Магари як рӯзи маҷнӯн фурсатӣ ёфт
مگر یک روز مجنون فرصتی یافت
Бар Лайлии нишастан рухсатӣ ёфт
بر لیلی نشستن رخصتی یافت
з маҷнӯн кард Лайлии хосторӣ
ز مجنون کرد لیلی خواستاری
Ки эй ошиқ биовар то чаҳ дорӣ
که ای عاشق بیاور تا چه داری
Забон бикшод маҷнӯн гуфт эй моҳ
زبان بگشاد مجنون گفت ای ماه
На обам монад дар ишқи ту на чоҳ
نه آبم ماند در عشق تو نه چاه
Надорам дар ҷигари обӣ ки бошад
ندارم در جگر آبی که باشد
На дар дидаи шабии хобӣ ки бошад
نه در دیده شبی خوابی که باشد
Чу ишқат кард нақди ақли ғорат
چو عشقت کرد نقد عقل غارت
Кунун ҷонӣаст вази ту як ишорат
کنون جانیست وز تو یک اشارت
Агар ҷони хоҳӣ инак май даҳуми ман
اگر جان خواهی اینک میدهم من
Яқин май дон ки бешак май даҳуми ман
یقین میدان که بی شک میدهم من
Забон бикшод Лайлии диловар
زبان بگشاد لیلی دلاور
Каз инат кӣ хуррам , чизе биовар
کز اینت کی خرم، چیزی بیاور
Яке сӯзан блилӣ дод маҷнӯн
یکی سوزن بلیلی داد مجنون
Ки аз ду кун ин дорам ман акнӯн
که از دو کَون این دارم من اکنون
Маро дар ҷумла иқлӣм ҳастӣ
مرا در جملهٔ اقلیمِ هستی
Ҳамин нақдасту дигари тангдастӣ
همین نقدست و دیگر تنگدستی
Ман ин низ аз барои он ниҳодам
من این نیز از برای آن نهادم
Ки дар саҳрои басӣ май аўФтодм
که در صحرا بسی می اوفتادم
Басӣ дар ҷусту ҷӯй чун тўдлдор
بسی در جُست و جوی چون تودلدار
Шикастии ҳамчуи гул дар пои ман хор
شکستی همچو گل در پای من خار
Бад-ӣни сӯзани ман афтода бар ҷой
بدین سوزن من افتاده بر جای
Бурун мекардамӣ он хор аз пой
برون میکردمی آن خار از پای
Чунин гуфт он замони Лайлӣ ба маҷнӯн
چنین گفت آن زمان لیلی به مجنون
Ки ин май ҷустам аз ту то бокунун
که این میجُستم از تو تا باکنون
Агар дар ишқ содиқ бӯдае ту
اگر در عشق صادق بودهای تو
Бад-ӣни сӯзан чаҳ лоиқ бӯдае ту
بدین سوزن چه لایق بودهای تو
Агар дар ҷустан чун ман нигорӣ
اگر در جستن چون من نگاری
Шавад дар поят эй шӯридаи хорӣ
شود در پایت ای شوریده خاری
Бсўзни он бурун кардан раво нест
بسوزن آن برون کردن روا نیست
Вагар берун кунӣ борӣ вафо нест
وگر بیرون کنی باری وفا نیست
Яке хорӣ ки чандонаш камоласт
یکی خاری که چندانش کمالست
Ки доими човуш роҳ висоласт
که دایم چاوش راه وصالست
Бсўзни он бурун кардан дареғаст
بسوزن آن برون کردن دریغست
Турои ҷузи хӯни дил хӯрдан дареғаст
ترا جز خون دل خوردن دریغست
Чу дар пои ту хор аз баҳр мо шуд
چو در پای تو خار از بهر ما شد
Гулӣ май дон ки бо ту дар қабо шуд
گُلی میدان که با تو در قبا شد
Камии ту аз дарахти гули дарин кор
کمی تو از درخت گل درین کار
Ки солӣ бар умед гул кашад хор ?
که سالی بر امید گل کشد خار؟
зи Лайлии хор дар пояти шикаста
ز لیلی خار در پایت شکسته
Ба аз сад гули з ғайриӣ дастаи баста
به از صد گل ز غیری دسته بسته