Ба тавфиқи худои сонеъи пок

به توفیق خدای صانع پاک

Ки дониш медиҳад бар малику афлок

که دانش می‌دهد بر ملک و افلاک

зи булбули номаи байтӣ чанд гӯям

ز بلبل‌نامه بیتی چند گویم

Чу оби рафта боз омад ба ҷӯям

چو آب رفته باز آمد به جویم

Қалам баргиру рози дил аён кун

قلم برگیر و راز دل عیان کن

Сароғозаш ба номи ғайб дон кун

سرآغازش به نام غیب‌دان کن

Худовандӣ ки ҷузи вай кас нишоед

خداوندی که جز وی کس نشاید

Ки то бар бандагони рӯзии кушояд

که تا بر بندگان روزی گشاید

Қалам мешуд ба сар аз дарди ҳиҷрон

قلم می‌شد به سر از درد هجران

Ҳаме борид хӯн бар шакли борон

همی بارید خون بر شکل باران

Чу бар кофури машк ноб дода

چو بر کافور مشک ناب داده

Ба занҷираши саросар об дода

به زنجیرش سراسر آب داده

Қалами ғаввоси дарёии маъонӣ

قلم غواص دریای معانی

Суханҳояш ҳама чун дар конӣ

سخن‌هایش همه چون درّ کانی

зи баҳри дардмандони ғам гусорӣ

ز بهر دردمندان غم گساری

Бимонад то қиёмати ёдгорӣ

بماند تا قیامت یادگاری

Буд рӯҳу равони аҳли дониш

بود روح و روانِ اهل دانش

з рӯй ақл ва аз аФҳоми дониш

ز روی عقل و از افهام دانش