Чунин гуфт он ҳакими нағзи посух

چنین گفت آن حکیم نغز پاسخ

Ки чун аз қасри шаҳи гуми гашти глрх

که چون از قصر شه گم گشت گلرخ

Шуданд аз ҳар сӯеи гулро тлбгор

شدند از هر سویی گل را طلبگار

Наомад ҳеҷ бод аз гули хабардор

نیامد هیچ باد از گل خبردار

Фиғони бардошти шоҳ ва ашк бикшод

فغان برداشت شاه و اشک بگشاد

Дилаши сад ҷӯии хӯн аз рашк бикшод

دلش صد جوی خون از رشک بگشاد

Бадал мегуфт : рӯзӣ чанд гардун

بدل میگفت: روزی چند گردون

Бтркм гуфт , бозами барад дар хӯн

بترکم گفت، بازم برد در خون

Ҷаҳоно ҳарчӣ битавонӣ бхўорӣ

جهانا هرچه بتوانی بخواری

Бикун бо ман , зиҳии носозгорӣ

بکن با من، زهی ناسازگاری

Чу дар хӯн , зори мигрдми фалаки вор

چو در خون، زار میگردم فلک وار

Чаро охири нмисўзми бикбор

چرا آخر نمیسوزم بیکبار

Тан ман сӯхтаст аз гули бсдршк

تن من سوختست از گل بصدرشک

Дилам пар оташасту дидаи пари ашк

دلم پر آتشست و دیده پر اشک

зи чашми ин сӯхта чун нам гирифтаст

ز چشم این سوخته چون نم گرفتست

Дарун обаст оташ кам гирифтаст

درون آبست آتش کم گرفتست

Кҷоотш кунад дар ман асар низ

کجاآتش کند در من اثر نیز

Насузад сӯхтаи бор дигар низ

نسوزد سوخته بار دگر نیز

Манам гул карда хок , аз оби дида

منم گل کرده خاک، از آب دیده

зи боди сарди дил , оташи дамида

ز باد سرد دل، آتش دمیده

Дилӣ дорам бзири кӯҳи андӯҳ

دلی دارم بزیر کوه اندوه

Чу коҳии нотавон ва мекашад кӯҳ

چو کاهی ناتوان و میکشد کوه

Шудам девона аз сӯзи ҷудоӣ

شدم دیوانه از سوز جدایی

Чаҳ созам бо ғами рӯзи ҷудоӣ

چه سازم با غم روز جدایی

Куҷо , кӣ , эй дилам бо хеши барда

کجا، کی، ای دلم با خویش برده

Ғамати хоби ман длриши барда

غمت خواب من دلریش برده

Чу пинҳони гашти олами байнам , охир

چو پنهان گشت عالم بینم، آخر

Чигуна низ олами байнами охир

چگونه نیز عالم بینم آخر

Бхўни брдўхтми чашм аз замона

بخون بردوختم چشم از زمانه

Ки прхўнсту хӯн аз ваии равона

که پرخونست و خون از وی روانه

Худовандо , марои зини дарди бурҳон

خداوندا، مرا زین درد برهان

зи сӯз ҳару оҳи сарди бурҳон

ز سوز هر و آه سرد برهان

Маро пайдо кун ин роз наоне

مرا پیدا کن این راز نهانی

Ки бар ман талх шуд айши ҷавонӣ

که بر من تلخ شد عیش جوانی

Чу бурҷон зад гиреҳи чндонки хоҳӣ

چو برجان زد گره چندانک خواهی

Кушодаши он гиреҳи фазли илоҳӣ

گشادش آن گره فضل الهی

Яке ҳиндӯи занӣ , аз матбахи шоҳ

یکی هندو زنی،‌ از مطبخ شاه

Рухи гули дида буд он рӯз дар роҳ

رخ گل دیده بود آن روز در راه

Ки ҳусно дар буриш мерафт чун тир

