Шайхи сунъони пери аҳди хеш буд

شیخ صَنعان، پیرِ عهدِ خویش بود

Дар камол аз ҳарчӣ гӯям беш буд

در کمال از هرچه گویم، بیش بود

Шайх буд ӯ дар ҳарами панҷоҳ сол

شیخ بود او در حرم، پنجاه سال

Бо мурӣди чорсди соҳиби камол

با مریدِ چارصد صاحبْ کمال

Ҳар мурӣдии кон ӯ буд эй аҷаб

هر مریدی کآنِ او بود ای عجب

наменёсуд аз риёзати рӯзу шаб

می‌نیاسود از ریاضت، روز و شب

Ҳам амали ҳам илм бо ҳам ёр дошт

هم عمل هم علم، با هم یار داشت

Ҳам аёни ҳам кашфи ҳам асрор дошт

هم عَیان هم کشف، هم اَسرار داشت

Қурби панҷаи ҳаҷ биҷой оварда буд

قُربِ پَنجَهْ حج، بجای آورده بود

Умраи умрӣ буд то мекарда буд

عُمرِه عمری بود، تا می‌کرده بود

Худ салоау савм беҳад дошт ӯ

خود صلاة و صوم بی‌حد داشت او

Ҳеҷ суннатро фурӯ нагузошт ӯ

هیچ سُنَّت را، فرو نگذاشت او

Пишўоёнӣ ки дар пеш омаданд

پیشوایانی که در پیش آمدند

Пеш ӯ аз хеш бехеш омаданд

پیش او، از خویش، بی‌خویش آمدند

Мӯӣ мебшикофт марди маънавӣ

موی می‌بشکافت مَردِ معنوی

Дар каромоту мақомоти қавӣ

در کرامات و مقاماتِ قوی

Ҳаркии беморӣ ва сустӣ ёфтӣ

هرکه بیماری و سستی یافتی

Аз дам ӯ тандурустӣ ёфтӣ

از دَم او تندرستی یافتی

Халқро фии алҷмлаҳ дар шодӣу ғам

خَلق را فی الجمله در شادیّ  و غم

Муқтадое буд дар олами илм

مقتدایی بود، در عالَم، عَلَم

Гарчи худро қдўаҳ асҳоб дид

گرچه خود را قُدوه‌ی اصحابْ دید

Чанд шаб бар ҳам чунон дар хоб дид

چند شب بر هم، چنان در خواب دید

Каз ҳарам дар рӯмаш афтодӣ мақом

کز حرم در رومش افتادی مُقام

Саҷда мекардӣ бутиро бар давом

سجده می‌کردی بُتی را، بر دوام

Чун бидид ин хоби бедори ҷаҳон

چون بدید این خواب، بیدارِ جهان

Гуфт дардо ва дариғо ин замон

گفت دردا و دریغا این زمان

Юсуфи тавфиқ дар чоҳи аўФтод

یوسفِ توفیق، در چاه اوفتاد

Ақабаи душвор дар роҳи аўФтод

عقبهٔ دشوار، در راه اوفتاد

Ман надонам то азин ғами ҷон барам

من ندانم تا ازین غم، جان برم

Тарк ҷон гуфтам агар имон барам

تَرکِ جان گفتم، اگر ایمان برم

Нест як тан бар ҳама рӯй замин

نیست یک تن بر همه روی زمین

Кӯ надорад ақабае дар раҳи чунин

کو ندارد عقبه‌ای در ره، چنین

Гар кунад он ақабаи қатъи ин ҷойгоҳ

گر کند آن عقبه قطع این جایگاه

Роҳ равшан гардадаш то пешгоҳ

راهْ روشن گرددش، تا پیشگاه

Вар бимонад дар пас он ақабаи боз

ور بماند در پسِ آن عقبه باز

Дар уқубат раҳ шавад бар ваии дароз

