Фдоки абӣу уммии ин тмшӣ

فداک ابی و امی این تمشی

Барроқ омад магар бар азми аршӣ

براق آمد مگر بر عزم عرشی

Тўро чаҳ олам ва чаҳ арш ва чаҳ фарш

تو را چه عالم و چه عرش و چه فرش

Ки сад олами варои аршу фаршӣ

که صد عالم ورای عرش و فرشی

Кунун рӯҳонӣони аршро байн

کنون روحانیان عرش را بین

Чу сар бар хати ниҳодаи инсу ваҳшӣ

چو سر بر خط نهاده انس و وحشی

Туе султони мутлақ дар дўъолм

تویی سلطان مطلق در دو عالم

Ки хат додандат инсу ҷон ба хушӣ

که خط دادندت انس و جان به خوشی

зи баси комад ба наздики ту ҷбрил

ز بس کآمد به نزدیک تو جبریل

Шуда чун дҳиаҳи алклби Қурайшӣ

شده چون دحیه الکلب قریشی

Чу андари олами ҷони аўФтодӣ

چو اندر عالم جان اوفتادی

Аз он бе сояи доим май дирафшӣ

از آن بی سایه دایم می‌درفشی

Чу доими раҳмаи ллъолминӣ

چو دایم رحمة للعالمینی

Барон ҷурми ду оламро бубахшӣ

بر آن جرم دو عالم را ببخشی

Нагардад матлаъ бар нақши ту кас

نگردد مطلع بر نقش تو کس

Ки ту бартари з на толқи бунафшӣ

که تو برتر ز نه طالق بنفشی

Чу ту бартари зи афлокӣ ба ҷузи ҳақ

چو تو برتر ز افلاکی به جز حق

Ки донад то чаҳ нурӣ ва чаҳ нақшӣ

که داند تا چه نوری و چه نقشی

Зиҳӣ аз арши аъло бар гузашта

زهی از عرش اعلی بر گذشته

Вази онҷои арши боло бар гузашта

وز آن جا عرش بالا بر گذشته

Чаҳ гӯям ман ки аз ҳар ҷо ки гӯям

چه گویم؟ من که از هر جا که گویم

Ба сад олам аз онҷо бар гузашта

به صد عالم از آن جا بر گذشته

Ҳамаи рӯҳонӣон бар ҷои монда

همه روحانیان بر جای مانده

Ту дар бе ҷое аз ҷо бар гузашта

تو در بی جایی از جا بر گذشته

Ҳам аз ақли муаззами пеши рафта

هم از عقل معظم پیش رفته

Ҳам аз рӯҳи муъалла бар гузашта

هم از روح معلی بر گذشته

Қиёмати нақди имрӯзат ки ҳотин

قیامت نقد امروزت که هاتین

Ту аз дайу зи фардо бар гузашта

تو از دی و ز فردا بر گذشته

Ба хосияти ту дарии олами афрӯз

به خاصیت، تو دُری عالم‌افروز

зи қаъри ҳафт дарё бар гузашта

ز قعر هفت دریا بر گذشته

Ба як дам чун гуҳар аз ташти пари зар

به یک دم چون گهر از طشت پر زر

Азин на ташти мино бар гузашта

ازین نُه طشت مینا بر گذشته

Ба нури ҷон ба зоти ҳақи расида

به نور جان به ذات حق رسیده

зи олоу зи нъмо бар гузашта

ز آلا و ز نعما بر گذشته

Шудаи мустағриқи нури мсмо

شده مستغرق نور مسما

зи аъдоду зи асмо бар гузашта

ز اعداد و ز اسما بر گذشته

Зиҳии султони доролмлки афлок

زهی سلطان دارالملک افلاک

Зиҳии тахти ту аршу тоҷи лўлок

زهی تخت تو عرش و تاج لولاک

Мҷраҳ зон падед омад ки як шаб

مجره زان پدید آمد که یک شب

Фалак аз дасти қудрат ҷома зад чок

فلک از دست قدرت جامه زد چاک

Қзҳ зон ошкоро шуд ки як рӯз

