Дӯши сармаст ба вақти саҳарӣ

دوش سرمست به وقت سحری

намешудам то ба бар сими барӣ

می‌شدم تا به بر سیم‌بری

Тез карда сари дандон ки магар

تیز کرده سر دندان که مگر

Брбоими зи лаб ӯ шукрӣ

بربایم ز لب او شکری

Чун рабӯдами шукрӣ аз лаб ӯ

چون ربودم شکری از لب او

Бинишастам ба умеди дгарӣ

بنشستم به امید دگری

Ҷигарами сӯхт ки аз лаъли лабаш

جگرم سوخت که از لعل لبش

Шукрӣ менарасад бе ҷгарӣ

شکری می نرسد بی جگری

Гоҳ-гоҳе шукрӣ ме диҳадам

گاهگاهی شکری می‌دهدم

Бар сари пои равон дар гузарӣ

بر سر پای روان در گذری

Зини чунин бӯса чаҳ дар кӣса кунам

زین چنین بوسه چه در کیسه کنم

Вой аз ғуссаи бедодгарӣ

وای از غصهٔ بیدادگری

Зон ҳамаи танги шукр кӯ роҳаст

زان همه تنگ شکر کو راهست

Аз қазои қисм ман омад қадре

از قضا قسم من آمد قدری

То хабар ёфтаам аз шукраш

تا خبر یافته‌ام از شکرش

Нест аз ҳастӣ хешами хабарӣ

نیست از هستی خویشم خبری

Корам аз даст шуду кори маро

کارم از دست شد و کار مرا

Нест чун доираи поеу сиррӣ

نیست چون دایره پایی و سری

Вақти номад ки шавам ҷумлаи умр

وقت نامد که شوم جملهٔ عمر

Ҳамчуи не бо шукрӣ дар камарӣ

همچو نی با شکری در کمری

Моҳи руъёи дил аттор бсухт

ماه‌رویا دل عطار بسوخت

Макун ва дар дил ӯ кун назарӣ

مکن و در دل او کن نظری