Магари бози сипед шоҳ бархест

مگر باز سپید شاه برخاست

Бишуд то хонаи он перзани рост

بشد تا خانهٔ آن پیرزن راست

Чу дидаш перзан бархест аз ҷой

چو دیدش پیرزن برخاست از جای

Ниҳодаш дар бар худ банди барпоӣ

نهادش در بر خود بند برپای

Сабӯситар хушӣ дар пеш ӯ кард

سبوسی تر خوشی در پیش او کرد

Ниҳодаши обу муштии ҷӯ фурӯ кард

نهادش آب و مشتی جو فرو کرد

Куҷои он туъма буд андари хури боз

کجا آن طعمه بود اندر خور باز

Ки боз аз даст шаҳ хӯрдӣ дар эъзоз

که باز از دست شه خوردی در اعزاز

Кажии мхлб ва чнгл бидидаш

کژی مخلب و چنگل بدیدش

Бидон то чина барчинад начедаш

بدان تا چینه برچیند نچیدش

Ба охир ҳам бихӯрад он чинаро боз

به آخر هم بخورد آن چینه را باز

Ба сад сахтӣ тпидн кард оғоз

به صد سختی طپیدن کرد آغاز

Ҳама болаш бибаред ва париш кунад

همه بالش ببرید و پرش کند

Ки то бо ӯ бимонад бўки як чанд

که تا با او بماند بوک یک چند

з ҳар сӯе даромад лашгари шоҳ

ز هر سویی درآمد لشگر شاه

Бидон сони бозро диданд ногоҳ

بدان سان باز را دیدند ناگاه

Бшаҳ гуфтанд кори перзани боз

بشه گفتند کار پیرزن باز

Ки чун саргашта шуд зон перзани боз

که چون سرگشته شد زان پیرزن باز

Шаҳаши гуфто чаҳ гӯям бо чунин кас

شهش گفتا چه گویم با چنین کس

Ҷавобаши инч ӯ кардаст ин бас

جوابش اینچ او کردست این بس

Ало эй хоби хуши бардаи знозт

الا ای خواب خوش برده زنازت

Ба дасти перзани афтодаи бозат

به دست پیرزن افتاده بازت

Маро сабраст то ин боз ногоҳ

مرا صبرست تا این باز ناگاه

Ба сад ғайрат расад бо ҳазрати шоҳ

به صد غیرت رسد با حضرت شاه

Ба пеш шаҳ надонам то чаҳ гӯйӣ

به پیش شه ندانم تا چه گویی

Ту ин дами хуфтаи фардо чаҳ гўӣӣ

تو این دم خفتهٔ فردا چه گوئی