Яке пери Муъаммар буд дар шом
یکی پیر معمّر بود در شام
Ки чун таврот мехондӣ бҳнгом
که چون تورات میخواندی بهنگام
Чу пеши ном пайғомбар раседӣ
چو پیش نام پیغامبر رسیدی
Аз онҷо маҳв кардӣ ё буридӣ
از آنجا محو کردی یا بُریدی
Чу мусҳаф боз кардӣ рӯзи дигар
چو مصحف باز کردی روز دیگر
Навишта ёфтӣ номи паямбар
نوشته یافتی نام پیمبر
Дигар раҳи маҳв номаш кардӣ оғоз
دگر ره محو نامش کردی آغاز
Дигар рӯзи он навишта ёфтӣ боз
دگر روز آن نوشته یافتی باز
Дилаш бигирифт як рӯз ва бадал гуфт
دلش بگرفت یک روز و بدل گفت
Ки натавонам бгли хуршеди бнҳФт
که نتوانم بگل خورشید بنهفت
Магар ҳақаст ин раҳбар ки бархест
مگر حقّست این رهبر که برخاست
Биёмад то Мадинаи як раҳи рост
بیامد تا مدینه یک ره راست
Расед онҷои буқати грмгоҳӣ
رسید آنجا بوقت گرمگاهی
намедонист худро рӯйу роҳӣ
نمیدانست خود را روی و راهی
Чу пеши масҷид пайғамбар омад
چو پیش مسجد پیغمبر آمد
Дилии бирёни инсро ҳамбар омад
دلی بریان اَنَس را همبر آمد
Инсро гуфт эй покизаи гавҳар
اَنَس را گفت ای پاکیزه گوهر
Далолат кун марои пеши паямбар
دلالت کن مرا پیش پیمبر
Инс ӯро ба масҷиди баради гирён
انس او را به مسجد برد گریان
Бидид он қавмро бинишаста ҳайрон
بدید آن قوم را بنشسته حیران
Радои афканда дар миҳроби садиқ
ردا افکنده در محراب صدّیق
Нишаста гирд ӯ асҳоби таҳқиқ
نشسته گردِ او اصحاب تحقیق
Чунон пиндошти он марди Муъаммар
چنان پنداشت آن مرد معمّر
Ки садиқаст дар пишони паямбар
که صدّیقست در پیشان پیمبر
Бадв гуфт эй расӯли хоси даргоҳ
بدو گفت ای رسول خاص درگاه
Саломат мекунад ин пери гумроҳ
سلامت میکند این پیر گمراه
Ҳама чун ном пайғамбар шуниданд
همه چون نام پیغمبر شنیدند
Чу мурғи ним бсмл май тпиднд
چو مرغ نیم بسمل میطپیدند
зи дидаи ашки хӯн борон фишонданд
ز دیده اشک خون باران فشاندند
Зиҳии тӯфон ки он ёрон фишонданд
زهی طوفان که آن یاران فشاندند
Хурӯшӣ аз миён ҷамъ бархест
خروشی از میان جمع برخاست
Заҳри дили гФтӣии сад шамъ бархест
زهر دل گفتئی صد شمع برخاست
Ҳаме шуд он ғариби пои баста
همی شد آن غریب پای بسته
Азон зории эшон дили шикаста
ازان زاری ایشان دل شکسته
Боишон гуфт ман мардии ғарибам
بایشان گفت من مردی غریبم
Ҷуҳудами вази шариъат бе насибам
جهودم وز شریعت بینصیبم
Магари ногуфтанӣ чизе бигуфтам
مگر ناگفتنی چیزی بگفتم
Ки мебоист он андар наҳафтум
که میبایست آن اندر نهفتم
Вагарна аз чаҳ май грӣиди чандин
وگرنه از چه میگرئید چندین
Ки ман огаҳи ним зини шеваи дайн
که من آگه نیم زین شیوهٔ دین
Умр гуфташ ки ин гиря на зонаст
عمر گفتش که این گریه نه زانست
Ки аз ту ҳеҷ хурда дармиёнаст
که از تو هیچ خُرده درمیانست
Валикини ҳафтаи ист эй марди музтар
ولیکن هفتهایست ای مردِ مضطر
Ки то рафтаст аз дунёи паямбар
که تا رفتست از دنیا پیمبر
Чу бишунидем номаш аз забонат
چو بشنیدیم نامش از زبانت
Ҳама ҷонҳо бахаст аз ғам чу ҷонат
همه جانها بخست از غم چو جانت
Гуҳӣ дар оташем аз иштиёқаш
گهی در آتشیم از اشتیاقش
Гуҳӣ дар змҳририм аз фироқаш
گهی در زمهریریم از فراقش
Дариғо нури чашми олами афрӯз
دریغا نور چشم عالم افروز
Ки беаўзраҳ гаштем имрӯз
که بی اوذرّهٔ گشتیم امروز
Дариғо ончунон дарёии аъзам
دریغا آنچنان دریای اعظم
Ки бе ӯ мондаем аз қатра кам
که بی او ماندهایم از قطرهٔ کم
