Чун сулаймон кард бо чандон камол

چون سلیمان کرد با چندان کمال

Пеши мӯрии ланг аз аҷзи он савол

پیش موری لنگ از عجز آن سؤال

Гуфт баргӯӣ эй зи ман оғишта тар

گفت برگوی ای ز من آغشته‌تر

То кадомин гул ба ғами бсрштаҳ тар

تا کدامین گل به غم بسرشته تر

Дод он соъати ҷавобаши мӯри ланг

داد آن ساعت جوابش مور لنگ

Гуфт хишти вопасин дар гӯри танг

گفت خشت واپسین در گور تنگ

Вопасини хиштӣ ки пайвандад ба хок

واپسین خشتی که پیوندد به خاک

Мунқатиъ гардад ҳамаи аўмиди пок

منقطع گردد همه اومید پاک

Чун маро дар зери хок эй поки зот

چون مرا در زیر خاک ای پاک ذات

Мунқатиъ гардад умед аз коинот

منقطع گردد امید از کاینات

Пас бипушади хишти охир рӯй ман

پس بپوشد خشت آخر روی من

Ту магардон рӯй фазл аз сӯии ман

تو مگردان روی فضل از سوی من

Чун ба хоки орми саргашта рӯй

چون به خاک آرم سرگشته روی

Ҳеҷ бо рӯем меар аз ҳеҷ сӯй

هیچ با رویم میار از هیچ سوی

Рӯй он дорад казон чандон гуноҳ

روی آن دارد کزان چندان گناه

Ҳеҷ бо рӯем наёрӣ эй илоҳ

هیچ با رویم نیاری ای اله

Ту Карими мутлақӣ эй кирдигор

تو کریم مطلقی ای کردگار

Афв кун аз ҳарч рафт ва дар гузор

عفو کن از هرچ رفت و در گذار