در عقوبت، ره شود بر وی دراز

Охир аз ногоҳ пери Авестоад

آخر از ناگاه، پیرِ اوستاد

Бо мурӣдон гуфт корами аўФтод

با مریدان گفت، کارم اوفتاد

намебибояд рафт сӯии рӯми зуд

می‌بباید رفت سوی روم زود

То шавад таъбири ин , маълуми зуд

تا شود تعبیر این، معلوم زود

Чори сад марди мурӣди муътабар

چار صد مرد مرید معتبر

Пас рӯй карданд бо ӯ дар сафар

پس‌روی کردند با او در سفر

намешуданд аз каъба то ақсои рӯм

می‌شدند از کعبه تا اقصای روم

ТўФ мекарданд сар то пои рӯм

طوف می‌کردند سر تا پای روم

Аз қазои диданди олии манзарӣ

از قضا دیدند عالی منظری

Бар сар манзар нишаста духтарӣ

بر سر منظر نشسته دختری

Духтарии тарсоу рӯҳонии сифат

دختری ترسا و روحانی صفت

Дар раҳи рӯҳи аллоҳаши сад маърифат

در ره روح اللهَش صد معرفت

Бар сипеҳри ҳасан дар бурҷи ҷамол

بر سپهر حسن در برج جمال

Офтобӣ буд аммо бе завол

آفتابی بود اما بی‌زوال

Офтоб аз рашки акс рӯй ӯ

آفتاب از رشک عکس روی او

Зардтар аз ошиқон дар кӯй ӯ

زردتر از عاشقان در کوی او

Ҳаркии дил дар зулфи он дилдори баст

هرکه دل در زلف آن دلدار بست

Аз хаёли зулф ӯ зуннори баст

از خیال زلف او زنار بست

Ҳаркии ҷон бар лаъли он дилбари ниҳод

هرکه جان بر لعل آن دلبر نهاد

Пой дар раҳи нониҳодаи срнҳод

پای در ره نانهاده سرنهاد

Чун сабо аз зулф ӯ мишкӣн шудӣ

چون صبا از زلف او مشکین شدی

Рӯм аз он ҳндўсФти пар чин шудӣ

روم از آن هندوصفت پر چین شدی

Ҳар ду чашмаши фитнаи ушшоқ буд

هر دو چشمش فتنهٔ عشاق بود

Ҳар ду абрӯяш ба хӯбии тоқ буд

هر دو ابرویش به خوبی طاق بود

Чун назар бар рӯй ушшоқ ӯ фиканд

چون نظر بر روی عشاق او فکند

Ҷон ба дасти ғамза бо тоқ ӯ фиканд

جان به دست غمزه با طاق او فکند

Абрӯяш бар моҳи тоқии баста буд

ابرویش بر ماه طاقی بسته بود

Мардумӣ бар тоқ ӯ бинишаста буд

مردمی بر طاق او بنشسته بود

Мардуми чашмаш чу кардӣ мардумӣ

مردم چشمش چو کردی مردمی

Сайд кардӣ ҷони сад сад одамӣ

صید کردی جان صد صد آدمی

Рӯй ӯ дар зери зулфи тобдор

روی او در زیر زلف تابدار

Буд оташи порае баси обдор

بود آتش پاره‌ای بس آبدار

Лаъли серобаши ҷаҳонӣ ташна дошт

لعل سیرابش جهانی تشنه داشت

Наргиси масташи ҳазорон дашна дошт

نرگس مستش هزاران دشنه داشت

Гуфтро чун бар даҳонаш раҳ набӯд

گفت را چون بر دهانش ره نبود

Аз даҳонаш ҳар ки гуфт огаҳ набӯд

از دهانش هر که گفت آگه نبود

