд ин ҳамаи нишон

در عرصه ظهور نمود این همه نشان

Маъшӯқ ҳар замон чу бҳсн дигар намӯд

معشوق هر زمان چو بحسن دگر نمود

Ҳар ошиқии нишон дигар медиҳад нишон

هر عاشقی نشان دگر میدهد نشان

Ҳқо ки нест дар ду ҷаҳони ғайриёри кас

حقا که نیست در دو جهان غیریار کس

Айн алъён биҷӯ ки аёнаст дар аён

عین العیان بجو که عیانست در عیان

Ёраст ҳарчӣ ҳасту ҷаҳон ҷуз намӯд нест

یار است هرچه هست و جهان جز نمود نیست

Буд ва намӯд ҳар чаҳ буд ӯст , кӯи ҷаҳон ?

بود و نمود هر چه بود اوست، کو جهان؟

Хуршед рӯй дӯсти з ҳар зарра рӯ намӯд

خورشید روی دوست ز هر ذره رو نمود

Мрот ҳасан ӯст агар кун вагар макон

مرآت حسن اوست اگر کون و گر مکان

Дар ошиқӣ чу кард асирии зи срқдм

در عاشقی چو کرد اسیری ز سرقدم

Дар коиноти ишқ аз он гашти достон

در کاینات عشق از آن گشت داستان