Бғзолӣ магар гуфтанд ҷамъӣ

بغزّالی مگر گفتند جمعی

Ки мулҳид хоҳадат куштан чу шамъӣ

که ملحد خواهدت کشتن چو شمعی

Битарседу дарун хона бинишаст

بترسید و درون خانه بنشست

Ки то худ рӯзгораш чун диҳад даст

که تا خود روزگارش چون دهد دست

Чу дар хонаи нишастани гашт бисёр

چو در خانه نشستن گشت بسیار

Дилаш бигирифт аз хонаи бики бор

دلش بگرفت از خانه بیک بار

Касе наздик бўшҳдӣ фиристод

کسی نزدیک بوشهدی فرستاد

Ки эй дар роҳи ҳақи донандаи устод

که ای در راه حق داننده اُستاد

зи бими мулҳидон дар хона мондам

ز بیم ملحدان در خانه ماندم

Агар оқил бидам девона мондам

اگر عاقل بُدم دیوانه ماندم

Чаҳ Фрмоӣии маро то он кунам ман

چه فرمائی مرا تا آن کنم من

Магари ин дардро дармон кунам ман

مگر این درد را درمان کنم من

Азон пайғом бўшҳдӣ барошуфт

ازان پیغام بوشهدی برآشفت

Бидон пайғоми оранда чунин гуфт

بدان پیغام آرنده چنین گفت

Эмоми хоҷаро гӯ эй зираи давр

امام خواجه را گو ای زره دور

Чу ту ҳақро на ҳам розӣ на дастур

چو تو حق را نه هم رازی نه دستور

Чу ҳақ мекард дар аввали падедат

چو حق می‌کرد در اوّل پدیدت

Напурсед аз ту чун май офаридат

نپرسید از تو چون می‌آفریدت

Бмргт ҳам напурсад аз ту ҳайчи

بمرگت هم نپرسد از تو هیچی

Ту хуш мебош ҳоле чанд пайчи

تو خوش می‌باش حالی چند پیچی

Чу бе ту оваредат дар миёна

چو بی تو آوریدت در میانه

Туро бе ту баради ҳам бар карона

ترا بی تو برد هم بر کرانه

Чу Ғаззолӣ шунид ин шеваи пайғом

چو غزّالی شنید این شیوه پیغام

Дилаши хуши гашту беруни ҷуст аз дом

دلش خوش گشت و بیرون جست از دام

Чу роҳат нест дар малики илоҳӣ

چو راهت نیست در ملک الهی

Чунон набӯд ки ту хоҳӣ , чаҳ хоҳӣ

چنان نبود که تو خواهی، چه خواهی