Ҳамчуи чашми сӯзании шакли даҳонаш

همچو چشم سوزنی شکل دهانش

Бастаи зуннорӣ чу зулфаш бар майонаш

بسته زناری چو زلفش بر میانش

Чоҳи симин дар занхдон дошт ӯ

چاه سیمین در زنخدان داشت او

Ҳамчуи исо дар сухан ҷон дошт ӯ

همچو عیسی در سخن جان داشت او

Сад ҳазорон дил чу Юсуфи ғарқи хӯн

صد هزاران دل چو یوسف غرق خون

АўФтодаҳ дар чаҳ ӯ сарнигӯн

اوفتاده در چه او سرنگون

Гавҳарии хўршидФш дар мӯӣ дошт

گوهری خورشیدفش در موی داشت

Бурқаъии шеъри сияҳ бар рӯй дошт

برقعی شَعر سیه بر روی داشت

Духтари тарсо чу бурқаъ барграфт

دختر ترسا چو برقع برگرفت

Банди банди шайх оташ даргирифт

بند بند شیخ آتش درگرفت

Чун намӯд аз зери бурқаъ рӯй хеш

چون نمود از زیر برقع روی خویش

Басти сад зуннораш аз як мӯии хеш

بست صد زنارش از یک موی خویش

Гарчи шайхи онҷои назар дар пеш кард

گرچه شیخ آنجا نظر در پیش کرد

Ишқи он бут рӯй , кор хеш кард

عشق آن بت‌روی، کار خویش کرد

Шуд ба кул аз даст ва дар пои аўФтод

شد به کل از دست و در پای اوفتاد

Ҷои онаш буду барҷои аўФтод

جای آنش بود و برجای اوفتاد

Ҳарчӣ будаш , сар ба сар нобӯд шуд

هرچه بودش، سر به سر نابود شد

зи оташи савдои дилаш чун дӯд шуд

ز آتش سودا دلش چون دود شد

Ишқ духтар кард ғорати ҷон ӯ

عشق دختر کرد غارت جان او

Рехти куфр аз зулф бар имон ӯ

ریخت کفر از زلف بر ایمان او

Шайх имон доду тарсоеи харид

شیخ ایمان داد و ترسایی خرید

Офияти бФрўхти расвои харид

عافیت بفروخت رسوایی خرید

Ишқи бурҷону дил ӯ чири гашт

عشق برجان و دل او چیر گشت

То зи дили навмеди вази ҷони сайри гашт

تا ز دل نومید وز جان سیر گشت

Гуфт чун дайн рафт чаҳ ҷой диласт

گفت چون دین رفت چه جای دلست

Ишқи трсозодаҳи корӣ мушкил аст

عشق ترسازاده کاری مشکل است

Чун мурӣдонаши чунин диданди зор

چون مریدانش چنین دیدند زار

Ҷумла донистанд коФтодсти кор

جمله دانستند کافتادست کار

Сар ба сар дар кор ӯ ҳайрон шуданд

سر به سر در کار او حیران شدند

Сарнигӯни гаштанд ва саргардон шуданд

سرنگون گشتند و سرگردان شدند

Панд додандаш басӣ , судӣ набӯд

پند دادندش بسی، سودی نبود

Бӯданӣ чун буд , ба будӣ набӯд

بودنی چون بود، بِه‌بودی نبود

Ҳарки пандаш дод фармон май набард

هرکه پندش داد فرمان می‌نبرد

Зон ки дардаши ҳеҷ дармон май набард

زآن که دردش هیچ درمان می‌نبرد

Ошиқи ошуфтаи фармон кӣ барад

عاشق آشفته فرمان کی برد

