Барраи дрбўд маҷнӯнӣ нишаста

بره دربود مجنونی نشسته

Ки май рафтанди қавмии як ду руста

که می‌رفتند قومی یک دو رسته

Магари он қавм днёўор буданд

مگر آن قوم دنیاوار بودند

Ки ғарқи ҷома ва дастор буданд

که غرق جامه و دستار بودند

зи ръноӣӣу кибру нихвату ҷоҳ

ز رعنائی و کبر و نخوت و جاه

Чу Кебекон мехиромеданд дар роҳ

چو کبکان می‌خرامیدند در راه

Чу он девона бехон ва бе мон

چو آن دیوانهٔ بی خان و بی مان

Бидид он хайли худ байнро хиромон

بدید آن خیلِ خود بین را خرامان

Кашид аз нанги сар дар ҷайби онгоҳ

کشید از ننگ سر در جیب آنگاه

Ки то зон ғофилон холӣ шуд он роҳ

که تا زان غافلان خالی شد آن راه

Чу бигузаштанд сар бар кард аз ҷайб

چو بگذشتند سر بر کرد از جیب

Яке пурсед азуи к-эии мард бе айб

یکی پرسید ازو کای مردِ بی عیب

Чаро чун рӯй раъноён бидидӣ

چرا چون روی رعنایان بدیدی

Шудӣ ошуфтау сари дркшидӣ

شدی آشفته و سر درکشیدی

Чунин гуфт ӯ ки сарро дркшидм

چنین گفت او که سر را درکشیدم

зи бас бод бирават ӣнҷо ки дидам

ز بس باد بروت اینجا که دیدم

Ки тарсидам ки бирабоед марои бод

که ترسیدم که برباید مرا باد

Чу бигузаштанд сар бар кардам озод

چو بگذشتند سر بر کردم آزاد

Вале чун ганд раъноён шунидам

ولی چون گندِ رعنایان شنیدم

Шудам бетоқату сари дркшидм

شدم بی طاقت و سر درکشیدم

Чу ҳафт аъзоат ръноӣӣ гирифтаст

چو هفت اعضات رعنائی گرفتست

Ҷаҳонӣ аз ту рсўоӣӣ гирифтаст

جهانی از تو رسوائی گرفتست

Касонеи кини сифат аз хеши бурданд

کسانی کین صفت از خویش بردند

Бадунёи кори уқбои пеши бурданд

بدنیا کار عقبی پیش بردند