Дидаи вари мардӣ ба дарё шуд фурӯд

دیده‌ور مردی به دریا شد فرود

Гуфт эй дарё чаро дории кабӯд

گفت: ای دریا! چرا داری کبود؟

Ҷомаи мотам чаро пӯшида Эй

جامهٔ ماتم چرا پوشیده‌ای؟

Нест ҳеҷ оташ , чаро ҷӯшида Эй

نیست هیچ آتش، چرا جوشیده‌ای؟

Дод дарёи он накӯи дилро ҷавоб

داد دریا آن نکو دل را جواب

Каз фироқ дӯст дорам изтироб

کز فراق دوست دارم اضطراب

Чун зи номардии ним ман мард ӯ

چون ز نامردی نیَم من مرد او

Ҷома нилӣ кардаам аз дард ӯ

جامه، نیلی کرده‌ام از درد او

Хушк лаб бинишастаам мадҳуши ман

خشک‌لب بنشسته‌ام مدهوش من

Зотши ишқи об ман шуд ҷӯши зан

زآتش عشق، آب من شد جوش‌زن

Гар биёбам қатрае аз кавсараш

گر بیابم قطره‌ای از کوثرش

Зиндаи ҷовиди гирдам бар дараш

زندهٔ جاوید گردم بر درش

Варна чун ман сад ҳазорон хушки лаб

ورنه چون من صد هزاران خشک‌لب

Май бимирад дар раҳ ӯ рӯзу шаб

می‌بمیرد در ره او روز و شب