Пас даромад зуди бутемори пеш

پس درآمد زود بوتیمار پیش

Гуфт эй мурғони ману тимори хеш

گفت: ای مرغان من و تیمار خویش!

Бар лаб дарёст хуштар ҷои ман

بر لب دریاست خوش‌تر جای من

Нашунӯд ҳаргиз касе овои ман

نشنود هرگز کسی آوای من

Аз кам озории ман ҳаргизи дамӣ

از کم‌آزاری من هرگز دمی

Кас ниёзорад зи ман дар олимӣ

کس نیازارد ز من در عالمی

Бар лаб дарё нишинам дардманд

بر لب دریا نشینم دردمند

Доимои андӯҳгину мустаманд

دائماً اندوهگین و مستمند

Зорзўии оби дили пар хӯн кунам

زآرزوی آب، دل، پر خون کنم

Чун дареғ ояд , нҷўшм чун кунам

چون دریغ آید، نجوشم، چون کنم

Чун ним ман аҳли дарё , эй аҷаб

چون نیم من اهل دریا، ای عجب

Бар лаби дарёи бимирами хушки лаб

بر لب دریا بمیرم خشک‌لب

Гарчи дарё мезанад сад гӯнаи ҷӯш

گر چه دریا می‌زند صد گونه جوش

Ман наёрам кард аз ӯ як қатраи нӯш

من نیارم کرد از او یک قطره نوش

Гар зи дарё кам шавад як қатраи об

گر ز دریا کم شود یک قطره آب

Зотши ғайрат дилам гардад кабоб

زآتش غیرت دلم گردد کباب

Чун маниро ишқи дарёи бас буд

چون منی را عشق دریا بس بوَد

Дар серуми ин шеваи савдои бас буд

در سرم این شیوه سودا بس بوَد

Ҷузи ғам дарё нахоҳам ин замон

جز غمِ دریا نخواهم این زمان

Тоб симурғам набошад аломон

تاب سیمرغم نباشد الامان

Онк ӯро қатра обаст асл

آنک او را قطرهٔ آب‌ست اصل

Кӣ тавонад ёфт аз симурғи васл

کی تواند یافت از سیمرغ وصل؟

Ҳудҳудаш гуфт эй зи дарё бе хабар

هدهدش گفت: ای ز دریا بی‌خبر!

Ҳаст дарёи пари наҳангу ҷонвар

هست دریا پر نهنگ و جانور

Гоҳ талхаст об ӯро гоҳи шӯр

گاه تلخ است آبْ او را، گاه شور

Гоҳ оромаст ӯро гоҳи зӯр

گاه آرام است او را، گاه زور

Мунқалиб чизасту нопояндаи ҳам

منقلب چیز است و ناپاینده هم

Гуҳи шавандаи гоҳи бозоиндаҳи ҳам

گه شونده، گاه بازآینده هم

Баси бузургонро ки киштӣ кард хирад

بس بزرگان را که کَشتی کرد خرد

Бас ки дар гирдоб ӯ афтоду мард

بس که در گرداب او افتاد و مرد

Ҳрк чун ғаввос раҳ дорад дар ӯ

هرک چون غواص ره دارد در او

Аз ғами ҷони дам нигаҳ дорад дар ӯ

از غم جان دَم نگه دارد در او

Вар занад дар қаъри дарёи дам касе

ور زند در قعر دریا دَم کسی

Мурда аз бен бо сар уфтад чун хасӣ

مرده از بن با سر افتد چون خسی

Аз чунин каси ков вафодорӣ надошт

از چنین کس کاو وفاداری نداشت

Ҳеҷ каси аўмид дилдорӣ надошт

هیچ کس اومید دلداری نداشت

Гар ту аз дарёи ниёе бо канор

گر تو از دریا نیایی با کنار

Ғарқа гирданд туро поёни кор

غرقه گرداند تو را پایانِ کار

намезанад ӯ худ зи шавқи дӯсти ҷӯш

می‌زند او خود ز شوق دوست جوش

Гоҳ дар мавҷаст ва гоҳе дар хурӯш

گاه در موج است و گاهی در خروش

ӯ чу худро май наёбади коми дил

او چو خود را می‌نیابد کام دل

Ту наёбӣ ҳам аз ӯ ороми дил

تو نیابی هم از او آرام دل

Ҳаст дарёи чашмае аз кӯй ӯ

هست دریا چشمه‌ای از کوی او

Ту чаро қонеъ шудӣ бе рӯй ӯ

تو چرا قانع شدی بی روی او؟