Синаи пари нолау лаб хомӯш аст

آن شاه که گاهی نظری سوی گدا داشت

Бар забони қуфлу дилам дар ҷӯш аст

یارب ز سرم سایهٔ لطفش ز چه وا داشت

Худгар афлок вагар унсури хок

زان روز طرب یاد که از غنچه دهانی

Ҳамаро бори ғамаш бар дӯш аст

پیغام به دلسوختهٔ باد صبا داشت

Он як аз шавқи шаб ва рӯз бирақс

آراست چو فرّاش قضا بزم تنعّم

Венаи як аз ҷом майаш мадҳуш аст

از خوان طرب خون جگر قسمت ما داشت

Баррааши бастаи камар чун ҷавзо

روزی که زدندی همگی ساغر عشرت

Ҳарчӣ кавкаби бФлк манқӯш аст

ساقی ازل بهرهٔ ما جام بلا داشت

Ахтарони чанги занон чун ноҳид

یکجا غم یاران وز یکسو غم دوران

Маҳфили оростаи нўшо нӯш аст

ای بخت ندانم سر شوریده چها داشت

Меҳри бгдохтаҳи оташ ӯ аст

بی پا وسرانت همه سرخیل جهانند

Ки басар дар талабаш дргўш аст

عشق تو همانا اثر بال هما داشت

Моҳ оварда клФ бар рухсор

یاقوت سرشکم برهت خون شده دل بود

Каз ғамаши хӯни бадалаш дар ҷӯш аст

تازه زندت آب همین دیده به جا داشت

Маи нави пеши хами абрӯяш

چون نیستمی در خور دیدار تو ای کاش

Ҳалқаи бндгиш дар гӯш аст

ره بود به آنم که رهی سوی شما داشت

Қутбро каз ҳаракати афтода

هر تیر نگه جسته ز شست تو نشسته

Дода ҷомии зи азал беҳуш аст

در دل مگر آن خاصیت تیر قضا داشت

Хокёнро ҳама аз ҷилва ӯ

راندی ز در خویش چو اسرار حزین را

Шоҳидӣ дар бирав ҳам оғӯш аст

میرفت و بحسرت نگهی سوی قفا داشت