Магари Маҳмӯд бо панҷаи саворӣ
مگر محمود با پنجه سواری
Ба раҳ дар боз май гашт аз шикорӣ
به رَه در باز میگشت از شکاری
Яке хайма дарон раҳи дргшоднд
یکی خیمه دران ره درگشادند
Шикориро бар оташ ме ниҳоданд
شکاری را بر آتش مینهادند
Барра дар шоҳи перӣ нотавон дид
بره در شاه پیری ناتوان دید
Ки бориши пуштаи ҳизум гарон дид
که بارش پشتهٔ هیزم گران دید
Бар ӯ рафт Маҳмӯд аз тараҳҳум
بَرِ او رفت محمود از ترحم
Бадви гуфтои бчнди ин пуштаи ҳизум
بدو گفتا بچند این پشته هیزم
намедонист он пери раванда
نمیدانست آن پیر رونده
Ки Маҳмӯдаст он ҳизуми хрндаҳ
که محمودست آن هیزم خرنده
Забон бикшод марди пери к-эии мейр
زبان بگشاد مرد پیر کای میر
Бадви ҷӯ май фурушам бе ду ҷӯи гир
بدو جو میفروشم بی دو جو گیر
Яке ҳамён ки сад динори зар буд
یکی همیان که صد دینار زر بود
Ду ҷӯи он ҳар қурозаи бештар буд
دو جو آن هر قراضه بیشتر بود
Шаҳ он бикшоду пеш пер бинишаст
شه آن بگشاد و پیش پیر بنشست
Ниҳодаши як қуроза бар кафи даст
نهادش یک قراضه بر کف دست
Бадв гуфт ин ду ҷӯ зар бошад эй пер
بدو گفت این دو جو زر باشد ای پیر
Агар хоҳии зи ман бустон ва баргир
اگر خواهی ز من بستان و برگیر
Магари гуфтои ду ҷӯи афзӯн буд ин
مگر گفتا دو جو افزون بود این
Тарозу нест схтн чун буд ин
ترازو نیست سَختَن چون بوَد این
Ниҳодаши як қуроза низ дар даст
نهادش یک قراضه نیز در دست
Бадв гуфто бибин то ин ду ҷӯ ҳаст
بدو گفتا ببین تا این دو جو هست
Ҷавобаш дод кин бошад зиёдат
جوابش داد کین باشد زیادت
Тавон донист носхтаҳи бъодт
توان دانست ناسخته بعادت
Яке дигар бидод ва гуфт чунаст
یکی دیگر بداد و گفت چونست
Чунин гуфт ӯ ки ин як ҳам фузунаст
چنین گفت او که این یک هم فزونست
Бад-ӣн тартиб медодаш якояк
بدین ترتیب میدادش یکایک
Вале донист коФзўнст бе шак
ولی دانست کافزونست بی شک
Чу алқсаҳи ҳама ҳамён бипардохт
چو القصه همه همیان بپرداخت
Дилаш бигирифт азон бар пери андохт
دلش بگرفت ازان بر پیر انداخت
Ки зар дар сраҳ кун кин сраҳ ӯст
که زر در صُرّه کن کین صرهٔ اوست
Басӯии шаҳр бар конҷо тарозуаст
بسوی شهر بر کآنجا ترازوست
Ду ҷӯ баргиру боқӣ дар замони зуд
دو جو برگیر و باقی در زمان زود
Бадасти ҳоҷиби султони расони зуд
بدست حاجب سلطان رسان زود
Магари он пер зар менаситад аз шоҳ
مگر آن پیر زر مینستد از شاه
Шаҳ аз пешаши фарси афканд дар роҳ
شه از پیشش فرس افکند در راه
Чу рӯз дигар омад шоҳ бар тахт
چو روز دیگر آمد شاه بر تخت
Бадаргоҳ омад он пери нигуни бахт
بدرگاه آمد آن پیر نگون بخت
Чу шаҳро дид дил дар домаш афтод
