Писар гуфташ ки ҳар халқӣ ки ҳастанд
پسر گفتش که هر خلقی که هستند
Ҳамаи дил дар ҳавои хеши бастанд
همه دل در هوای خویش بستند
Қадами худ аз ҳўобр ме нагиранд
قدم خود از هوابر مینگیرند
Ки гомӣ бериё барме нагиранд
که گامی بی ریا برمینگیرند
Чу ҳаст ин даври даври нафаси имрӯз
چو هست این دَور دَور نفس امروز
Наме байнами дилӣ бар нафаси пирӯз
نمیبینم دلی بر نفس پیروز
Гар аз баҳри ҳавои хеши ман низ
گر از بهر هوای خویش من نیز
Кунам аз саҳари ҳосили андакии чиз
کنم از سحر حاصل اندکی چیز
Чу дар охир буд тавбаи азонм
چو در آخر بود توبه ازانم
Надорад эй падари чандини зиёнам
ندارد ای پدر چندین زیانم