Ҷавониро занӣ доданд чун моҳ

جوانی را زنی دادند چون ماه

Ки ақл кас набӯд аз васфаши огоҳ

که عقل کس نبود از وصفش آگاه

Ҷамолаши ояи длхстгон буд

جمالش آیة دلخستگان بود

Лабаши ҷони доруии лаби бастагон буд

لبش جان داروی لب بستگان بود

Қазоро он арӯси ҳамчуи маи мард

قضا را آن عروس همچو مَه مُرد

Набӯдаш иллатӣ дар дарди зиҳи мард

نبودش علّتی در درد زه مُرد

Чу алқсаҳ бхокш кард шӯяш

چو القصّه بخاکش کرد شویش

Бгли бнҳФти он хуршеди рӯйиш

بگِل بنهفت آن خورشید رویش

Яке шишаи гулобаш буд онгоҳ

یکی شیشه گلابش بود آنگاه

Ки шаста буд рӯзии пои он моҳ

که شسته بود روزی پای آن ماه

Бидон шишаи сари он гӯр гул кард

بدان شیشه سر آن گور گل کرد

Вале бо ашки хунин муътадил кард

ولی با اشک خونین معتدل کرد

Чаро шуд пои банди он длором

چرا شد پای بند آن دلارام

Ки бояд шасти даст аз ваии бноком

که باید شست دست از وی بناکام

Чаро андари арӯсии шасти поиш

چرا اندر عروسی شست پایش

Чу даст аз ваии бшстн буд райш

چو دست از وی بشستن بود رایش

Чгўим аз ту ва аз худ , дариғо

چگویم از تو و از خود، دریغا

Дариғо аз шуд ва омад дариғо

دریغا از شد و آمد دریغا