قزح زان آشکارا شد که یک روز

Кашидӣ аз алии қавсӣ бар афлок

کشیدی از علی قوسی بر افلاک

зи аввали ҳуққаи як шаби муҳраи моҳ

ز اول حقه یک شب مهرهٔ ماه

Бадв бинмудае дасти ту зон пок

بدو بنموده‌ای دست تو زان پاک

Ту он вақте набии аллоҳ будӣ

تو آن وقتی نبی‌الله بودی

Ки одам буд як кафи хоки намнок

که آدم بود یک کف خاک نمناک

Агар нури вуҷӯд ту набӯдӣ

اگر نور وجود تو نبودی

Бимонадӣ дар каф ӯ он кафи хок

بماندی در کف او آن کف خاک

Чу пеши ҳўи зании ҳўиии ҷигарсӯз

چو پیش «هو» زنی هویی جگرسوز

Шавад чун нофи оҳӯи нофаи нок

شود چون ناف آهو نافهٔ ناک

Фурӯ монад чу хар дар гули зи мадҳат

فرو ماند چو خر در گل ز مدحت

Ду асба гар битозад ақлу идрок

دو اسبه گر بتازد عقل و ادراک

Надорад ҳеҷ кас бо пуштии ту

ندارد هیچ کس با پشتی تو

зи ҷурми ҷумла рӯй замини бок

ز جرم جملهٔ روی زمین باک

Зиҳии рӯзи қиёмати рӯзи борат

زهی روز قیامت روز بارت

Хилоиқи сар ба сар дар интизорат

خلایق سر به سر در انتظارت

Гунаҳи корон бар ҷони хӯрдаи зинҳор

گنهکاران بر جان خورده زنهار

Ҳамаи ҷон бар кафи андар зинҳорат

همه جان بر کف اندر زینهارت

Куҷои пайғамбарии доне ки он рӯз

کجا پیغمبری دانی که آن روز

Насузанд сапанди рӯзгорат

نسوزاند سپند روزگارت؟

Туе мухтори кули офариниш

تویی مختارِ کل آفرینش

Ки ҳақ беиллатӣ кард ихтиёрат

که حق بی علتی کرد اختیارت

Чу ту бар бод дидӣ малики олам

چو تو بر باد دیدی ملک عالم

Ба малик фақр омад ифтихорат

به ملک فقر آمد افتخارت

Ба сӯрати чарх аз он фавқ ту афтод

به صورت چرخ از آن فوق تو افتاد

Ки чарх омад тибқҳои нисорат

که چرخ آمد طبق‌های نثارت

Фалак зон май дӯд бо ташти хуршед

فلک زان می‌دود با طشت خورشید

Ки ҳаст аз диргоҳии ташти дорат

که هست از دیرگاهی طشت دارت

Ба фаррошӣ аз он меоядат абр

به فراشی از آن می‌آیدت ابر

Ки аз хокӣ тўро набӯд ғуборат

که از خاکی تو را نبود غبارت

Тўро чун ҳорс ва чун ҳоҷиб омад

تو را چون حارس و چون حاجب آمد

Мау хуршед дар лайлу нҳорт

مه و خورشید در لیل و نهارت

Зиҳии хок дарат тирёки аъзам

زهی خاک درت تریاک اعظم

Туфайлии вуҷӯдати кули олам

طفیلیِ وجودت کل عالم

Зиҳии Мӯсои умрон бар дар ту

زهی موسی عمران بر در تو

Ба ҳорӯнии миёни дарбастаи муҳкам

به هارونی میان دربسته محکم

Зиҳии дарбони ту яъне ки афлок

زهی دربان تو یعنی که افلاک

Шудаи чӯбаки занати исои Марям

شده چوبک زنت عیسی مریم

Туро шайтон мусулмон гашта ҷовид

تو را شیطان مسلمان گشته جاوید

Вале печидаи сар аз пеши олам

ولی پیچیده سر از پیش عالم

Агар бо ном ҳақ науммат нгўинд

اگر با نام حق نامت نگویند

Киро бошад мусулмонии мусаллам

