Сухангар бартар аз арш Маҷидаст
سخن گر برتر از عرش مجیدست
Фурӯтар поя шеър Фаридаст
فروتر پایهٔ شعر فریدست
зи оламҳои алавии як мҷоҳз
ز عالمهای علوی یک مجاهز
Нагӯяд ончии мо гуфтеми ҳаргиз
نگوید آنچه ما گفتیم هرگز
Расонидами сухан то ҷойгоҳӣ
رسانیدم سخن تا جایگاهی
Ки касро нест онҷои ҳеҷ роҳӣ
که کس را نیست آنجا هیچ راهی
Дами исои туро пайдо намудем
دم عیسی ترا پیدا نمودم
Чу субҳ аз дами яд Байзо намудем
چو صبح از دم ید بَیضا نمودم
зи чандини боғ каз ман ёдгораст
ز چندین باغ کز من یادگارست
Ҷаҳон чун боғи ҷинати прнгорст
جهان چون باغ جنّت پرنگارست
Ҷавонмардони басии шабҳои то рӯз
جوانمردان بسی شبهای تا روز
Шаванд аз боғҳои ман длФрўз
شوند از باغهای من دلفروز
Касе каз гуфта худ лоф ме зад
کسی کز گفتهٔ خود لاف میزد
Нафас чун субҳ аз дил соф ме зад
نَفَس چون صبح از دل صاف میزد
Агар то даври ман май зистӣ ӯ
اگر تا دَورِ من میزیستی او
Бамурдӣ чун бад-ӣн нагиристӣ ӯ
بمردی چون بدین نگریستی او
Балӣ чун офтоб ояд падедор
بلی چون آفتاب آید پدیدار
Намонад субҳро як зарраи миқдор
نماند صبح را یک ذرّه مقدار
Чу баҳри шеъри ман комил фитодаст
چو بحر شعر من کامل فتادست
Ҳазорон чашма бар соҳил фитодаст
هزاران چشمه بر ساحل فتادست
Чу баҳри чашми ман брҳри канорӣ
چو بحر چشم من برهر کناری
Падед оварад ҳар дами чашмаи сорӣ
پدید آورد هر دم چشمه ساری
Азон як чашма хуршед баландаст
ازان یک چشمه خورشید بلندست
Ки бадали хеш гетӣ дарфикандаст
که بدل خویش گیتی درفکندست
Мадад аз баҳри шеърамгар набардӣ
مدد از بحر شعرم گر نبُردی
зи теғи хеши ҳаргизи сари набардӣ
ز تیغ خویش هرگز سر نبردی
Қиёмат тира хоҳад гашти хуршед
قیامت تیره خواهد گشت خورشید
Вале равшан буд ин шеъри ҷовид
ولی روشن بوَد این شعر جاوید
Ки то дрхлди ҳурони длФрўз
که تا درخلد حوران دلفروز
Блҳн ишқ мехонанд ҳар рӯз
بلحن عشق میخوانند هر روز
Чу шеъри ман ҳама тавҳид покаст
چو شعر من همه توحید پاکست
Агар дар хулд бархонӣ чаҳ бокаст
اگر در خلد برخوانی چه باکست
Дар ганҷ илоҳӣ баргушодам
در گنج الهی برگشادم
Илоҳии номаи номи ин ниҳодам
الهی نامه نام این نهادم
Бузургоне ки дар ҳафт осмонанд
بزرگانی که در هفت آسمانند
Илоҳии нома аттор хонанд
الهی نامهٔ عطار خوانند
зи фахри ин китобам подшоҳӣаст
ز فخر این کتابم پادشاهیست
Колҳии нома аз файз илоҳӣаст
کالهی نامه از فیض الهیست
Бнў ҳар соъатам ҷонӣ фиристад
بنَو هر ساعتم جانی فرستد
зи ғайбам ҳар нафас хуоне фиристад
ز غیبم هر نفس خوانی فرستد
Чу ман аз ғайби рӯзӣ хора бошам
چو من از غیب روزی خواره باشم
Чродри банд ҳар бечора бошам
چرادر بند هر بیچاره باشم
Дилии дарси ладуннӣ нарм карда
دلی درس لَدُنّی نرم کرده
Нахоҳад хӯрданӣ гарм карда
نخواهد خوردنی گرم کرده
Манам ваҳшии сифат дар гӯша бе кас
منم وحشی صفت در گوشه بی کس
зи олами мардии Ҳамзаи марои бас
ز عالم مردی حَمزَه مرا بس
Чу ин ваҳшии зи Ҳамзаи биқрорст
چو این وحشی ز حمزه بیقرارست
Маро бо Ҳамзау ваҳшӣ чаҳ кораст
مرا با حمزه و وحشی چه کارست
Чу ман маҳбӯси ин пирӯзаи бомам
چو من محبوسِ این پیروزه بامم
Бадунё дар яке хонаи тамомам
بدنیا در یکی خانه تمامم
Чаҳ хоҳам кард тӯлу арзи дунё
چه خواهم کرد طول و عرضِ دنیا
Кабӯдии самоу арзи дунё
کبودی سما و ارضِ دنیا
Марои мулкӣ ки ман дорам писандаст
مرا ملکی که من دارم پسندست
Вагар дар боядам чизе сапандаст
وگر در بایدم چیزی سپندست
Чу дар малики қаноати подшоҳам
چو در ملک قناعت پادشاهم
Тавонам кард доим ҳарчӣ хоҳам
توانم کرد دائم هرچه خواهم