که حُسنا در برش میرفت چون تیر

Биёмад пеши хусрав , кард тақрир

بیامد پیش خسرو، کرد تقریر

Брхўдхўонди ҳусноро шаҳи онгоҳ

برخودخواند حُسنا را شه آنگاه

Чу ҳусноро , назар афтод бар шоҳ

چو حُسنا را، نظر افتاد بر شاه

Чўбрги бед , ларзони гашт аз бим

چوبرگ بید، لرزان گشت از بیم

Рахш шуд заъфаронӣ , дил бидӯнием

رخش شد زعفرانی، دل بدونیم

Азон ҳайбат забонаш рафт аз кор

ازان هیبت زبانش رفت از کار

Ту гуфтӣ медиҳад брхўиши иқрор

تو گفتی میدهد برخویش اقرار

Марои ёди ин сухан аз гуфт доност

مرا یاد این سخن از گفت داناست

Ки ноед бади дилӣ бо феъли бади рост

که ناید بد دلی با فعل بد راست

зи сари топоӣ , ҳар мӯяш ки хоҳӣ

ز سر تاپای، هر مویش که خواهی

Ҳаме доданд бар ҷурмаши гувоҳӣ

همی دادند بر جرمش گواهی

Нашуд бечораи пеши андеш азон кор

نشد بیچاره پیش اندیش ازان کار

Ки шуд дар хӯни ҷони хеш азон кор

که شد در خون جان خویش ازان کار

Биҷой оварад ҳолеи шоҳзода

بجای آورد حالی شاهزاده

Ки он корӣаст бо ҳуснои фитода

که آن کاریست با حسنا فتاده

Шаҳи рӯмӣ , чу таркони кини гирифта

شه رومی، چو ترکان کین گرفته

Дилаш чун ҷаъди зангӣ , чини гирифта

دلش چون جعد زنگی،چین گرفته

Бҳсно гуфт : эй саги розбгшоӣ

بحسنا گفت: ای سگ رازبگشای

Фурӯи бастии маро , овоз бигушоӣ

فرو بستی مرا، آواز بگشای

Бигӯ то он смнбрро чаҳ кардӣ

بگو تا آن سمنبر را چه کردی

Гули сад барги дилбарро чаҳ кардӣ

گل صد برگ دلبر را چه کردی

Чу ҳуснои ин сухан башнавад аз шоҳ

چو حسنا این سخن بشنود از شاه

Бшаҳи гуфтои ним зини ҳоли огоҳ

بشه گفتا نیم زین حال آگاه

Ту худ донеи амонати дории ман

تو خود دانی امانت داری من

Вафодорӣу аҳду ёрии ман

وفاداری و عهد و یاری من

Вале кони дил буд аз гуфт холӣ

ولی کان دل بود از گفت خالی

Сухани гуфтан тавон донист ҳоле

سخن گفتن توان دانست حالی

Касе кӯи кўжгФтн , хуй дорад

کسی کو کوژگفتن، خوی دارد

Забон дар ростии каж гӯй дорад

زبان در راستی کژ گوی دارد

Чаро кажи гӯйӣ эй ман хоки Кувайт

چرا کژ گویی ای من خاک کویت

Ки кажи гуфтани бирезади оби рӯят

که کژ گفتن بریزد آب رویت

Чу хар беҳтар нагардад ҳечгуна

چو خر بهتر نگردد هیچگونه

Чаҳ кун полонаши Бернаи божгўнаҳ

چه کن پالانش برنه باژگونه

Шаҳаш фармуд то чун саг бибастанд

شهش فرمود تا چون سگ ببستند

Ду ходим бар сарв поиш нишастанд

دو خادم بر سرو پایش نشستند

Бзири захми чӯбаш , пора карданд

بزیر زخم چوبش، پاره کردند

зи хунаш , хоки раҳ хунхора карданд

ز خونش، خاک ره خونخواره کردند