Чун шунӯданд ин сухани мурғони ҳама

چون شنودند این سخن مرغان همه

Он замон гуфтанд тарки ҷони ҳама

آن زمان گفتند ترک جان همه

Баради симурғ аз дили эшон қарор

برد سیمرغ از دل ایشان قرار

Ишқ дар ҷонон яке шуд сад ҳазор

عشق در جانان یکی شد صد هزار

Азм раҳ карданд азмии баси дуруст

عزم ره کردند عزمی بس درست

Раҳи супурданро бостоднди чуст

ره سپردن را باستادند چست

Ҷумла гуфтанд ин замони моро ба нақд

جمله گفتند این زمان ما را به نقد

Пешво ӣӣ бояд андари ҳалу ақд

پیشوا‌یی باید اندر حل و عقد

То кунад дар роҳи моро раҳбарӣ

تا کند در راه ما را رهبری

Зонк натавон сохтан аз худсарӣ

زانک نتوان ساختن از خودسری

Дар чунин раҳи ҳокимӣ бояд шигарф

در چنین ره حاکمی باید شگرف

Бўк битавон раст аз ин дарёии жарф

بوک بتوان رست از این دریای ژرف

Ҳокими худро ба ҷон фармон кунам

حاکم خود را به جان فرمان کنم

Неку бади ҳарч ӯ бигӯед он кунам

نیک و بد هرچ او بگوید آن کنم

То буд кории азин майдони лоф

تا بود کاری ازین میدان لاف

Гӯй мо уфтад магар то кӯҳи қоф

گوی ما افتد مگر تا کوه قاف

Зарра дар хуршеди волои аўФтд

ذره در خورشید والا اوفتد

Сояи симурғ бар мо аўФтд

سایهٔ سیمرغ بر ما اوفتد

Оқибат гуфтанд ҳоким нест кас

عاقبت گفتند حاکم نیست کس

Қуръа бояд зад , тариқ инасту бас

قرعه باید زد، طریق اینست و بس

Қуръа бар ҳрки аўФтди сарвар буд

قرعه بر هرک اوفتد سرور بود

Дар миёни кеҳтарони меҳтар буд

در میان کهتران مهتر بود

Чун расед ӣнҷои сухан , кам гашти ҷӯш

چون رسید اینجا سخن، کم گشت جوش

Ҷумла мурғон шуданд ӣнҷо хамӯш

جملهٔ مرغان شدند اینجا خموش

Чун бадасти қуръа шан афтод кор

چون بدست قرعه شان افتاد کار

Даргирифт он беқароронро қарор

درگرفت آن بی‌قراران را قرار

Қуръа афканданд , бас лоиқ фитод

قرعه افکندند ، بس لایق فتاد

Қуръаи шан бар ҳудҳуд ошиқ фитод

قرعه شان بر هدهد عاشق فتاد

Ҷумла ӯро раҳбар худ сохтанд

جمله او را رهبر خود ساختند

Гар ҳаме фармуд сар ме бохтанд

گر همی فرمود سر می‌باختند

Аҳд карданд он замони кови сарвари сет

عهد کردند آن زمان کاو سرور‌ست

Ҳам дарин раҳи пешрави ҳам раҳбари сет

هم درین ره پیشرو هم رهبر‌ست

Ҳукм ҳукм ӯст , фармон низ ҳам

حکم حکم اوست، فرمان نیز هم

Зу дареғӣ нест тан , ҷон низ ҳам

زو دریغی نیست تن، جان نیز هم

Ҳудҳуди ҳодӣ чу омад паҳлавон

هدهد هادی چو آمد پهلوان

Тоҷ бар фарқаш ниҳоданд он замон

تاج بر فرقش نهادند آن زمان

Сад ҳазорон мурғ дар роҳ омаданд

صد هزاران مرغ در راه آمدند

Соя ваон моҳӣ ва моҳ омаданд

سایه وان ماهی و ماه آمدند

Чун падед омад сари водии зи роҳ

چون پدید آمد سر وادی ز راه

АлнФир аз он нафари буришад ба моҳ

النفیر از آن نفر برشد به ماه

Ҳайбатӣ зон роҳи бурҷони аўФтод

هیبتی زان راه برجان اوفتاد

Оташӣ дар ҷони эшон аўФтод

آتشی در جان ایشان اوفتاد

Баркашиданд он ҳама бар як дигар

برکشیدند آن همه بر یک دگر

Чаҳ пар ва чаҳ бол ва чаҳ пой ва чаҳ сар

چه پر و چه بال و چه پای و چه سر

Ҷумлаи даст аз ҷон бишуста поки боз

جمله دست از جان بشسته پاک‌باز

Бори эшон баси гарону раҳи дароз

بار ایشان بس گران و ره دراز

Буд роҳии холии уссайр эй аҷаб

بود راهی خالی السیر ای عجب

Заррае на шар на хайр эй аҷаб

ذره‌ای نه شر نه خیر ای عجب

Буд хомшӣу оромиши дарав

بود خامشی و آرامش درو

На физоиш буд на коҳиши дарав

نه فزایش بود نه کاهش درو

Соликӣ гуфташ ки раҳ холӣ чарост

سالکی گفتش که ره خالی چراست

Ҳудҳудаш гуфт ин з фарёд шумост

هدهدش گفت این ز فریاد شماست