Дорам аз бустони ҳақи гулдаста Эй

دارم از بستان حق گلدسته‌ای

Воин ҳадиси хуши зи худворастаа Эй

واین حدیث خوش ز خودوارسته‌ای

Соликии некӯи хисолии мқблӣ

سالکی نیکو خصالی مقبلی

Дар тариқи аҳли ҳақи соҳибдилӣ

در طریق اهل حق صاحبدلی

Гуфт рӯзии Мустафои боМуртазо

گفت روزی مصطفی بامرتضی

Дар ибодат буд аз баҳри худо

در عبادت بود از بهر خدا

Пеши ҳақи эҳроми бастаи маҳв буд

پیش حق احرام بسته محو بود

Гоҳи андари скру гуҳ дар сҳў буд

گاه اندر سکر و گه در صحو بود

Дар намози устодаи мустағриқ шуда

در نماز استاده مستغرق شده

Гашта фонии восили мутлақ шуда

گشته فانی واصل مطلق شده

Ногаҳони як соилӣ фарёд кард

ناگهان یک سائلی فریاد کرد

Аз азоб бинўоӣӣ дод кард

از عذاب بینوائی داد کرد

Гуфт аз баҳри Карими лоязол

گفت از بهر کریم لایزال

Ту карам кун боман дарвеши ҳол

تو کرم کن بامن درویش حال

з онкӣ дорам фақри биҳд дар ҷаҳон

ز آنکه دارم فقر بیحد در جهان

Ту мроози Фқрў муҳтоҷӣ Раҳон

تو مرااز فقرو محتاجی رهان

Ман бтўи умедворам дар карам

من بتو امیدوارم در کرم

з онкӣ ҳастӣ дрдўи олами муҳтарам

ز آنکه هستی دردو عالم محترم

Ҳечкас аз хон ту навмед нест

هیچکس از خوان تو نومید نیست

Ғайрро аз фазли ту умед нест

غیر را از فضل تو امید نیست

Ман бтўи умедворам ё амир

من بتو امیدوارم یا امیر

Ин фақири бенаворо дастгир

این فقیر بینوا را دستگیر

Пеши баъзе буд соили Ҷабраил

پیش بعضی بود سائل جبرئیل

Ин сухани рогрчаҳ кам дидам далел

این سخن راگرچه کم دیدم دلیل

Буд ҳайдар дар рукӯъ аз баҳри ҳақ

بود حیدر در رکوع از بهر حقّ

Ногаҳон зад соилии пешаши нутқ

ناگهان زد سائلی پیشش نطق

Даст ҷӯад ифшоанд ногуҳи Муртазо

دست جود افشاند ناگه مرتضی

Дод соилро зи ангушт ӯ ато

داد سائل را ز انگشت او عطا

Дар рукӯъ ӯ кард худ ин сарварӣ

در رکوع او کرد خود این سروری

Дод дар роҳи худои ангуштарӣ

داد در راه خدا انگشتری

Соили он тӯҳфа гирифт ва зуд рафт

سائل آن تحفه گرفت و زود رفت

Дар зиён омад вале бо суд рафт

در زیان آمد ولی با سود رفت

Чун бадаст соил афтод он нигин

چون بدست سائل افتاد آن نگین

Гуфт ман дорам сулаймонӣ бибин

گفت من دارم سلیمانی ببین

Чун паямбари гашти фориғ аз намоз

چون پیمبر گشت فارغ از نماز

Гуфт бо ҳайдар ки ҳастӣ аҳли роз

گفت با حیدر که هستی اهل راز

Ин карами худ дар ҷаҳон ноед зи кас

این کرم خود در جهان ناید ز کس

Худ ту бошӣ халқро фарёдрас

خود تو باشی خلق را فریادرس

Мустафо мегуфт бо асҳоби хеш

مصطفی می‌گفت با اصحاب خویش

Марҳамӣ бошад алӣ бар ҷони риш

مرهمی باشد علی بر جان ریش

Андарин гуфтор буд он раҳнамо

اندرین گفتار بود آن رهنما

Ҷабраил оварад аз ҳақи анмо

جبرئیل آورد از حقّ انّما