Ҳасан дар Басраи устоди ҷаҳон буд

حسن در بصره استاد جهان بود

Яке ҳамсояи габраши нотавон буд

یکی همسایه گبرش ناتوان بود

Магари ҳаштод соли оташи парастӣ

مگر هشتاد سال آتش پرستی

Гирифта буд пешаи ҷавру мастӣ

گرفته بود پیشه جَور و مستی

Баноми он габри шмъўн буд дар ҷамъ

بنام آن گبر شمعون بود در جمع

Ҳамаи сари пеш оташ дошт чун шамъ

همه سر پیشِ آتش داشت چون شمع

Чу беморӣ ӯ аз ҳад бурун шуд

چو بیماریِ او از حد برون شد

Ҳасанро дарди дил дар дил фузун шуд

حسن را دردِ دل در دل فزون شد

Бадали гуфто ки бояд рафт имрӯз

بدل گفتا که باید رفت امروز

Иёдатро ва пурсидан дар он сӯз

عیادت را و پرسیدن در آن سوز

Чаҳгар габрии з бе срмоигонст

چه گر گبری ز بی سرمایگانست

Валикини охир аз ҳамсоягонаст

ولیکن آخر از همسایگانست

Шуд алқсаҳи ҳасани наздики шмъўн

شد القصّه حسن نزدیکِ شمعون

Миён хок дидаш хуфта дар хӯн

میان خاک دیدش خفته در خون

Сияҳ гашта зи дӯди оташаш рӯй

سیه گشته ز دود آتشش روی

На ҷома дар буриши покиза на мӯӣ

نه جامه در برش پاکیزه نه موی

Забон бикшод шайх ва гуфт эй пер

زبان بگشاد شیخ و گفت ای پیر

Битарс охири зи ҳақ то кӣ зи тақсир

بترس آخر ز حق تا کی ز تقصیر

Ҳамаи умр аз ҳавас бар бод додӣ

همه عمر از هوس بر باد دادی

Миёни оташу дӯди аўФтодӣ

میان آتش و دود اوفتادی

Бёзрдии худои хештан ро

بیازردی خدای خویشتن را

Гарав кардӣ бдўзхи ҷону тан ро

گرو کردی بدوزخ جان و تن را

Ту пиндорӣ каз оташ суд дидӣ

تو پنداری کز آتش سود دیدی

Наме доне каз оташ дӯд дидӣ

نمی‌دانی کز آتش دود دیدی

Макун эй хуфта то ёбии рҳоӣӣ

مکن ای خفته تا یابی رهائی

Кигар ширии ту бо ҳақи брнёӣӣ

که گر شیری تو با حق برنیائی

Чаро аз оташӣ дил ме фурӯзӣ

چرا از آتشی دل می‌فروزی

Ки гар бирабоедат ҳоле бисӯзӣ

که گر بربایدت حالی بسوزی

Дарон оташ ки як зарра вафо нест

دران آتش که یک ذرّه وفا نیست

Азуи мўӣии вафо ҷустан раво нест

ازو موئی وفا جستن روا نیست

Гар оташро вафо будӣ замонӣ

گر آتش را وفا بودی زمانی

Туро додӣ дамӣ борӣ амоне

ترا دادی دمی باری امانی

Ту котш май парастии рўзгорист

تو کآتش می‌پرستی روزگاریست

Бисӯзад охирати вена турфа корӣаст

بسوزد آخرت وین طرفه کاریست

Вале ман каз дилу ҷони ҳақи пурситам

ولی من کز دل و جان حق پرستم

Бар оташ дар нигари ин лаҳзаи дастам

بر آتش در نگر این لحظه دستم

Ки то огаҳи шӯии ту эй гунаҳи кор

که تا آگه شوی تو ای گنه کار

Ки ҷуз ҳақ нест дар олами нигаҳдор

که جز حق نیست در عالم نگهدار

Бигуфт ин ва дар оташи баради дастӣ

بگفت این و در آتش برد دستی

Ки дар мўӣиши номад зон шикастӣ

که در موئیش نامد زان شکستی

Чу даст шайх дид он габри фартут

چو دست شیخ دید آن گبر فرتوت

зи даст шайх шуд ҳайрону мабҳут

ز دست شیخ شد حیران و مبهوت

Битофт аз пардаи субҳи ошноӣӣ

بتافت از پرده صبح آشنائی

Чу шамъӣ ёфт шмъўни рўшноӣӣ

چو شمعی یافت شمعون روشنائی

Ҳасанро гуфт шихои ин чаҳ ҳоласт

حسن را گفت شیخا این چه حالست

Ки акнӯн муддат ҳафтод соласт

که اکنون مدّت هفتاد سالست

Ки ман оташи парастӣ пеша дорам

که من آتش پرستی پیشه دارم

Кунун аз ҳақи басӣ андеша дорам

کنون از حق بسی اندیشه دارم

Дарин маъраз ки ҷон бар лаб раседаст

درین معرض که جان بر لب رسیدست

Дили торикро субҳӣ дамидаст

دل تاریک را صبحی دمیدست

Чаҳ созами чораи корам чаҳ доне

چه سازم چارهٔ کارم چه دانی

Ки бисёре намонад аз зиндагонӣ

که بسیاری نماند از زندگانی

Забон бикшод шайх ва гуфт эй пер

زبان بگشاد شیخ و گفت ای پیر

Мусулмони шӯ туро инаст тадбир

مسلمان شو ترا اینست تدبیر