چو شه را دید دل در دامش افتاد
зи ҳайбати ларза бар андомаш афтод
ز هیبت لرزه بر اندامش افتاد
Яқинаш шуд ки шоҳ ойина ӯст
یقینش شد که شاه آئینهٔ اوست
Ҳамин шоҳи ошноӣ дайна ӯст
همین شاه آشنای دینهٔ اوست
Чу шоҳаш дид гуфто раҳ диҳедаш
چو شاهش دید گفتا ره دهیدش
Яке курсӣ ба пеши сафи нҳидш
یکی کرسی به پیش صف نهیدش
Нишаст алқсаҳ ва шаҳ гуфт эй пер
نشست القصه و شه گفت ای پیر
Чаҳ кардӣ , пеш ман кун ҷумлаи тақрир
چه کردی، پیش من کن جمله تقریر
Чунин гуфт ӯ ки эй шоҳи длФрўз
چنین گفت او که ای شاه دلفروز
Гурусна хуфтаам ман дӯш то рӯз
گرسنه خفتهام من دوش تا روز
Шаҳаши гуфто чаро , гуфто дарон роҳ
شهش گفتا چرا، گفتا دران راه
Накардӣ ҳеҷ байъӣ бо ман онгоҳ
نکردی هیچ بَیعی با من آنگاه
Чу хешами хоҷа май пиндоштии ту
چو خویشم خواجه میپنداشتی تو
Ки дӯшами гуруснаи бгзоштии ту
که دوشم گرسنه بگذاشتی تو
Шаҳаш гуфто бирав он зари нигаҳи дор
شهش گفتا برو آن زر نگه دار
Ки хоси тести он ҷумлаи бикбор
که خاص تست آن جمله بیکبار
Забон бикшод пер ва гуфт эй шоҳ
زبان بگشاد پیر و گفت ای شاه
Чу медодӣ бмни он зари бики роҳ
چو میدادی بمن آن زر بیک راه
Чаро дай метавонистӣ надодӣ
چرا دی میتوانستی ندادی
Бики як бар каф ман ме наҳодӣ
بیک یک بر کف من مینهادی
Шаҳаши гуфто чу мехондӣ марои мейр
شهش گفتا چو میخواندی مرا میر
Надонистӣ ки султонами ман эй пер
ندانستی که سلطانم من ای پیر
Бадал дар орзӯ омад чунонам
بدل در آرزو آمد چنانم
Ки бишносӣ ки ман шоҳи ҷаҳонам
که بشناسی که من شاه جهانم
Чу аз шоҳии ман огоҳи гаштӣ
چو از شاهی من آگاه گشتی
Баҳри ҳоҷат ки дории шоҳи гаштӣ
بهر حاجت که داری شاه گشتی
Ъзизои пери ҳизуми каши дарин роҳ
عزیزا پیر هیزم کش درین راه
Тўӣӣу нури ҳақи он ҳазрати шоҳ
توئی و نورِ حق آن حضرت شاه
зи ҳақи як як нафас дар зиндагонӣ
ز حق یک یک نفس در زندگانی
Чу он як як қуроза май сетоне
چو آن یک یک قراضه میستانی
Чу фардои умр ҷовидон биёбӣ
چو فردا عمر جاویدان بیابی
Ба пеши тахти он ҳамён биёбӣ
به پیش تخت آن همیان بیابی
Ҳазорон қарн азон умри гиромӣ
هزاران قرن ازان عمر گرامی
Дамӣ набӯд чунин дон гарна хомӣ
دمی نبوَد چنین دان گرنه خامی
Чун он дамро гузоштан рӯй набӯд
چو آن دم را گذشتن روی نبود
Ҳазорон қарни пас як мӯӣ набӯд
هزاران قرن پس یک موی نبوَد
Гар онҷои хастаи гардии як замони ту
گر آنجا خسته گردی یک زمان تو
Биёбӣ завқи умри ҷовдони ту
بیابی ذوقِ عمر جاودان تو
Вагар банди замон бар пой гирӣ
وگر بند زمان بر پای گیری
Замонӣ бошӣ ва бар ҷой мерай
زمانی باشی و بر جای میری