Фиғони бардошти он мискини макор

فغان برداشت آن مسکین مکّار

Ки зинҳор , алои мон эй шоҳ , зинҳор

که زنهار، الا مان ای شاه، زنهار

Бҷони зинҳори даҳ то бозгуем

بجان زنهار ده تا بازگویم

Ки чун зинҳор додӣ роз гӯям

که چون زنهار دادی راز گویم

Шаҳи зинҳори даҳ , зинҳор додаш

شه زنهار ده، زنهار دادش

Ду гӯш , онгаҳ сӯй гуфтор додаш

دو گوش، آنگه سوی گفتار دادش

Бадӣ мехост глрхро аз он кор

بدی میخواست گلرخ را از آن کار

Худ ӯ монад эй аҷаб дар зери ин бор

خود او ماند ای عجب در زیر این بار

Чаҳ некӯ гуфт хашм олуд сарҳанг

چه نیکو گفت خشم آلود سرهنگ

Кигар чоҳӣ кунӣ зераш макун танг

که گر چاهی کنی زیرش مکن تنگ

Раво бошад , ки чун дар роҳи уфтӣ

روا باشد، که چون در راه افتی

Саросемаи шӯй дар чоҳи уфтӣ

سراسیمه شوی در چاه افتی

Забон бикшоду макри хеши бргФт

زبان بگشاد و مکر خویش برگفت

Кажӣ нанамуд , ва кам то беш бргФт

کژی ننمود، و کم تا بیش برگفت

Шаҳ ӯро гуфт : Эй шавам ҷафои кор

شه او را گفت: ای شوم جفا کار

Чаро гаштӣ бад-инсон новафодор

چرا گشتی بدینسان ناوفادار

Бузади алқсаҳ бисёраш бзорӣ

بزد القصّه بسیارش بزاری

Фгнди онгоҳ дар чоҳаши бхўорӣ

فگند آنگاه در چاهش بخواری

Чу шоҳ огоҳ шуд аз дарди хусрав

چو شاه آگاه شد از درد خسرو

Бадаради хусраваши дили гашти пас рӯ

بدرد خسروش دل گشت پس رو

Падар , дрдпср , чун бинад охир

پدر، دردپسر، چون بیند آخر

Дилаши зеру зибр , чун бинад охир

دلش زیر و زبر، چون بیند آخر

Бхсрў гуфт сабрии пеш овар

بخسرو گفت صبری پیش‌ آور

Макаши худроу дил бо хеш овар

مکش خود را و دل با خویش آور

Ки то ман чораеи созами ҳам имрӯз

که تا من چارهیی سازم هم امروز

Нишоне ҷӯям аз моҳи дили афрӯз

نشانی جویم از ماه دل افروز

Нивисам номаеи сӯии сипоҳон

نویسم نامهیی سوی سپاهان

Шавам гулро аз он иқлӣми хоҳон

شوم گل را از آن اقلیم خواهان

Агар нафаристад он гулро бар мо

اگر نفرستد آن گل را بر ما

Дамор аз ваии براردи лашгари мо

دمار از وی برآرد لشگر ما