Бўсъиди мҳнаҳ дар ҳаммом буд

بوسعید مِهنه در حمّام بود

Қоимаши афтодаи мардии хом буд

قایِمش افتاده‌مردی خام بود

Шӯх шайх оварад то бозуӣ ӯ

شوخِ شیخ آورد تا بازوی او

Ҷамъ кард он ҷумлаи пеш рӯй ӯ

جمع کرد آن جمله پیش روی او

Шайхро гуфто бигӯ эй поки ҷон

شیخ را گفتا بگو ای پاک‌جان

То ҷавони мардӣ чаҳ бошад дар ҷаҳон ?

تا جوان‌مردی چه باشد در جهان؟

Шайхи гуфтои шӯх пинҳон карданаст

شیخ گفتا شوخ پنهان کردنست

Пеши чашми халқ , нооўрднст

پیش چشم خلق، ناآوردنست

Ин ҷавобӣ буд бар болой ӯ

این جوابی بود بر بالای او

Қоим афтод он замон дар пой ӯ

قایِم افتاد آن زمان در پای او

Чун ба нодонии хеш иқрор кард

چون به نادانیِّ خویش اقرار کرد

Шайх хуш шуд , қоим истиғфор кард

شیخ خوش شد، قایم استغفار کرد

Холқо , парвардгоро , мнъмо

خالقا، پروردگارا ، مُنْعِما

Подшоҳо , корсозо , мкрмо

پادشاها، کارسازا ، مُکْرِما

Чун ҷавонмардии халқи олимӣ

چون جوانمردیِّ خلق عالَمی

Ҳаст аз дарёии фазлати шабнамӣ

هست از دریای فضلت شبنمی

Қоими мутлақи туе аммо ба зот

قایم مطلق تویی اما به ذات

Вази ҷавони мардии ббоиӣ дар сифот

وز جوانمردی نیایی در صفات

Шухӣ ва бе шармии мо дар гузор

شوخی و بی‌شرمیِ ما در گذار

Шӯхи моро пеши чашм мо меар

شوخ ما را پیش چشم ما میار