Шаҳриёрии духтарӣ чун моҳ дошт

شهریاری دختری چون ماه داشت

Олимии пари ошиқ ва гумроҳ дошт

عالمی پر عاشق و گمراه داشت

Фитнаро бедореи пайваст буд

فتنه را بیداریی پیوست بود

Зонк чашми ним хобаши маст буд

زآنک چشم نیم‌خوابش مست بود

Ориз аз кофуру зулф аз машк дошт

عارض از کافور و زلف از مشک داشت

Лаъли сероб аз лабаши лаб хушк дошт

لعل سیراب از لبش، لب خشک داشت

Гар ҷамолаши заррае пайдо шудӣ

گر جمالش ذره‌ای پیدا شدی

Ақл аз лоиъқлӣ расво шудӣ

عقل از لایعقلی رسوا شدی

Гар шукри таъм лабаш бишнохтӣ

گر شکر طعم لبش بشناختی

Аз хаҷали бФсрдӣу бгдохтӣ

از خجل بفسردی و بگداختی

Аз қазо мерафт дарвешии асир

از قضا می‌رفت درویشی اسیر

Чашм афтодаш бар он моҳи мунир

چشم افتادش بر آن ماه منیر

Гардае дар даст дошт он бе наво

گرده‌ای در دست داشت آن بی‌نوا

Нони овони мондаи бад бар нонво

نان آوَن مانده بُد بر نانوا

Чашм ӯ чун бар рухи он ма фитод

چشم او چون بر رخ آن مه فتاد

Гарда аз дасташ шуд ва дар раҳ фитод

گرده از دستش شد و در ره فتاد

Духтар аз пешаш чу оташи бргзшт

دختر از پیشش چو آتش برگذشت

Хуш дарав хандид хуши хуши бргзшт

خوش درو خندید خوش‌خوش برگذشت

Он гадои пас ханда ӯ чун бидид

آن گدا پس خندهٔ او چون بدید

Хешро бар хоки ғарқ хӯн бидид

خویش را بر خاک غرق خون بدید

Ним нон дошт он гадо ва ним ҷон

نیم نان داشت آن گدا و نیم جان

Зон ду нима пок шуд дар як замон

زان دو نیمه پاک شد در یک زمان

На қарораш буд шаб на рӯзи ҳам

نه قرارش بود شب نه روز هم

Дам назд аз гиря ва аз сӯзи ҳам

دم نزد از گریه و از سوز هم

Ёд кардӣ хандаи он шаҳриёр

یاد کردی خندهٔ آن شهریار

Гиря афтодӣ бирав чун абри зор

گریه افتادی برو چون ابر زار

Ҳафт соли алқсаҳи баси ошуфта буд

هفت سال القصه بس آشفته بود

Бо сегон кӯии духтари хуфта буд

با سگان کوی دختر خفته بود

Ходимони духтару хизмати гарон

خادمان دختر و خدمت‌گران

Ҷумлаи гаштанд эй аҷаби воқиф бар он

جمله گشتند ای عجب واقف بر آن

Азм карданд он ҷафои корон ба ҷамъ

عزم کردند آن جفاکاران به جمع

То бибаранди он гадоро сар чу шамъ

تا ببرند آن گدا را سر چو شمع

Дар ниҳони духтари гадоро хонд ва гуфт

در نهان دختر گدا را خواند و گفت

Чун туеро чун манӣ кӣ буд ҷуфт

چون تویی را چون منی کی بود جفت؟

Қасд ту доранд , бигурез ва бирав

قصد تو دارند، بگریز و برو

Бар дирами манишин , бархез ва бирав

بر درم منشین، برخیز و برو

Он гадои гуфто ки ман он рӯзи даст

آن گدا گفتا که من آن روز دست

Шастаам аз ҷон ки гаштам аз ту маст

شسته‌ام از جان که گشتم از تو مست

Сад ҳазорон ҷон чун ман бе қарор

صد هزاران جان چون من بی‌قرار

Бод бар рӯй ту ҳар соъати нисор

باد بر روی تو هر ساعت نثار

Чун маро хоҳанд куштани носавоб

چون مرا خواهند کشتن ناصواب

Як саволамро ба Лутфии даҳ ҷавоб

یک سؤالم را به لطفی دِه جواب

Чун маро сар мебуридӣ ройгон

چون مرا سر می‌بریدی رایگان

Азчаҳ хандидӣ ту дар ман он замон

از چه خندیدی تو در من آن زمان

Гуфт чун медидамат эй бе ҳунар

گفت: چون می‌دیدمت، ای بی‌هنر!

Бар ту механдидам он эй бе хабар

بر تو می‌خندیدم آن، ای بی‌خبر!

Бар сар ва рӯй ту хандидан равост

بر سر و روی تو خندیدن رواست

Лек дар рӯй ту хандидан хатост

لیک در روی تو خندیدن خطاست

Ин бигуфт ва рафт аз пешаш чу дӯд

این بگفت و رفت از پیشش چو دود

Ҳарчӣ буд Аслан ҳамаи он ҳеҷ буд

هر چه بود اصلا همه آن هیچ بود