Чунин гуфтаст он покизаи зотӣ

چنین گفته‌ست آن پاکیزه ذاتی

Ки гар ёбад касе аз ҳақи вафотӣ

که گر یابد کسی از حق وفاتی

Аз аввали рӯзи мотами доряши ту

از اول روز ماتم داریش تو

Дувуми рӯз ва сеюм ҳмдориши ту

دوُم روز و سوُم همداریش تو

Змотм то бҳФтм май гудозӣ

زماتم تا بهفتم می‌گدازی

Чу ҳафтум бугзарад ҳаштум чаҳ созӣ

چو هفتم بگذرد هشتم چه سازی

Чу охири рӯз бояд буд таслим

چو آخر روز باید بود تسلیم

Чаҳ май пайчи , дар аввали гири таълим

چه می‌پیچی، در اول گیر تعلیم

Ҳамаи тан гар шавад чун мори поят

همه تن گر شود چون مار پایت

Гурезӣ нест мумкини ҳеҷ ҷоят

گریزی نیست ممکن هیچ جایت

Надидӣ вақт рафтани морро ҳеҷ

ندیدی وقت رفتن مار را هیچ

Ки дар раҳ меравад пари тобу пари печ

که در ره می‌رود پُر تاب و پُر پیچ

Валикин чун бсўрох оварад рӯй

ولیکن چون بسوراخ آورد روی

Дарав кажӣ намонад як сари мӯӣ

درو کژّی نماند یک سر موی

Ки то наниҳад зи сари он печи пайчи

که تا ننهد ز سر آن پیچ پیچی

Наёбади роҳ дар сӯрохи ҳайчи

نیابد راه در سوراخ هیچی

Ту ҳам кажии з худ бификан пас онгоҳ

تو هم کژّی ز خود بفکن پس آنگاه

Бсўрохти барад аз ростии роҳ

بسوراخت برد از راستی راه

Чу дар кӯрии ту пай гум карда Монӣ

چو در کوری تو پی گُم کرده مانی

Чу кӯрон аз буруни пардаи Монӣ

چو کوران از برون پرده مانی

На бинии халқро на пой ва на сар

نه بینی خلق را نه پای و نه سر

зи кӯрии захми хӯрдаи монда бар дар

ز کوری زخم خورده مانده بر در

Алиф чун мустақӣм ояд ба кӯфӣ

الف چون مستقیم آید به کوفی

Чунон бояд брأии алъайни сӯфӣ

چنان باید برأی العین صوفی

Тасаввуф чист , дар сабр орамидан

تصوّف چیست، در صبر آرمیدن

Тамаъ аз ҷумлаи олам баридан

طمع از جملهٔ عالم بریدن

Таваккул чист , пай кардани забон ро

توکّل چیست، پی کردن زبان را

зи худ ба хостани халқи ҷаҳон ро

ز خود به خواستن خلق جهان را

Фанои гаштани дил аз ҷон баргирафтан

فنا گشتن دل از جان برگرفتن

Ҳама андохтан он баргирафтан

همه انداختن آن برگرفتن