Дарди дармони сӯзи дармон кӣ барад

درد درمان‌سوز درمان کی برد

Буд то шаб ҳамчунон рӯзи дароз

بود تا شب همچنان روز دراز

Чашм бар манзар , даҳонаш мондаи боз

چشم بر منظر، دهانش مانده باز

Чун шаби торик дар шеъри сиёҳ

چون شب تاریک در شعر سیاه

Шуд ниҳон чун куфр дар зери гуноҳ

شد نهان چون کفر در زیر گناه

Ҳар чароғии кони шаб ахтар даргирифт

هر چراغی کآن شب‌اختر درگرفت

Аз дили он пери ғам хур даргирифт

از دل آن پیر غم‌خور درگرفت

Ишқ ӯ он шаби яке сад беш шуд

عشق او آن شب یکی صد بیش شد

Лоҷарами як борагӣ бехеш шуд

لاجرم یک‌بارگی بی‌خویش شد

Ҳам дил аз худ ҳам з олам барграфт

هم دل از خود هم ز عالم برگرفت

Хок бар сар кард ва мотам даргирифт

خاک بر سر کرد و ماتم درگرفت

Як дамаш на хоб буд ва на қарор

یک دمش نه خواب بود و نه قرار

наметапид аз ишқ ва менолид зор

می‌تپید از عشق و می‌نالید زار

Гуфт ё раби имшабамро рӯз нест ?

گفت یا رب امشبم را روز نیست؟

ё магари шамъи фалакро сӯз нест ?

یا مگر شمع فلک را سوز نیست؟

Дар риёзат бӯдаам шабҳо басӣ

در ریاضت بوده‌ام شب‌ها بسی

Худ нишони надиҳади чунин шабҳо касе

خود نشان ندهد چنین شب‌ها کسی

Ҳамчуи шамъ аз сӯхтан хобам намонад

همچو شمع از سوختن خوابم نماند

Бар ҷигари ҷузи хӯни дил обам намонад

بر جگر جز خون دل آبم نماند

Ҳамчуи шамъ аз тафту сӯзам май кашанд

همچو شمع از تفت و سوزم می‌کشند

Шаб ҳаме сӯзанду рӯзам май кашанд

شب همی‌سوزند و روزم می‌کشند

Ҷумлаи шаб дар хӯни дил чун монда ам

جمله شب در خون دل چون مانده‌ام

Пой то сари ғарқа дар хӯн монда ам

پای تا سر غرقه در خون مانده‌ام

Ҳар дам аз шаби сад шабихун бугзарад

هر دم از شب صد شبیخون بگذرد

наменадонам рӯзи худ чун бугзарад

می‌ندانم روز خود چون بگذرد

Ҳаркиро як шаби чунин рӯзӣ буд

هرکه را یک شب چنین روزی بود

Рӯзу шаби кораши ҷигарсӯзӣ буд

روز و شب کارش جگرسوزی بود

Рӯзу шаб бисёр дар таб бӯда ам

روز و شب بسیار در تب بوده‌ام

Ман ба рӯзи хеш имшаб бӯда ам

من به روز خویش امشب بوده‌ام

Кори ман рӯзӣ ки ме пардохтанд

کار من روزی که می‌پرداختند

Аз барои ин шабам ме сохтанд

از برای این شبم می‌ساختند

ё раби имшабро нахоҳад буд рӯз ?

یا رب امشب را نخواهد بود روز؟

Шамъи гардунро нахоҳад буд сӯз ?

شمع گردون را نخواهد بود سوز؟

ё раби ин чандин аломат имшабаст ?

یا رب این چندین علامت امشبست؟

ё магари рӯз қиёмат имшабаст ?

