Дариғо дидаи раҳи байни надорӣ

دریغا دیدهٔ ره بین نداری

БғФлти умри ширин май гузорӣ

بغفلت عمر شیرین می‌گذاری

Басари барадии бғФлти рӯзгорӣ

بسر بردی بغفلت روزگاری

Магар дар гӯр хоҳӣ кард корӣ

مگر در گور خواهی کرد کاری

Ало эй ҳирс дар карт кашида

الا ای حرص در کارت کشیده

Чу шуд қади алифи ворати хамида

چو شد قد الف وارت خمیده

Агар тоъат кунӣ акнӯн на зонаст

اگر طاعت کنی اکنون نه زانست

Ки май тарсӣ ки маргат ногаҳонаст

که می‌ترسی که مرگت ناگهانست

Басии шодии бкрдӣ ком ронадӣ

بسی شادی بکردی کام راندی

Кунун чун пери гаштии бозмондӣ

کنون چون پیر گشتی بازماندی

зи дору карданат эй пер то кӣ

ز دارو کردنت ای پیر تا کی

Бамӣ бояд шудани тадбири токӣ

بمی باید شدن تدبیر تاکی

Нашуд як зарра кам эй пери озат

نشد یک ذره کم ای پیر آزت

Нкрдстнди гӯй аз шери бозат

نکردستند گوی از شیر بازت

Кунун зиштаст ҳирс аз мардуми пер

کنون زشتست حرص از مردم پیر

Гунаҳи худ чун буд бо мӯӣ чуӣ шер

گنه خود چون بود با موی چوی شیر

Чу мӯят шер шуд эй пирхираҳ

چو مویت شیر شد ای پیرخیره

Макун олӯдаи шератро бшира

مکن آلوده شیرت را بشیره

БкФ дар оташини дории нўолаҳ

بکف در آتشین داری نواله

Ки дар перии бкФи дории пиёла

که در پیری بکف داری پیاله

Чу май шӯеи боби талхи тан ро

چو می‌شویی بآب تلخ تن را

Бишӯй аз ашги шӯри худ кафан ро

بشوی از اشگ شور خود کفن را

Макун рӯбоҳи бозӣу бёром

مکن روباه بازی و بیارام

Ки пиҳи гург дар молидаат айём

که پیه گرگ در مالیدت ایام

Наме тарсӣ ки аз кӯии ҷаҳонат

نمی‌ترسی که از کوی جهانت

Ту ғофил дар рубойанд аз миёнат

تو غافل در ربایند از میانت

Ту хуш бинишастау гардуни даванда

تو خوش بنشسته و گردون دونده

Ту мурғи донаи каши умрати паранда

تو مرغ دانه کش عمرت پرنده

Ту хуфтаи умр бар панҷоҳ омад

تو خفته عمر بر پنجاه آمد

Кунун бедори шӯ ки гоҳ омад

کنون بیدار شو که گاه آمد

Чугар умрии бадунёи хӯни грстӣ

چو گر عمری بدنیا خون گرستی

На бас корӣаст ин кокнўни крстӣ

نه بس کاریست این کاکنون کرستی

Чаҳ кораст ин ки дар днёء фонӣаст

چه کارست این که در دنیاء فانیست

Ҷаҳонии кори кор он ҷаҳонӣаст

جهانی کار کار آن جهانیست

Ғами худ хур ки касро аз ту ғам нест

غم خود خور که کس را از تو غم نیست

Чаҳ мегӯям турои ҳқо ки ҳам нест

چه می‌گویم ترا حقا که هم نیست

Туро афтод агар афтод корӣ

ترا افتاد اگر افتاد کاری

Ки касро нест бар дил аз ту борӣ

که کس را نیست بر دل از تو باری

зи маргатгар касе дил риш дорад

ز مرگت گر کسی دل ریش دارد

зи худ тарсад ки он дар пеш дорад

ز خود ترسد که آن در پیش دارد

Касе каз марги ту бисёр гиряд

کسی کز مرگ تو بسیار گرید

зи марг худ битарсад зор гиряд

ز مرگ خود بترسد زار گرید

Замонии лаби зхндидни бибандад

زمانی لب زخندیدن ببندد

Бсди лаби як замони дигари бихандад

بصد لب یک زمان دیگر بخندد

Туро афтод кор эй пирхўни хур

ترا افتاد کار ای پیرخون خور

Ба имонгар туоне ҷони бурун бар

به ایمان گر توانی جان برون بر

Нахоҳӣ буд бо кас дар миёна

نخواهی بود با کس در میانه

Ту хоҳӣ буд бо ту ҷовдона

تو خواهی بود با تو جاودانه

Натарсӣ зонк Фрдоҳми дарин сӯз

نترسی زانک فرداهم درین سوز

Ҳама бо худ гузорандат чу имрӯз

همه با خود گذارندت چو امروز

Кунун ман гуфтам ва рафтам базӯдӣ

کنون من گفتم و رفتم بزودی

Бикуштам менадонам то дурудӣ

بکِشتم می ندانم تا درودی

Кунун бо гуфт афтодаст корам

کنون با گفت افتادست کارم

Кигар тоъат кунам тоқат надорам

که گر طاعت کنم طاقت ندارم

Кунун он бодҳо аз сар бурун шуд

کنون آن بادها از سر برون شد

Ки зери хок май бояд дарун шуд

که زیر خاک می‌باید درون شد

Кунун чун зиндагонии рахти дарбаст

کنون چون زندگانی رخت دربست

Басӯи хок рафтам бод дар даст

بسوی خاک رفتم باد در دست

Кунунгар шод вагар ғамнок рафтам

کنون گر شاد و گر غمناک رفتم

Дилии пари орзӯ бо хок рафтам

دلی پر آرزو با خاک رفتم

Ҷаҳони пари ғамам бисёр дам дод

جهان پر غمم بسیار دم داد

Сипеҳри гўжи пуштами пушт хам дод

سپهر گوژ پشتم پشت خم داد

Ғами ман чанд хоҳад кард бурдор

غم من چند خواهد کرد بردار

Надорам ҷузи зи фонии ҳеҷ бар кор

ندارم جز ز فانی هیچ بر کار

Басӣ дар дайну дунё роз ронадам

بسی در دین و دنیا راز راندم

Бад-ӣн нарасидам ва зон боз мондам

بدین نرسیدم و زان باز ماندم

Дамам шуд сард ва дил бархест аз даст

دمم شد سرد و دل برخاست از دست

Ки бар фарқами зпирӣ барф бинишаст

که بر فرقم زپیری برف بنشست

Чу шуд кофури мӯии мшги боРом

چو شد کافور موی مشگ بارم

Кафан бояд ки ман кофур дорам

کفن باید که من کافور دارم

Ҳама мӯем то сипедӣ ҷойгаҳ кард

همه مویم تا سپیدی جایگه کرد

Ҷаҳон бар ман сари пистон сияҳ кард

جهان بر من سر پستان سیه کرد

Чунон афтодаам аз пои перӣ

چنان افتاده‌ام از پای پیری

Ки аз кас менаёбам даст гирӣ

که از کس می‌نیابم دست گیری

Ҷавонони таънаи хуш май знндм

جوانان طعنه خوش می‌زنندم

Бтънаҳ дар дили оташ май знндм

بطعنه در دل آتش می‌زنندم

Валекам ҳаст сабри онки эшон

ولیکم هست صبر آنک ایشان

Чу ман бечора гирданду парешон

چو من بیچاره گردند و پریشان