Чу гашти он перро рози ошкора
چو گشت آن پیر را راز آشکاره
Бик раҳ кард ҷомаи пораи пора
بیک ره کرد جامه پاره پاره
На чандон рехт ӯ аз чашми борон
نه چندان ریخت او از چشم باران
Ки абр аз чашми резад дар баҳорон
که ابر از چشم ریزد در بهاران
зи вошўқоаҳу воўилоаҳ дар сӯз
ز واشوقاه و واویلاه در سوز
зи сар дар мотамии нави гашти он рӯз
ز سر در ماتمی نو گشت آن روز
Алии алҷмлаҳ чу охири шӯр кам шуд
علی الجمله چو آخر شور کم شد
Даромад ақл ,у длрои зӯр кам шуд
درآمد عقل، و دلرا زور کم شد
Яҳӯдӣ гуфт як корам бароред
یهودی گفت یک کارم برآرید
Марои як ҷома пайғомбар оред
مرا یک جامهٔ پیغامبر آرید
Кигар дастами надоди он рӯй дидан
که گر دستم نداد آن روی دیدن
Тавонам буи ӯ бории шунидан
توانم بوی او باری شنیدن
Умр гуфташ ки ин ҷомаи тавон хост
عمر گفتش که این جامه توان خواست
Валикин бояд аз Заҳрои нишони хост
ولیکن باید از زهرا نشان خواست
Алии гуфто ки ёрад шуд бар ӯ
علی گفتا که یارد شد بر او
Ки шуд якборагии баста дар ӯ
که شد یکبارگی بسته در او
Дарин як ҳафтаи сардар пеш дорад
درین یک هفته سردر پیش دارد
Ки ӯ аз ҷумлаи ҳасрат беш дорад
که او از جمله حسرت بیش دارد
намегуяд сухан аз сӯгворӣ
نمیگوید سخن از سوگواری
Замонӣ менаёсоед зи зорӣ
زمانی مینیاساید ز زاری
Ҳамаи ёрон дар он андӯҳу меҳнат
همه یاران در آن اندوه و محنت
Шуданд охир бар хотуни ҷинат
شدند آخر بر خاتون جنّت
Касе он дар бузади бонгии баромад
کسی آن در بزد بانگی برآمد
Ки моро рӯз рафт ва шаб даромад
که ما را روز رفت و شب درآمد
Ки май кӯбад дар чун ман ятемӣ
که میکوبد در چون من یتیمی
Бимонада дар пас жандаи гилӣмӣ
بمانده در پس ژنده گلیمی
Ки май кӯбад дар чун ман асирӣ
که میکوبد در چون من اسیری
Нишаста бар сари куҳнаи ҳасирӣ
نشسته بر سر کهنه حصیری
Ки май кӯбад дар чун ман ҳазинӣ
که میکوبد در چون من حزینی
Кушодаи марг бар ҷонами камӣнӣ
گشاده مرگ بر جانم کمینی
Бигуфтанд ончӣ буд алқсаҳ яксар
بگفتند آنچه بود القصّه یکسر
Чунин гуфт ӯ ки ҳақ гуяд паямбар
چنین گفت او که حق گوید پیمبر
Ки он соъат ки ҷон бо додгар дод
که آن ساعت که جان با دادگر داد
Бзири лаби азин ҳолам хабар дод
بزیر لب ازین حالم خبر داد
Ки моро ошиқӣ меояд аз роҳ
که ما را عاشقی میآید از راه
Вале рӯем на бинад он нкўхўоаҳ
ولی رویم نه بیند آن نکوخواه
Бадви даҳ ин мураққаъ , кини тамомаш ,
بدو ده این مرقّع، کین تمامش،
Ба никўӣии з мо бирасон саломаш
به نیکوئی ز ما برسان سلامش
Мураққаъ чун бадв доданд пӯшед
مرقّع چون بدو دادند پوشید
Чу буи ӯ бадв зад хуш Биҷӯшед
چو بوی او بدو زد خوش بجوشید
Чу буии он бсдқши ошнои хост
چو بوی آن بصدقش آشنا خواست
Мусулмони гашти вхоки Мустафои хост
مسلمان گشت وخاکِ مصطفی خواست
Ббрдндш аз онҷо то бидон хок
ببردندش از آنجا تا بدان خاک
Дилӣ бархеста бинишаст он пок
دلی برخاسته بنشست آن پاک
Чу башнавад он мусулмони буии хокаш
چو بشنود آن مسلمان بوی خاکش
Фурӯ рафт ва бар омад ҷони покаш
فرو رفت و بر آمد جانِ پاکش
Бзорӣ ҷон бидод он пери ғами хур
بزاری جان بداد آن پیر غم خور
Ниҳода рӯй брхоки паямбар
نهاده روی برخاک پیمبر
Агар ту ошиқии мазҳаби чунин гир
اگر تو عاشقی مذهب چنین گیر
Чу шамъ аз шавқи маъшӯқи ин чунин мейр
چو شمع از شوقِ معشوق این چنین میر