یا مگر روز قیامت امشبست؟

ё аз оҳами шамъи гардун мурда шуд

یا از آهم شمع گردون مرده شد

ё зи шарми дилбарам дар парда шуд

یا ز شرم دلبرم در پرده شد

Шаб дарозасту сияҳ чун мӯӣ ӯ

شب دراز است و سیه چون موی او

Варна сад раҳи мардумӣ бе рӯй ӯ

ورنه صد ره مُردمی بی‌روی او

намебисӯзам имшаб аз савдои ишқ

می‌بسوزم امشب از سودای عشق

наменадорам тоқати ғавғои ишқ

می‌ندارم طاقت غوغای عشق

Умри кӯ ? то васфи ғам хорӣ кунам

عمر کو؟ تا وصف غم خواری کنم

ё ба коми хештан зорӣ кунам

یا به کام خویشتن زاری کنم

Сабри кӯ ? то пой дар домани кашам

صبر کو؟ تا پای در دامن کشم

ё чу мардони ратли мрдоФкни кашам

یا چو مردان رطل مردافکن کشم

Бахти кӯ ? то азм бедорӣ кунад

بخت کو؟ تا عزم بیداری کند

ё маро дар ишқ ӯ ёрӣ кунад

یا مرا در عشق او یاری کند

Ақли кӯ ? то илм дар пеш оварам

عقل کو؟ تا علم در پیش آورم

ё ба ҳиялати ақл бо хеш оварам

یا به حیلت عقل با خویش آورم

Дасти кӯ ? то хоки раҳ бар сар кунам

دست کو؟ تا خاک ره بر سر کنم

ё зи зери хоку хӯни сари бркнм

یا ز زیر خاک و خون سر برکنم

Пои кӯ ? то бозҷӯем кӯии ёр

پای کو؟ تا بازجویم کوی یار

Чашми кӯ ? то бозбинм рӯй ёр

چشم کو؟ تا بازبینم روی یار

Ёри кӯ ? то дил диҳад дар як ғамам

یار کو؟ تا دل دهد در یک غمم

Дасти кӯ ? то даст гирад як дамам

دست کو؟ تا دست گیرد یک دمم

Зӯри кӯ ? то нола ва зорӣ кунам

زور کو؟ تا ناله و زاری کنم

Ҳуши кӯ ? то соз ҳушёрӣ кунам

هوش کو؟ تا ساز هشیاری کنم

Рафт ақл ва рафт сабр ва рафт ёр

رفت عقل و رفت صبر و رفت یار

Ин чаҳ ишқаст ? ин чаҳ дардаст ? ин чаҳ кор ?

این چه عشق است؟ این چه درد است؟ این چه کار؟

Ҷумлаи ёрон ба дилдорӣ ӯ

جملهٔ یاران به دلداری او

Ҷамъи гаштанди он шаб аз зорӣ ӯ

جمع گشتند آن شب از زاری او

Ҳамнишинӣ гуфташ эй шайхи кбор

همنشینی گفتش ای شیخ کبار

Хези ин васвосро ғуслӣ барор

خیز این وسواس را غسلی برآر

Шайх гуфташ имшаб аз хӯни ҷигар

شیخ گفتش امشب از خون جگر

Кардаам сад бори ғусл эй бе хабар

کرده‌ام صد بار غسل ای بی‌خبر

Он дигар як гуфт тасбеҳат куҷост ?

آن دگر یک گفت تسبیحت کجاست؟

Кӣ шавад кори ту бе тасбеҳи рост ?

کی شود کار تو بی‌تسبیح راست؟

Гуфт тасбеҳами биФкндми зи даст

گفت تسبیحم بیفکندم ز دست

То тавонам бар миёни зуннори баст

تا توانم بر میان زنار بست

Он дигар як гуфт эй пиркҳн

آن دگر یک گفت ای پیرکهن

Гар хатое рафт бар ту тавба кун

گر خطایی رفت بر تو توبه کن

Гуфт кардам тавба аз номӯсу ҳол

گفت کردم توبه از ناموس و حال

Тоибм аз шайхӣу ҳолу маҳол

تایبم از شیخی و حال و محال

Он дигар як гуфт эй донои роз

آن دگر یک گفت ای دانای راز

Хези худро ҷамъ кун андари намоз

خیز خود را جمع کن اندر نماز

Гуфт кӯи миҳроб рӯй оннигор ?

گفت کو محراب روی آن نگار؟

То набошад ҷузи намозами ҳеҷ кор

تا نباشد جز نمازم هیچ‌کار

Он дигар як гуфт то кӣ зини сухан ?

