Шабии давр аз лабу дандони ағёр
شبی دور از لب و دندان اغیار
Ба дандон мегузидам ман лаби ёр
به دندان میگزیدم من لب یار
Даромад боғбон бо гул ҳаме гуфт
درآمد باغبان با گل همیگفت
Бигӯ то худ ки буд имшаби турои ҷуфт
بگو تا خود که بود امشب ترا جفت
Ниқоб аз рӯй хубат ки кашидааст ?
نقاب از روی خوبت که کشیده است؟
Лабу лаълат ба дандон ки гузидааст ?
لب و لعلت به دندان که گزیده است؟
Дами бод сабо хӯрдӣ шкФтӣ
دم باد صبا خوردی شکفتی
Ба даст ҳар кас ва нокас беафтӣ
به دست هر کس و ناکس بیفتی
Лбонми ним шаб то рӯз тар кард
لبانم نیم شب تا روز تر کرد
Насим омад даҳонами пари з зар кард
نسیم آمد دهانم پر ز زر کرد
Даҳонами хӯни булбул мемкидаҳ аст
دهانم خون بلبل میمکیده است
Аз он хӯни қатрае бар лаб чакида аст
از آن خون قطرهای بر لب چکیده است
Макун аҳду вафои дории фаромӯш
مکن عهد و وفاداری فراموش
Биё чун ҷони ширинам дар оғӯш
بیا چون جان شیرینم در آغوش
Туро чун ман ҳазорон банда бошад
ترا چون من هزاران بنده باشد
Ки сар дар пои ту афканда бошад
که سر در پای تو افکنده باشد
Маро чун ту ба олами ҳеҷ кас нест
مرا چون تو به عالم هیچ کس نیست
Шикебам аз висолати як нафас нест
شکیبم از وصالت یک نفس نیست
Турои беҳтари зи ман ошиқ ҳазор аст
ترا بهتر ز من عاشق هزار است
Маро бе рӯй хубати кор зор аст
مرا بی روی خوبت کار زار است
Лбонми хушку чашмами ашгборон
لبانم خشک و چشمم اشگباران
Замини хушкро ҷонаст борон
زمین خشک را جان است باران
Ҳамеи тарсами азин даврони гардун
همی ترسم ازین دوران گردون
Ки дунро нек карда некро дун
که دون را نیک کرده نیک را دون
Ба як гардиш ки гирди худ бигардад
به یک گردش که گرد خود بگردد
Низоми кори неку бади бигардад
نظام کار نیک و بد بگردد
Туро дар кӯра оташ бисӯзад
ترا در کورهٔ آتش بسوزد
Марои оташ ба дил дар бар фурӯзад
مرا آتش به دل در بر فروزد
Турои боди хазон пажмурда дорад
ترا باد خزان پژمرده دارد
Марои ҳиҷрони ту афсурда дорад
مرا هجران تو افسرده دارد
Мабодои рӯзи моро равшаноӣ
مبادا روز ما را روشنایی
Шаби васли турои рӯзи ҷудоӣ
شب وصل ترا روز جدایی
Мабодо бе висолати рӯзи мо хуш
مبادا بی وصالت روز ما خوش
Ки аз ҳиҷрон ту бошам бар оташ
که از هجران تو باشم بر آتش
Мабодо бе висолати зиндагонӣ
مبادا بی وصالت زندگانی
Ки ту ҳастӣ муроди ҷовдонӣ
که تو هستی مراد جاودانی
Дарин андеша буданд то саҳаргоҳ
درین اندیشه بودند تا سحرگاه
Набуданд аз қазои огаҳ ки ногоҳ
نبودند از قضا آگه که ناگاه