Магари Сафёни саврӣ чун ҷавон буд

مگر سُفیان ثوری چون جوان بود

зи кўжии қомат ӯ чун камон буд

ز کوژی قامت‌ِ او چون کمان بود

Яке гуфт эй эмоми он ҷаҳонӣ

یکی گفت ای امام آن جهانی

Чаро пуштати ду то шуд дар ҷавонӣ

چرا پشتت دو تا شد در جوانی‌؟

Басӯрат вақти ин пушти ду то нест

به صورت وقتِ این پشتِ دو‌تا نیست

Ки пушти ту чунин дидан раво нест

که پشت تو چنین دیدن روا نیست

Чаҳ афтодаст , моро ҳол баргӯӣ

چه افتاده‌ست‌؟ ما را حال برگوی

Нишонеи даҳ беоне кун хбргўӣ

نشانی ده‌، بیانی کن‌، خبر گوی

Чунин гуфт ӯ ки устодем будаст

چنین گفت او که استادیم بوده‌ست

Ки доим роҳ рафтаст ва намӯдаст

که دایم راه رفته‌ست و نموده‌ست

Чу вақти марг ӯ омад падедор

چو وقت مرگِ او آمد پدیدار

Бболинш шудам медидамаш зор

به بالینش شدم می‌دیدمش زار

Бғоити изтиробӣ дар дарунаш

به غایت اضطرابی در درونش

Ки меҷӯшед ҳамчун баҳри хунаш

که می‌جوشید همچون بحر‌، خونش

Ҳамаи ҷони вдлши пари оташи рашк

همه جان و دلش پر آتش رشک

Бики як мижаи сад сад донаи ашк

به یک‌یک مژه صد‌صد دانهٔ اشک

Миёни ҷома дар ларзида чун барг

میان جامه در‌، لرزیده چون برگ

Дил ӯро умедӣ бар дар марг

دل او را امیدی بر در مرگ

Бадв гуфтам ки шихои ин чаҳ ҳоласт

بدو گفتم که شیخا این چه حال است‌؟

Забон бикшод к-эймон дар ваболаст

زبان بگشاد که‌ایمان در وبال است

Ба панҷаи сол дар хӯн гаштаам ман

به پنجه سال در خون گشته‌ام من

Кунун аз теғи марг оғиштаам ман

کنون از تیغِ مرگ آغشته‌ام من

Хитоб омад ки ту мардӯди моӣӣ

خطاب آمد که تو مردودِ مایی

Ту зин дар даври шӯ , моро ншоӣӣ

تو زین در دور شو، ما را نشایی

Чу зу бишунидам ин худро бикуштам

چو زو بشنیدم این خود را بکُشتم

Троқӣ зон бурун омад зи пуштам

طراقی زان برون آمد ز پشتم

Чу қавл ӯ чунон вақте чунин буд

چو قول او چنان وقتی چنین بود

Чунин шуд пушти ман чун рӯй ин буд

چنین شد پُشت من چون روی این بود

Насиби аўстодм чун чунинаст

نصیب اوستادم چون چنین است

Куҷои шогирдро умед дайнаст

کجا شاگرد را امید دین است‌؟

Чу шуд анҷоми устоди ин дурустам

چو شد انجامِ اُستاد این درستم

Ман аз шогирдии худ дасти шастам

من از شاگردی خود دست شستم

Чароғиро ки раҳ бар бод бошад

چراغی را که ره بر باد باشد

намедонам ки чун озод бошад

نمی‌دانم که چون آزاد باشد

Чароғи рӯҳи ту чун мард ногоҳ

چراغ روح تو چون مُرد ناگاه

Наёбӣ сӯй ӯ ё буи ӯ роҳ

نیابی سوی او‌ یا بوی او راه

Чароғи мурдаро чндонкаҳи ҷўӣӣ

چراغ مُرده را چندانکه جویی

Наёбӣ ҳеҷ ҷоӣӣ , чанд пўӣӣ

نیابی هیچ جایی، چند پویی‌؟

Чароғи мурдаро мотам макун ту

چراغ مُرده را ماتم مکن تو

Ки афсӯсаст ҳин машну сухани ту

که افسوس‌ست هین مشنو سخن تو

Хунаки он саг ки мрдўрст аз ъам

خنک آن سگ که مر دور‌ست از غم

Вале бечораи ин Фрзндодм

ولی بیچاره این فرزندِ آدم

зи мурдани ғами насиб кас набӯдӣ

ز مردن غم نصیب کس نبودی

Агар ангехтан аз пас набӯдӣ

اگر انگیختن از پس نبودی

Азин водии хомӯшони хабари хоҳ

ازین وادی خاموشان خبر خواه

Вагар дории хабари зишони ъбри хоҳ

وگر داری خبر زیشان عِبَر خواه

Бадонаши зиндаи шӯи якбори охир

به دانش زنده شو یکبار آخر

Бимир эй мурдаи дили зи ағёри охир

بمیر ای مرده‌دل ز اغیار آخر

Ҷуҳудиро ки кораши аўФтодст

جهودی را که کارش اوفتاده‌ست

Бихон Мустафо роҳаш кушодаст

به خوان مصطفی راهش گشاده‌ست

Турогар низ кор уфтад базӯдӣ

ترا گر نیز کار افتد به زودی

Дарин маънӣ на камтар аз ҷуҳудӣ

درین معنی نه کمتر از جهودی