آن دگر یک گفت تا کی زین سخُن؟

Хез дар хилвати худоро саҷда кун

خیز در خلوت خدا را سجده کن

Гуфт агар бут рӯй ман аинҷостӣ

گفت اگر بت‌روی من اینجاستی

Саҷдаи пеш рӯй ӯ зибостӣ

سجده پیش روی او زیباستی

Он дигар гуфташ пушаймонят нест ?

آن دگر گفتش پشیمانیت نیست؟

Як нафаси дард мусулмонят нест ?

یک نفس درد مسلمانیت نیست؟

Гуфт кас набӯд пушаймон беш азин

گفت کس نبود پشیمان بیش ازین

То чаро ошиқ набудам пеши азин

تا چرا عاشق نبودم پیش ازین

Он дигар гуфташ ки деват роҳ зад

آن دگر گفتش که دیوت راه زد

Тири хизлон бар дилат ногоҳ зад

تیر خذلان بر دلت ناگاه زد

Гуфт девии кӯи раҳ мо мезанад ,

گفت دیوی کو ره ما می‌زند،

Гӯ бизан чун чуст ва зебо ме занад

گو بزن چون چست و زیبا می‌زند

Он дигар гуфташ ки ҳрк огоҳ шуд

آن دگر گفتش که هرک آگاه شد

Гуяд ин пери ин чунин гумроҳ шуд

گوید این پیر این چنین گمراه شد

Гуфт ман баси фориғам аз ному нанг

گفت من بس فارغم از نام و ننگ

Шиша солус бишикастам ба санг

شیشهٔ سالوس بشکستم به سنگ

Он дигар гуфташ ки ёрони қадим

آن دگر گفتش که یاران قدیم

Аз ту ранҷуранду мондаи дили ду ним

از تو رنجورند و مانده دل دو نیم

Гуфт чун трсобчаҳи хуши дил буд

گفت چون ترسابچه خوش دل بود

Дили зи ранҷи ин ва он ғофил буд

دل ز رنج این و آن غافل بود

Он дигар гуфташ ки бо ёрон бисоз

آن دگر گفتش که با یاران بساز

То шавем имшаби басӯии каъбаи боз

تا شویم امشب بسوی کعبه باز

Гуфт агар каъба набошад дайр ҳаст

گفت اگر کعبه نباشد دیر هست

Ҳӯшёр каъбаам дар дайри маст

هوشیار کعبه‌ام در دیر مست

Он дигар гуфт ин замон кун азми роҳ

آن دگر گفت این زمان کن عزم راه

Дар ҳарам биншину узри хеши хоҳ

در حرم بنشین و عذر خویش خواه

Гуфт сар бар остони он нигор

گفت سر بر آستان آن نگار

Узр хоҳам хост , даст аз ман бидор

عذر خواهم خواست، دست از من بدار

Он дигар гуфташ ки дӯзах дар раҳ аст

آن دگر گفتش که دوزخ در ره است

Мард дӯзах нест ҳар кӯ огаҳ аст

مرد دوزخ نیست هر کو آگه است

Гуфт агар дӯзах шавад ҳамроҳи ман

گفت اگر دوزخ شود همراه من

Ҳафт дӯзахи сӯзад аз як оҳи ман

هفت دوزخ سوزد از یک آه من

Он дигар гуфташ бар умеди биҳишт

آن دگر گفتش بر امید بهشت

Бози гирд ва тавба кун зини кори зишт

