Хушаст ин куҳнаи дайри пурфасона

خوش است این کهنه دیر پرفسانه

Агар на мрднстӣ дар миёна

اگر نه مردنستی در میانه

Дарин меҳнат саро инаст мотам

درین محنت سرا اینست ماتم

Ки моро май бнгзорнд бо ҳам

که ما را می‌بنگذارند با هم

Хўшстии зиндагонӣ ва кистӣ

خوشستی زندگانی و کیستی

Агар на марги нохуши дрпистӣ

اگر نه مرگ ناخوش درپیستی

Нишот ар ҳаст бедаврон ғам нест

نشاط ار هست بی دوران غم نیست

Вуҷӯд ар ҳаст бехавф адам нест

وجود ار هست بی خوف عدم نیست

Хушии ҷӯии зи олами саркашӣ ро

خوشی جویی ز عالم سرکشی را

з олам нест давронеи хушӣ ро

ز عالم نیست دورانی خوشی را

Шароби хуши гувориши оташии дон

شراب خوش گوارش آتشی دان

Саросари хушӣ ӯ нохушии дон

سراسر خوشی او ناخوشی دان

Гулобу машки олами ашк ва хӯнаст

گلاب و مشک عالم اشک و خونست

Хушӣ ҷустани зи ашк ва хӯн ҷунунаст

خوشی جستن ز اشک و خون جنونست

Касе кӯи буии авдаш хуш шунӯдаст

کسی کو بوی عودش خوش شنودست

Чаҳ хушаст онкии худ дар асл дӯдаст

چه خوش است آنکه خود در اصل دودست

Турогар атласаст ӣнҷогар аксўн

ترا گر اطلس است اینجا گر اکسون

Луоб Карамӣаст он ин чаҳ афсун

لعاب کرمی است آن این چه افسون

Агарчӣ ангабини хуши таъм ва ширинаст

اگرچه انگبین خوش طعم و شیرینست

Валикини фазла занбӯр мискинаст

ولیکن فضلهٔ زنبور مسکینست

Турои ӣнҷои сар буз ме намонад

ترا اینجا سر بز می نماند

Ки саг дар дидаи қндз май намояд

که سگ در دیده قندز می نماید

Луоби карамро додӣ ба хӯни ранг

لعاب کرم را دادی به خون رنگ

Ки омад атлас рӯмем дар чанг

که آمد اطلس رومیم در چنگ

?герати бодӣ хуш ояд аз замона

گرت بادی خوش آید از زمانه

Кунад пари хокати охири чашми хона

کند پر خاکت آخر چشم خانه

Агар ту зиракии хоҳии замонӣ

اگر تو زیرکی خواهی زمانی

Наёбӣ зиракиро бе зӣоне

نیابی زیرکی را بی زیانی

Чу ҷўзӣ башиканӣ бахти озмоиӣ

چو جوزی بشکنی بخت آزمایی

Набинӣ ҳеҷ мағзи онҷо чарое

نبینی هیچ مغز آنجا چرایی

Шӯии сад бор дар дарёи нгўсор

شوی صد بار در دریا نگوسار

Наёбӣ дару реги оре ба харвор

نیابی در و ریگ آری به خروار

Зании сад гӯнаи митини гарони санг

زنی صد گونه میتین گران سنگ

Ки то як ҷӯи буруни оре аз он санг

که تا یک جو برون آری از آن سنگ

Чу ту аз санги зари зини сони сетоне

چو تو از سنگ زر زین سان ستانی

Ба муштати харҷ бояд кард доне

به مشتت خرج باید کرد دانی

Гараш ганҷӣ буд ҳаргиз наёбӣ

گرش گنجی بود هرگز نیابی

Ки натавон гашти умрӣ дар харобӣ

که نتوان گشت عمری در خرابی

Дарин гулшан агар сад рӯй аз бор

درین گلشن اگر صد روی از بار

Шавад чун хори пуштии дастат аз хор

شود چون خار پشتی دستت از خار

зи ҷавшан доданаш дар даст бодаст

ز جوشن دادنش در دست بادست

Ки он ҷавшан ба моҳӣ низ додаст

که آن جوشن به ماهی نیز دادست

Чаҳ суд ар орадати сад теғ дар бар

چه سود ار آردت صد تیغ در بر

Ки Кебеки кӯҳро теғаст бар сар

که کبک کوه را تیغ است بر سر

