Подшоҳӣ буд баси олии гуҳар

پادشاهی بود بس عالی‌گهر

Гашти ошиқ бар ғуломи сим бар

گشت عاشق بر غلامِ سیم‌بر

Шуд чунон ошиқ ки бе он бути дамӣ

شد چنان عاشق که بی‌آن بت دمی

На нишастӣ ва на осудӣ дамӣ

نه نشستی و نه آسودی دمی

Аз ғуломонаш ба ртбт беш дошт

از غلامانش به رتبت بیش داشت

Доимо дар пеши чашм хеш дошт

دائماً در پیش چشم خویش داشت

Шоҳ чун дар қасри тири андохтӣ

شاه چون در قصر تیر انداختی

Он ғулом аз бим ӯ бгдохтӣ

آن غلام از بیم او بگداختی

Зонк аз себӣ ҳадаф кардӣ мудом

زآنک از سیبی هدف کردی مدام

Пас наҳодӣ себ бар фарқи ғулом

پس نهادی سیب بر فرق غلام

Себро бшикофтӣ ҳоле ба тир

سیب را بشکافتی حالی به تیر

Ва он ғулом аз бими гаштӣ чун зрир

و آن غلام از بیم گشتی چون زریر

Зу магар пурсед мардӣ бе хабар

زو مگر پرسید مردی بی‌خبر

Каз чаҳ шуд гулгунаи рӯят чу зар

کز چه شد گلگونهٔ رویت چو زر؟

Ин ҳамаи ҳурмат ки пеши шаҳи ту рост

این همه حرمت که پیش شه تو راست

Шарҳи даҳ кин зарди рӯят аз чаҳ хост

شرح دِه کاین زرد رویت از چه خاست؟

Гуфт бар сар май наад себии маро

گفت: بر سر می‌نهد سیبی مرا

Гар расад аз тираши осебии маро

گر رسد از تیرش آسیبی مرا

Гуяд ангорами ғуломӣ худ набӯд

گوید انگارم غلامی خود نبود

Дар сипоҳами нотамомӣ худ набӯд

در سپاهم ناتمامی خود نبود

Вар чунон бошад ки ояд тири рост

ور چنان باشد که آید تیر راست

Ҷумлаи гўиндши зи бахти подшост

جمله گویندش ز بخت پادشاست

Ман миёни ин ду ғам дар печи печ

من میان این دو غم در پیچ‌پیچ

Бар чаҳам ҷони пари хатар , бар ҳеҷ ҳеҷ

بر چه‌ام جان پر خطر؟ بر هیچ‌هیچ