باز گرد و توبه کن زین کار زشت

Гуфт чун ёри биҳиштӣ рӯй ҳаст

گفت چون یار بهشتی‌روی هست

Гар биҳиштӣ боядам ин кӯй ҳаст

گر بهشتی بایدم این کوی هست

Он дигар гуфташ ки аз ҳақи шарми дор

آن دگر گفتش که از حق شرم دار

Ҳақи таъолиро ба ҳақи озарми дор

حق تعالی را به حق آزرم دار

Гуфт ин оташ чу ҳақ дар ман фиканд

گفت این آتش چو حق در من فکند

Ман ба худ натавонам аз гардан фиканд

من به خود نتوانم از گردن فکند

Он дигар гуфташ бирав сокини ббош

آن دگر گفتش برو ساکن بباش

Бози имоновару муъмини ббош

باز ایمان آور و مؤمن بباش

Гуфт ҷузи куфр аз ман ҳайрон махоҳ

گفت جز کفر از من حیران مخواه

Ҳрк кофар шуд азу имон махоҳ

هرک کافر شد ازو ایمان مخواه

Чун сухан дар вай наомад коргар

چون سخن در وی نیامد کارگر

Тан заданд охир бидон тимор дар

تن زدند آخر بدان تیمار در

Мавҷ зан шуд пардаи дилашони зи хӯн

موج‌زن شد پردهٔ دلشان ز خون

То чаҳ ояд худ азин пардаи бурун

تا چه آید خود ازین پرده برون

Тарки рӯз , охир чу бо заррини сипар

تُرک روز، آخر چو با زرین سپر

Ҳиндӯии шабро ба теғи афканди сар ,

هندوی شب را به تیغ افکند سر،

Рӯзи дигар кин ҷаҳони пари ғурур

روز دیگر کاین جهان پر غرور

Шуд чу баҳр аз чашмаи хури ғарқи нур ,

شد چو بحر از چشمهٔ خور غرق نور،

Шайхи хилвати сози кӯй ёр шуд

شیخ خلوت‌ساز کوی یار شد

Бо сегон кӯй ӯ дар кор шуд

با سگان کوی او در کار شد

Мӯътакиф бинишаст бар хоки раҳаш

معتکف بنشست بر خاک رهش

Ҳамчу мӯе шуд з рӯй чун мааш

همچو مویی شد ز روی چون مهش

Қурби моҳӣ , рӯзу шаб дар кӯй ӯ

قرب ماهی، روز و شب در کوی او

Сабр кард аз офтоб рӯй ӯ

صبر کرد از آفتاب روی او

Оқибат бемор шуд бе длстон

عاقبت بیمار شد بی‌دلستان

Ҳеҷ брнгрФти сари зони остон

هیچ برنگرفت سر زآن آستان

Буд хоки кӯии он бути бистараш

بود خاک کوی آن بت بسترش

Буд болини остони он дараш

بود بالین آستان آن درش

Чун набӯд аз кӯй ӯ бигзаштанаш

چون نبود از کوی او بگذشتنش

Духтар огаҳ шуд зи ошиқи гаштанаш

دختر آگه شد ز عاشق گشتنش

Хештанро аъҷмӣ кард он нигор

خویشتن را اعجمی کرد آن نگار

Гуфт эй шайх аз чаҳ гаштӣ бе қарор

گفت ای شیخ از چه گشتی بی‌قرار

Кӣ кунанд , эй аз шароби ширки маст

کی کنند، ای از شراب شرک مست

Зоҳидӣ дар кӯй тарсоён нишаст ?

