Падар гуфташ ки эй мағрури монда

پدر گفتش که ای مغرور مانده

зи усарои рҳқиқти даври монда

ز اسرا رحقیقت دور مانده

Макун имрӯзи зойеъи зиндагонӣ

مکن امروز ضایع زندگانی

Чу майдонӣ ки ту фардо наМонӣ

چو میدانی که تو فردا نمانی

Ббобл май рӯй эй марди фартут

ببابل می‌روی ای مرد فرتوت

Ки саҳари омӯзӣ аз Њоруту морут

که سحر آموزی از هاروت و ماروت

Ҳазорон сол шуд кони ду фиришта

هزاران سال شد کان دو فرشته

Нигунсоранд дар чаҳ ташна гашта

نگونسارند در چَه تشنه گشته

Вазишон онгаҳе то оби он чоҳ

وزیشان آنگهی تا آب آن چاه

Масофати як ваҷаб нест эй аҷаби роҳ

مسافت یک وجب نیست ای عجب راه

Чу натавонанд худро об додан

چو نتوانند خود را آب دادن

Куҷо дар май тўонндти кушодан

کجا دَر می‌توانندت گشادن

Чу устоди ин чунин бошад парешон

چو استاد این چنین باشد پریشان

Ки хоҳад кард шогирдии эшон

که خواهد کرد شاگردیِ ایشان

Турои имрӯзи байнам дев гашта

ترا امروز بینم دیو گشته

Нахоҳӣ гашт дар фардои фиришта

نخواهی گشت در فردا فرشته

Мгрмргт ббобл ме дуанд

مگرمرگت ببابل می‌دواند

Ки саргардон ва ғофил ме дуанд

که سرگردان و غافل می‌دواند

Агар марги ту дар Бобул набӯдӣ

اگر مرگ تو در بابل نبودی

Турои ин орзӯ дар дил набӯдӣ

ترا این آرزو در دل نبودی