Пас онгаҳ гуфт шмъўни к-эии накукор

پس آنگه گفت شمعون کای نکوکار

Басӣ озурдаам ҳақро бгФтор

بسی آزرده‌ام حق را بگفتار

Агар ту ин замонами ёри гардӣ

اگر تو این زمانم یار گردی

Хаттии бидиҳӣу пзрФтори гардӣ

خطی بدهی و پذرفتار گردی

Ки ҳақ афвам кунад бе ҳеҷ озор

که حق عفوم کند بی هیچ آزار

Диҳад дар ҷнтми ташрифи дидор

دهد در جنّتم تشریفِ دیدار

Ман имони орм ва бо роҳ оем

من ایمان آرم و با راه آیم

Вале чун хати диҳӣ онгоҳ оем

ولی چون خط دهی آنگاه آیم

Ҳасан бинвишт хаттӣ ва накӯ кард

حسن بنوشت خطی و نکو کرد

ПзирФтории мақсӯд ӯ кард

پذیرفتاری مقصود او کرد

Дигарбора бигуфт эй шайхи дайни дор

دگرباره بگفت ای شیخِ دین دار

Удӯли Басра май бояд бикбор

عدول بصره می‌باید بیکبار

Ки банависанд бар ин хати гувоҳӣ

که بنویسند بر این خط گواهی

Ки май тарсами ман аз қаҳри илоҳӣ

که می‌ترسم من از قهر الهی

Ҳасани фармони он габр куҳан кард

حسن فرمانِ آن گبر کهن کرد

Бузургонро гувоҳи он сухан кард

بزرگان را گواه آن سخن کرد

Хат овараду бшмъўни додонгоаҳ

خط آورد و بشمعون دادآنگاه

Мусулмони гашти шмъўни накӯи хоҳ

مسلمان گشت شمعون نکو خواه

Чу хати бастади ҳасанро гуфт эй пер

چو خط بستد حسن را گفت ای پیر

Чу ҷонам дар рибоед марги тақдир

چو جانم در رباید مرگ تقدیر

Маро чун поки шастӣ дар кафан на

مرا چون پاک شستی در کفن نِه

Бадасти хеш дар хоки куҳан на

بدست خویش در خاک کهن نه

Бигуфт ину баромади ҷони покаш

بگفت این و برآمد جانِ پاکش

Ҷаҳонии халқ гирд омад бхокш

جهانی خلق گرد آمد بخاکش

Ниҳоданд он хаташ дар дасти онгоҳ

نهادند آن خطش در دست آنگاه

Нишастанд он ҷамоат то шабонгоҳ

نشستند آن جماعت تا شبانگاه

Нахуфт он шаби ҳасан дар фикр май буд

نخفت آن شب حسن در فکر می‌بود

Ҳамаи шаб дар намозу зикр май буд

همه شب در نماز و ذکر می‌بود

Бадал мегуфт зираки аўстодм

بدل می‌گفت زیرک اوستادم

Ки нодонистаи хаттӣ боз додам

که نادانسته خطی باز دادم

Далерӣ кардам ва аз ҷаҳл буд он

دلیری کردم و از جهل بود آن

Надонам то қавӣ ё саҳл буд он

ندانم تا قوی یا سهل بود آن

Чу май тарсам ки ман худ ғарқа май Ром

چو می‌ترسم که من خود غرقه می‌رم

Чигуна ғарқаро дасти гирам

چگونه غرقهٔ را دست گیرم

Чу маҳрӯмами зи малики обу гули ман

چو محرومم ز ملکِ آب و گل من

Чигуна малик ҳақ кардам сҷли ман

چگونه ملکِ حق کردم سجل من

Дарин андеша буд ӯ то саҳаргоҳ

درین اندیشه بود او تا سحرگاه

Расӯлӣ дар расед аз хоб ногоҳ

رسولی در رسید از خواب ناگاه

Чунон дрхўоб дид он шамъи имон

چنان درخواب دید آن شمع ایمان

Ки шмъўн буд дар ҷинати хиромон

که شمعون بود در جنت خرامان

зи ъзи подшоҳии тоҷ бар сар

ز عزِّ پادشاهی تاج بر سر

зи ташрифи илоҳии ҳала дар бар

ز تشریف الهی حلّه در بر

Лабии хандони рухии тобон чу хуршед

لبی خندان رخی تابان چو خورشید

Мусаллам карда доролмки ҷовид

مسلّم کرده دارالمکِ جاوید

Ҳасан гуфташ ки ҳин чунӣ дарин дор

حسن گفتش که هین چونی درین دار

Чунин гуфто чаҳ мепурсӣ бибин кор

چنین گفتا چه می‌پرسی ببین کار

Сарои ман биҳишт ҷовдон кард

سرای من بهشت جاودان کرد

БФзли хеши дидорам аён кард

بفضل خویش دیدارم عیان کرد

Кунун ту аз пзирФтории хеш

کنون تو از پذیرفتاری خویش

Шудӣ фориғ бигир ин хат миндиш

شدی فارغ بگیر این خط میندیش

Ҳасани гуфто чу гаштами бози ҳушёр

حسن گفتا چو گشتم باز هشیار

Хатам дар даст буду дидаи бедор

خطم در دست بود و دیده بیدار

Агар дармон кунӣ дармон чунин кун

اگر درمان کنی درمان چنین کن

ПзирФтории имон чунин кун

پذیرفتاری ایمان چنین کن