Бидид аз даври периро ҷавонӣ

بدید از دور پیری را جوانی

Хамидаи пушт ӯ ҳамчун камоне

خمیده پشت او همچون کمانی

зи савдоӣ ҷавонӣ гуфт эй пер

ز سودای جوانی گفت ای پیر

Бчндсти он камони пеши ои заргир

بچندست آن کمان پیش آی زرگیر

Ҷавонро пер гуфт эй зиндагонӣ

جوان را پیر گفت ای زندگانی

Маро бахшидаанд ин ройгонӣ

مرا بخشیده‌اند این رایگانی

Нигаҳ май дори зар эй тозаи бурно

نگه می‌دار زر ای تازه برنا

Турои ҳам ройгон бахшанд фардо

ترا هم رایگان بخشند فردا

Чу солим шаст шуд набӯд зӣоне

چو سالَم شصت شد، نبود زیانی

Агар ман шастро созам камоне

اگر من شست را سازم کمانی

Маро дар шаст афтодаст ҳафтод

مرا در شست افتادست هفتاد

Чунин сайдии кро дар шаст афтод

چنین صیدی کرا در شست افتاد

зи шасти он камон тирӣ шавад рост

ز شست آن کمان تیری شود راست

зи шасти ман камон гўж бархест

ز شست من کمان گوژ برخاست

Аз он шасту камон қӯт шавад беш

از آن شست و کمان قوت شود بیش

Азин шасту камон дил мешавад риш

ازین شست و کمان دل می‌شود ریش

зи перӣ гарчи гаштами мубталое

ز پیری گرچه گشتم مبتلایی

Нашуд ҷузи пушти гўжми ҳеҷ ҷое

نشد جز پشت گوژم هیچ جایی

Агарчӣ пар шудаст иқлӣм аз ман

اگرچه پر شدست اقلیم از من

Дурустам шуд ки пар шуд нимӣ аз ман

درستم شد که پر شد نیمی از من

Нишаст андар барам перии чунон зуд

نشست اندر برم پیری چنان زود

Ки ҳаргизи брнхост аз сари чунон дӯд

که هرگز برنخاست از سر چنان دود

Басари девор , умри андарзи дами даст

بسر دیوار، عمر اندرز دم دست

Чаҳ бархезад аз он чун умр бинишаст

چه برخیزد از آن چون عمر بنشست

Чу омад кӯзаи умрами бдрдӣ

چو آمد کوزهٔ عمرم بدردی

На қӯт монад ва на неру на мардӣ

نه قوت ماند و نه نیرو نه مردی

Агар гуҳи гуҳи бшҳўти ?бардамии даст

اگر گه گه بشهوت بردمی دست

Чу дар пои омадам бо срдлми ҷуст

چو در پای آمدم با سردلم جست

Азин пас низ ноед кор аз ман

ازین پس نیز ناید کار از من

Ки омад муддатӣ бисёр аз ман

که آمد مدتی بسیار از من

Басӣ нохўрдниҳо хӯрдам ва рафт

بسی ناخوردنیها خوردم و رفت

Басӣ нокрдниҳо кардам ва рафт

بسی ناکردنیها کردم و رفت

Баромади зи оташи дил аз ҷигари дӯд

برآمد ز آتش دل از جگر دود

Ки рафтам зуду баси дайрами хабар буд

که رفتم زود و بس دیرم خبر بود

Агарчӣ ақл беш андеш дорам

اگرچه عقل بیش اندیش دارم

Чаҳ донам то чаҳ ғам дар пеш дорам

چه دانم تا چه غم در پیش دارم

Бирафт аз дидау дили хобу ором

برفت از دیده و دل خواب و آرام

Ки то чун хоҳадам бӯдани саранҷом

که تا چون خواهدم بودن سرانجام

Дилам аз бими мурдан дар гудозаст

دلم از بیم مردن در گدازست

Ки мураккаби лангу роҳам бас дарозаст

که مرکب لنگ و راهم بس درازست

Чу аз рӯзи ҷавонии ёди орм

چو از روز جوانی یاد آرم

Чу чанг аз ҳар раҳгии фарёди орм

چو چنگ از هر رگی فریاد آرم

Аҷал донам ки тангам дар раседаст

اجل دانم که تنگم در رسیدست

Ки даври умри даврӣ дар кашидаст

که دور عمر دوری در کشیدست

Дариғо ман ки аз асбоби дунё

دریغا من که از اسباب دنیا

Фурӯ рафтам бад-ӣни гирдоби дунё

فرو رفتم بدین گرداب دنیا

Яке ганҷӣ талаб мекардам аз хеш

یکی گنجی طلب می‌کردم از خویش

Чу бархест он ҳиҷобу ганҷ аз пеш

چو برخاست آن حجاب و گنج از پیش

Шабӣ чун дасти сӯии ганҷи барадам

شبی چون دست سوی گنج بردم

Шудам беҷон дариғо ранҷи барадам

شدم بی جان دریغا رنج بردم

Бурун рафтам бсди ҳасрати зи дунё

برون رفتم بصد حسرت ز دنیا

Чаҳ хоҳад монад ҷузи ҳайрати зи дунё

چه خواهد ماند جز حیرت ز دنیا

Зиҳии савдоӣ беҳосил ки мо рост

زهی سودای بی حاصل که ما راست

Зиҳии андешаи мушкил ки мо рост

زهی اندیشهٔ مشکل که ما راست

Зиёни рӯзгор хеш моием

زیان روزگار خویش ماییم

Ҳиҷоби хештан дар пеш моием

حجاب خویشتن در پیش ماییم

Аз он олӯдагон кор хешем

از آن آلودگان کار خویشیم

Ки ҷумлаи ошиқ дидор хешем

که جمله عاشق دیدار خویشیم

Ҳама дар маҳди дунё сайр хобем

همه در مهد دنیا سیر خوابیم

Ҳама аз мастӣ ғифлат харобем

همه از مستی غفلت خرابیم

Худовандо марои пеш аз қиёмат

خداوندا مرا پیش از قیامت

Аз он маънӣ кунӣ бӯеи каромат

از آن معنی کنی بویی کرامت