Бидон нури аллٰаҳи бсиртки бнўри алъён ки дар назари аҳли кашфу шуҳуд , олам ҳар лаҳзае ба ҳасби иқтизои зотии худ қатъи назар аз мавҷад намӯда , нест мегардад , ва ба мадади вуҷӯдӣ ки иборат аз нафас раҳмонӣаст , ҳаст мешавад ; ва аз суръати анқзоу таҷаддуд , маҳҷӯби замону макони ин маъноро дар намеёбад .

بدان نور اللّٰه بصیرتک بنور العیان که در نظر اهل کشف و شهود، عالم هر لحظه‌ای به حسب اقتضای ذاتی خود قطع نظر از موجد نموده، نیست می‌گردد، و به مدد وجودی که عبارت از نفس رحمانی است، هست می‌شود؛ و از سرعت انقضا و تجدد، محجوب زمان و مکان این معنا را در نمی‌یابد.

Ошиқ касеаст ки ки ҳуҷби зулмонеу нӯронӣ ба оташи муҳаббату ишқи сӯхта , ба ҳақоиқи умӯр вусӯл ёфта бошад . Ду ид , иборат аз нестӣ ва ҳастӣаст ки ҳар лаҳза дар назари орифи ошиқ воқеъаст . Чаҳ ид дар истилоҳ , моиъўди алӣ алқлбасту ҷамоатӣ ки ба доми тааюноту тқидоти муқайяд ва гирифторанд , ки анкабутони иборат аз он ҷамоатаст , магас қадед кунанд , яъне вуҷӯдоти мавҳумаи оламро боқӣу собит ва мтҳққ мешуморанд ва аз ҳақиқат ҳол ғофиланд ки ашёро вуҷӯд ҳақиқӣ нест ,у мавҷӯдияти ашёи иборат аз нисбати вуҷӯд ҳақаст ба эшон , ва чун он нисбати қатъ крддаҳ мешавад , ашёъи мъдўмотнд , ки : « алтўҳиди исқоти алозоФот » .

عاشق کسی است که که حجب ظلمانی و نورانی به آتش محبت و عشق سوخته، به حقایق امور وصول یافته باشد. دو عید، عبارت از نیستی و هستی است که هر لحظه در نظر عارف عاشق واقع است. چه عید در اصطلاح، مایعود علی القلب است و جماعتی که به دام تعینات و تقیدات مقید و گرفتارند، که عنکبوتان عبارت از آن جماعت است، مگس قدید کنند، یعنی وجودات موهومه عالم را باقی و ثابت و متحقق می‌شمارند و از حقیقت حال غافلند که اشیا را وجود حقیقی نیست، و موجودیت اشیا عبارت از نسبت وجود حق است به ایشان، و چون آن نسبت قطع کردده می‌شود، اشیاء معدوماتند، که: «التوحید اسقاط الاضافات».

Вассалом - тем

والسّلام - تمّ