Магар пурсед дарвешии зи маҷнӯн
مگر پرسید درویشی ز مجنون
Ки чандаст эй писари сини ту акнӯн
که چندست ای پسر سن تو اکنون
Ҷавобаш дод он шӯридаи аҳвол
جوابش داد آن شوریده احوال
Ки син ман ҳазораст ва чиҳил сол
که سن من هزارست و چهل سال
Бадви гуфто чаҳ май гўӣии ту ғофил
بدو گفتا چه میگوئی تو غافل
Магари девонатар гаштии ту ҷоҳил
مگر دیوانهتر گشتی تو جاهل
Пас ӯ гуфтои басии сар вақт будаст
پس او گفتا بسی سر وقت بودست
Ки Лайлии як нафас рӯем намӯдаст
که لیلی یک نفس رویم نمودست
Чл умр манаст ва ин зиёнаст
چل عمر منست و این زیانست
Вале умри ҳазорон он замонаст
ولی عمر هزاران آن زمانست
Чу ин чли соли ман бо хеш будам
چو این چل سال من با خویش بودم
зи нақди умри худ дарвеш будам
ز نقد عمر خود درویش بودم
Вале он як замон солӣ ҳазораст
ولی آن یک زمان سالی هزارست
Ки бо Лайлии марои худ бе шумораст
که با لیلی مرا خود بیشمارست
Ҳазорон соли як дам бошад онҷо
هزاران سال یک دم باشد آنجا
Чаҳ мегӯям казин кам бошад онҷо
چه میگویم کزین کم باشد آنجا
Чу дарёбад вуҷӯд бе ниҳоят
چو دریابد وجود بینهایت
Ду оламро адам монад вилоят
دو عالم را عدم ماند ولایت
Бибин эй дӯст то ин чаҳ вуҷӯдаст
ببین ای دوست تا این چه وجودست
Ки як як зарраи онро дар суҷудаст
که یک یک ذره آن را در سجودست
Вуҷӯдаст онкӣ на беш вена кам шуд
وجودست آنکه نه بیش ونه کم شد
Дарав хоҳад ҳамаи чизе адам шуд
درو خواهد همه چیزی عدم شد
Зиҳии олии вуҷӯдии кини вуҷӯдот
زهی عالی وجودی کین وجودات
Дарав маъдӯм хоҳад шуд блзот
درو معدوم خواهد شد بلذّات
Чу марди онҷоигаҳ нобӯд гардад
چو مرد آنجایگه نابود گردد
Зӣонаши ҷумлаи онҷо суд гардад
زیانش جمله آنجا سود گردد
Агар даст оварад халқи ҷаҳонӣ
اگر دست آورد خلق جهانی
Яке бар доманаш нарасад замонӣ
یکی بر دامنش نرسد زمانی
Чу на ин кас буд на доман ӯ
چو نه این کس بود نه دامن او
Ки гардад як замони пиромн ӯ
که گردد یک زمان پیرامن او