Шаҳӣ дар хашм рафт аз марди дарвеш

شهی در خشم رفت از مردِ درویش

Брондш бо дилии пари дард аз пеш

براندش با دلی پُر درد از پیش

Бадви гуфто туро надаҳум амоне

بدو گفتا ترا ندهم امانی

Чу андари малик ман бошӣ замонӣ

چو اندر ملکِ من باشی زمانی

Бирафт аз пеш ӯ марди тиҳии даст

برفت از پیشِ او مرد تهی دست

Бгўрстон шуд ва озод бинишаст

بگورستان شد و آزاد بنشست

Чу шаҳ башнавад ҳоле дод пайғом

چو شه بشنود حالی داد پیغام

Ки на фармудам эй шӯридаи айём

که نه فرمودم ای شوریده ایام

Ки беруни шӯи зи маликам ? май ситезӣ ?

که بیرون شو ز ملکم؟ می‌ستیزی؟

Магари хоҳӣ ки худро хӯн бирезӣ ?

مگر خواهی که خود را خون بریزی؟

Ҷавобаш дод кин пзрФтаҳам ман

جوابش داد کین پذرفته‌ام من

Ки аз малики ту берун рафтаам ман

که از ملک تو بیرون رفته‌ام من

Қиёматро ки роҳӣ мушкил омад

قیامت را که راهی مشکل آمد

На гӯристони нахустин манзил омад ?

نه گورستان نخستین منزل آمد؟

Нахустин манзили маҳшар на онаст ?

نخستین منزل محشر نه آنست؟

На малики тест , малик он ҷаҳонаст

نه ملک تست، ملک آن جهانست

Чу уфтад зани бадаради зиҳ аз оғоз

چو افتد زن بدرد زه از آغاز

Чунин гӯйанд халқ аз ҳол ӯ боз

چنین گویند خلق از حالِ او باز

Ки ин зан дар миён ду ҷаҳонаст

که این زن در میان دو جهانست

Ки як поиши дарин , дигар даронаст

که یک پایش درین، دیگر درآنست

Ту ҳам эй бехабар то дараҷаоне

تو هم ای بی‌خبر تا درجهانی

Миёни ду дамати доими чунонӣ

میان دو دمت دایم چنانی

Гар ин дам шуд дигар дами брнёид

گر این دم شد دگر دم بَرنیاید

Нишони ту зи олами брнёид

نشان تو ز عالم برنیاید

Мазан бонг ва макун навҳаи бёром

مزن بانگ و مکن نوحه بیارام

Ки ноед бози мурғи рафта дар дом

که ناید باز مرغ رفته در دام

Чу тан шуд мурғи ҷонро домгоҳӣ

چو تن شد مرغِ جان را دامگاهی

Чаро зин дом кард оромгоҳӣ

چرا زین دام کرد آرامگاهی