?герат бахшад камар чаҳ ту чаҳ мӯрӣ

گرت بخشد کمر چه تو چه موری

Ки ҳар ду зин камар ҳастанд ъўрӣ

که هر دو زین کمر هستند عوری

Варат бахшад калла чаҳ ту чаҳ он боз

ورت بخشد کله چه تو چه آن باز

Ки ҳар ду зин калла ҳастанд ҷони боз

که هر دو زین کله هستند جان باز

Калла бар фарқ зон медорадат сўк

کله بر فرق زان می‌داردت سوک

Ки баси мурдаи дилии зиндаи шӯии бўк

که بس مرده دلی زنده شوی بوک

Бирав бификан кулоҳу барги раҳи гир

برو بفکن کلاه و برگ ره گیر

Чу дории шеъри сари тарки каллаи гир

چو داری شعر سر ترک کله گیر

Агар тоҷат диҳад он ҳам фусӯс аст

اگر تاجت دهد آن هم فسوس است

Ки яъне ӯ шарики он хурӯс аст

که یعنی او شریک آن خروس است

Чу ту пайкӣ кунӣ монанди ҳудҳуд

چو تو پیکی کنی مانند هدهد

Кунад сад риши хндти тоҷи лобуд

کند صد ریش خندت تاج لابد

Макун чандини итоб ар тахти ёбӣ

مکن چندین عتاب ار تخت یابی

Ки Тахтӣ низ май бояд итобӣ

که تختی نیز می‌باید عتابی

Турои ҳам чун итобӣ тахт чандаст

ترا هم چون عتابی تخت چندست

Итобиро чаҳ тахти он тахт бандаст

عتابی را چه تخت آن تخت بندست

Зиҳӣ шуд дар гулӯятгар зиҳат кард

زهی شد در گلویت گر زهت کرد

Ки омосӣ будгар фарбеҳат кард

که آماسی بود گر فربهت کرد

Гар ӣнҷои сурх рӯе оядат хуш

گر اینجا سرخ رویی آیدت خوش

Дамӣдан боядат чун заргари оташ

دمیدن بایدت چون زرگر آتش

Чу дар он об аз чашмати бирезад

چو در آن آب از چشمت بریزد

Ки то бархезад оташ ё нахезад

که تا برخیزد آتش یا نخیزد

Чу лолаи сурхи рӯе боядат зуд

چو لاله سرخ رویی بایدت زود

Сияҳи дилтар зи лола боядат буд

سیه دل تر ز لاله بایدت بود

зи сайру гуруснаи ҷуз ғам надидӣ

ز سیر و گرسنه جز غم ندیدی

Ҷаҳонгар сайр дидӣ ҳам надидӣ

جهان گر سیر دیدی هم ندیدی

зи олами чашма ҳайвон лазизаст

ز عالم چشمهٔ حیوان لذیذست

Вале дар зулмати он ҳам нопадидаст

ولی در ظلمت آن هم ناپدیدست

Бад-ӣни хӯбӣ ки май бинии ту товус

بدین خوبی که می‌بینی تو طاووس

Фидои як ду миўизисти афсӯс

فدای یک دو میویزیست افسوس

эй олам ар султон нишон аст

همای عالم ار سلطان نشان است

Чу саги борӣ кунун бо устихонаст

چو سگ باری کنون با استخوانست

Наёбӣ оташаш бе оби хезӣ

نیابی آتشش بی آب خیزی

Набинӣ бод ӯ бе хоки резӣ

نبینی باد او بی خاک ریزی

Агар теғаст конро гавҳарӣ ҳаст

اگر تیغ است کان را گوهری هست

Гуҳар дар оҳанаст он чун диҳад даст

گهر در آهنست آن چون دهد دست

Яке ходим ки кофураш буд ном

یکی خادم که کافورش بود نام

Сияҳтар зу науфтад зоғ дар дом

سیه تر زو نیفتد زاغ در دام

Дигар ходим ки анбари гӯйӣ ӯ ро

دگر خادم که عنبر گویی او را

Хушат ноед зи нохуши бӯе ӯ ро

خوشت ناید ز ناخوش بویی او را

Дигар ходим ки ҷавҳар исм дорад

دگر خادم که جوهر اسم دارد

зи хурдӣ на арз на ҷисм дорад

ز خردی نه عرض نه جسم دارد

Хушии ин ҷаҳон бар ту шимурдам

خوشی این جهان بر تو شمردم

Ки ман дар зиндагии зини қиссаи мардум

که من در زندگی زین قصه مردم