То ниқоб аз маи рухсори ту бардошти сабо

تا نقاب از مه رخسار تو برداشت صبا

Ёфт аз партави ҳасани ту ҷаҳони нуру сафо

یافت از پرتو حسن تو جهان نور و صفا

Аз таҷаллии ҷамоли ту дилу ҷони ҷаҳон

از تجلی جمال تو دل و جان جهان

Масту лоиъқл ва шайдост зиҳии ҳасани лақо

مست و لایعقل و شیداست زهی حسن لقا

Ҷузи ҷамолӣ ки баҳри лаҳзаи намояди рухи дӯст

جز جمالی که بهر لحظه نماید رخ دوست

Нест дарди дили моро бҷҳони ҳеҷ даво

نیست درد دل ما را بجهان هیچ دوا

Бихўд аз бода ишқанд чаҳ ҳушёр ва чаҳ маст

بیخود از باده عشقند چه هشیار و چه مست

Ҳама маст мевасланд чаҳ шоҳ ва чаҳ гадо

همه مست می وصلند چه شاه و چه گدا

Вораед ин дили девонаи зи андӯҳи фироқ

وارهید این دل دیوانه ز اندوه فراق

То ки дрбзми висоли ту зи худ гашти фано

تا که دربزم وصال تو ز خود گشت فنا

Муҳаррами сар ниҳон омаду орифи биқин

محرم سر نهان آمد و عارف بیقین

Ҳаркии ҳасани рух ту дид аён аз ҳамаи ҷо

هرکه حسن رخ تو دید عیان از همه جا

Дид хуршеди ҷамолати зи ҳамаи зарраи аён

دید خورشید جمالت ز همه ذره عیان

Ҳарки вораст асирии зи ҳиҷоби ман ва мо

هرکه وارست اسیری ز حجاب من و ما