Дар аввал рӯз мешуд башари ҳоФӣ

در اوّل روز می‌شد بشرِ حافی

зи дардии маст аммо ҷонаши софӣ

ز دُردی مست امّا جانش صافی

Магари икпораҳ коғаз ёфт дар роҳ

مگر یکپاره کاغذ یافت در راه

Бар он коғази навиштаи номи аллоҳ

بر آن کاغذ نوشته نامِ الله

зи олами ҷузи ҷӯй ҳосил набӯдаш

ز عالم جز جَوی حاصل نبودش

Бидоду машки бастади инат судаш

بداد و مشک بستد اینت سودش

Шабонгаҳи номи ҳақро марди ҳақи ҷӯй

شبانگه نامِ حق را مردِ حق جوی

Бмшки худ муаттар кард вхўши буи

بمشک خود معطّر کرد وخوش بوی

Дар он шаб дид вақти субҳи хобӣ

در آن شب دید وقت صبح خوابی

Ки кардандӣ ба сӯй ӯ хитобӣ

که کردندی به سوی او خطابی

Ки Эй бардошта номи ман аз хок

که ای برداشته نام من از خاک

Бҳрмт карда ҳам хуши буи ва ҳам пок

بحرمت کرده هم خوش بوی و هم پاک

Турои марди ҳақиқат ҷӯй кардем

ترا مرد حقیقت جوی کردیم

Ҳиммати поку ҳиммати хуш буи кардем

همت پاک و همت خوش بوی کردیم

Худоёи бас ки ин аттори хуши гӯй

خدایا بس که این عطّارِ خوش گوی

Бътр назм науммат кард хуши буи

بعطر نظم نامت کرد خوش بوی

Чаҳгар аттор азон хуш гӯй будаст

چه گر عطّار ازان خوش گوی بودست

Ки науммат ҷовдони хуш буи будаст

که نامت جاودان خوش بوی بودست

Ту ҳам аз фазли хоки он дараш кун

تو هم از فضل خاک آن درش کن

Баноми хештани ном овараш кун

بنام خویشتن نام آورش کن

Ки ҷуз аз фазли ту рўӣӣ надорад

که جز از فضل تو روئی ندارد

Гар аз тоъати сари мўӣии надор

گر از طاعت سر موئی ندار