که را باشد مسلمانی مسلم

Наёяд хастае кӯ мункират шуд

نیاید خسته‌ای کو منکرت شد

Биҷузи хокистари худ ҳеҷ марҳам

به جز خاکستر خود هیچ مرهم

Аду гар бингарад дар ту ба инкор

عدو گر بنگرد در تو به انکار

Намонад мардумаш дар дидаи муҳкам

نماند مردمش در دیده محکم

Нигин май хост аз меҳри ту гардун

نگین می‌خواست از مهر تو گردون

Аз он шуд ҳалқа вааш монанди хотам

از آن شد حلقه وش مانند خاتم

Нигинаш чун нашуд меҳри набувват

نگینش چون نشد مُهر نبوت

Лабони хеш нилӣ кард азин ғам

لبان خویش نیلی کرد ازین غم

Зиҳии маро рахт танвир дода

زهی مه را رخت تنویر داده

Ба иксўи рӯзро шабгир дода

به یک سو روز را شبگیر داده

Ҷамолати ҳасанро дар бар гирифта

جمالت حُسن را در بر گرفته

Камолати ақлро тшўир дода

کمالت عقل را تشویر داده

Хиради нутқи хушатро кори баста

خرد نطق خوشت را کار بسته

Шукри лаъли лабатро шер дода

شکر لعل لبت را شیر داده

Ърўши ҳашт ҷинат дар фироқат

عروش هشت جنت در فراقت

Азин на Бам навой зер дода

ازین نه بم نوای زیر داده

Чу хӯшаи даҳ забон гашта нуҳуми чарх

چو خوشه ده زبان گشته نهم چرخ

Сифотати сад яке тақрир дода

صفاتت صد یکی تقریر داده

Азин тоқи чаҳорум рӯй хуршед

ازین طاق چهارم روی خورشید

зи акси рои ту таъсир дода

ز عکس رای تو تأثیر داده

Қазои дидаи қадари мояи зи қудрат

قضا دیده قدر مایه ز قدرت

зи кафи сари ришта тақдир дода

ز کف سر رشتهٔ تقدیر داده

Ба фармони ту эй фармони даҳ ҷон

به فرمان تو ای فرمان دهِ جان!

Азоби хулдро таъхир дода

عذاب خلد را تأخیر داده

Дили аттори маҷнӯни ғами ту

دل عطار مجنون غم تو

Ту аз зулфи худаш занҷир дода

تو از زلف خودش زنجیر داده

Дилии коиинаҳ асрор гардад

دلی کایینهٔ اسرار گردد

Ғуломи хоҷа аҳрор гардад

غلام خواجهٔ احرار گردد

Туе он хоҷа каз як шохи наътат

تویی آن خواجه کز یک شاخ نعتت

Ду олами халқ бархӯрдор гардад

دو عالم خلق برخوردار گردد

Туе он мард каз нури вуҷӯдат

تویی آن مرد کز نور وجودت

Адами обистан асрор гардад

عدم آبستن اسرار گردد

Туе он садр каз дарёии ҷавдат

تویی آن صدر کز دریای جودت

Кафии баҳр ва намеамтор гардад

کفی بحر و نمی امطار گردد

Дили ман ё расӯли аллоҳ хуфта аст

دل من یا رسول الله خفته است

Дилӣ дар банд то бедор гардад

دلی در بند تا بیدار گردد

Чаҳ кам гардад зи баҳр бе ниҳоят

چه کم گردد ز بحر بی نهایت

Ки як шабнами дарӣ шҳўор гардад

که یک شبنم، دُری شهوار گردد؟

Дили атторрогар бор додӣ

دل عطار را گر بار دادی

Дилии бедори маънӣ дор гардад

دلی بیدار معنی‌دار گردد

Нкўкорои магар корӣ шавад пеш

نکوکارا مگر کاری شود پیش

Чу корӣ рафт мард кор гардад

چو کاری رفت مرد کار گردد