эй дар анвор ҷамолат гашта шайдои шайху шоб

ای در انوار جمالت گشته شیدا شیخ و شاب

Зарраи вор аз меҳри рӯяти ошиқон дар изтироб

ذره وار از مهر رویت عاشقان در اضطراب

Ҳамчуи шамъ аз сӯзи дили гирёни ҳамаи шаб то буруз

همچو شمع از سوز دل گریان همه شب تا بروز

Солҳо будам ки то рӯйиш бидидам бе ниқоб

سالها بودم که تا رویش بدیدم بی نقاب

Ҷон диҳад дил аз барои бӯсаи лаъли лабаш

جان دهد دل از برای بوسه لعل لبش

Чун кунад ташнааст аз он , ҷон май дҳдозбҳроб

چون کند تشنه است از آن، جان می دهدازبهرآب

Чашми масташ то бдоми оради дили халқи ҷаҳон

چشم مستش تا بدام آرد دل خلق جهان

Ҳамчуи сайёдони ҷодӯи хешро карда бихоб

همچو صیادان جادو خویش را کرده بخواب

Ҷони бсўдои хаёли он даҳону зулфи боз

جان بسودای خیال آن دهان و زلف باز

Дил наад бар ҳеҷ ва онкӣ меравад дар печу тоб

دل نهد بر هیچ و آنکه میرود در پیچ و تاب

Мағриби ҷонҳости кӯяш чун баромади моҳи ман

مغرب جانهاست کویش چون برآمد ماه من

Зон қиёмат хост каз мағриби баромади офтоб

زان قیامت خاست کز مغرب برآمد آفتاب

Дар миёни мо ва дилбар нест ҳоҷиби ҷузи рақиб

در میان ما و دلبر نیست حاجب جز رقیب

Кошкӣ як лаҳза медидем рӯйиш бе ҳиҷоб

کاشکی یک لحظه میدیدیم رویش بی حجاب

Машкрогар нисбатӣ бо зулф ӯ кардам чаҳ шуд

مشک را گر نسبتی با زلف او کردم چه شد

На хато кардам ки гуфтам чини зулфаши мшкноб

نه خطا کردم که گفتم چین زلفش مشکناب

Чун асирӣ ҳар ки шуд дар банди зулфи моҳ рӯй

چون اسیری هر که شد در بند زلف ماه روی

Аз сияҳи бахтӣ буд ошуфтаи ҳолу баси хароб

از سیه بختی بود آشفته حال و بس خراب