Андари он солӣ ки табъами гашти ёр

اندر آن سالی که طبعم گشت یار

Буд соли панҷсад ва ҳаштоду чор

بود سال پانصد و هشتاد و چار

Соли умри ман з сад бигузашта буд

سال عمر من ز صد بگذشته بود

Ҷумла аъзоем бадаради оғишта буд

جمله اعضایم بدرد آغشته بود

Тухм никўӣӣ бикуштам дар ҷаҳон

تخم نیکوئی بکشتم در جهان

Венаи чунин мазҳар навиштам дар ҷаҳон

وین چنین مظهر نوشتم در جهان

Сар ғайбӣ кардам аз мазҳари аён

سرّ غیبی کردم از مظهر عیان

Хатм кардам ман сухани нъми албён

ختم کردم من سخن نعم البیان

Соли таърихаш чу кардам ҷустуҷӯӣ

سال تاریخش چو کردم جستجوی

Гуфт ҷони сари аҷоибро бигӯӣ

گفت جان سرّ عجایب را بگوی

Гар бадии гуфтеми айбашро бапуш

گر بدی گفتیم عیبش را بپوش

Балки дар изҳори айб он макуш

بلکه در اظهار عیب آن مکوش

Буд чун перӣу аҷзу бедилӣ

بود چون پیری و عجز و بیدلی

Дар гузар аз саҳви онгар мқблӣ

در گذر از سهو آن گر مقبلی

Ман сухан май хостами созами баён

من سخن می‌خواستم سازم بیان

Сари маъниро кунам бар ту аён

سرّ معنی را کنم بر تو عیان

Ҳастем гоҳе ки аз худ мерабӯд

هستیم گاهی که از خود میربود

наменавиштам ҳарчӣ маънӣ ме намӯд

می‌نوشتم هرچه معنی می‌نمود

Ман сухан гуфтам фузун аз сад ҳазор

من سخن گفتم فزون از صد هزار

Зони суханҳоро яке ту пеши ор

زآن سخنها را یکی تو پیش آر

Гар яке уфтад қабулат аз ҳазор

گر یکی افتد قبولت از هزار

Ёдгири онро ва аз ман дар гузор

یادگیر آن را و از من در گذار

Гуфт но аҳлам бубахшад ранҷишӣ

گفت نا اهلم ببخشد رنجشی

Аз дуо ёбам вале осоишӣ

از دعا یابم ولی آسایشی

Аз худо бар рӯҳи ман раҳмат биҷӯ

از خدا بر روح من رحمت بجو

То бияёд аз худои раҳмати бтў

تا بیاید از خدا رحمت بتو

Чун китоби ман брҳмт шуд тамом

چون کتاب من برحمت شد تمام

Хатм бар раҳмат намудему ассалом

ختم بر رحمت نمودم و السّلام