زاهدان در کوی ترسایان نشست؟

Гар ба зулфами шайх иқрор оварад

گر به زلفم شیخ اقرار آورد

Ҳар дамаши девонагӣ бор оварад

هر دمش دیوانگی بار آورد

Шайх гуфташ чун забунами дида Эй

شیخ گفتش چون زبونم دیده‌ای

Лоҷарами дуздидаи дили дуздида Эй

لاجرم دزدیده دل دزدیده‌ای

ё дилами даҳ боз ё бо ман бисоз

یا دلم ده باز یا با من بساز

Дар ниёзи ман нигар , чандини мноз

در نیاز من نگر، چندین مناز

Аз сари нозу такаббури даргузар

از سر ناز و تکبر درگذر

Ошиқу перу ғарибами дрнгр

عاشق و پیر و غریبم درنگر

Ишқи ман чун срсрӣ нест эй нигор

عشق من چون سرسری نیست ای نگار

ё серум аз тани бабр ё сари дрор

یا سرم از تن ببر یا سر درآر

Ҷон фишонам бар тугар фармони диҳӣ

جان فشانم بر تو گر فرمان دهی

Гар ту хоҳии бозам аз лаби ҷони диҳӣ

گر تو خواهی بازم از لب جان دهی

эй лабу зулфати зиёну суди ман

ای لب و زلفت زیان و سود من

Рӯйу Кувайти мақсаду мақсӯди ман

روی و کویت مقصد و مقصود من

Гуҳи зи тоби зулф дар тобам макун

گه ز تاب زلف در تابم مکن

Гуҳи зи чашми маст дар хобам макун

گه ز چشم مست در خوابم مکن

Дил чу оташ , дида чун абр , аз туам

دل چو آتش، دیده چون ابر، از توام

Бекас ва беёр ва бесабр , аз туам

بی‌کس و بی‌یار و بی‌صبر، از توام

Бе ту бар ҷонами ҷаҳони бФрўхтм

بی تو بر جانم جهان بفروختم

Кӣсаи байн каз ишқи ту брдўхтм

کیسه بین کز عشق تو بردوختم

Ҳамчуи борони ашк май боРоми зи чашм

همچو باران اشک می‌بارم ز چشم

Зон ки бе ту чашм ин дорам зи чашм

زآن که بی تو چشم این دارم ز چشم

Дили зи дасти дида дар мотам бимонад

دل ز دست دیده در ماتم بماند

Дида рӯят дид , дил дар ғам бимонад

دیده رویت دید، دل در غم بماند

Ончии ман аз дида дидам кас надид

آنچه من از دیده دیدم کس ندید

Вончаҳи ман аз дил кашидам кас надид

وآنچه من از دل کشیدم کس ندید

Аз дилами ҷузи хӯни дил ҳосил намонад

از دلم جز خون دل حاصل نماند

Хӯни дил то кӣ хӯрам чун дил намонад

خون دل تا کی خورم چون دل نماند

Беш азин бар ҷони ин мискин мазан

بیش ازین بر جان این مسکین مزن

Дар футуҳ ӯ лагад чандин мазан

در فتوح او لگد چندین مزن

Рӯзгор ман бишуд дар интизор

روزگار من بشد در انتظار

Гар буд васлӣ , бияёд рӯзгор

گر بود وصلی، بیاید روزگار

Ҳар шабӣ бар ҷони камӣн созӣ кунам

هر شبی بر جان کمین‌سازی کنم

Бар сари кӯии ту ҷон бозӣ кунам

بر سر کوی تو جان‌بازی کنم

Рӯй бар хок дарат , ҷон май даҳум

روی بر خاک درت، جان می‌دهم

Ҷон ба нархи хок , арзон май даҳум

جان به نرخ خاک، ارزان می‌دهم

Чанд нолам бар дарат ? дар боз кун

چند نالم بر درت؟ در باز کن

Як дамам бо хештан дмсоз кун

یک دمم با خویشتن دمساز کن

Офтобӣ , аз ту даврӣ чун кунам ?

آفتابی، از تو دوری چون کنم؟

Сояам , бе ту сабурӣ чун кунам ?

سایه‌ام، بی تو صبوری چون کنم؟

Гарчи ҳамчун сояам аз изтироб

گرچه همچون سایه‌ام از اضطراب

Дараҷаам дар равзанат чун офтоб

درجهم در روزنت چون آفتاب

Ҳафт гардунро дрорми зери пар

هفت گردون را درآرم زیر پر

Гар фурӯи ореи бад-ӣни саргашта , сар

گر فرو آری بدین سرگشته، سر

Май рӯм бо хоки ҷони сӯхта

می‌روم با خاک جان سوخته

зи оташи ҷонами ҷаҳонии сӯхта

ز آتش جانم جهانی سوخته

Пой аз ишқи ту дар гули монда

پای از عشق تو در گل مانده

Даст аз шавқи ту бар дили монда

دست از شوق تو بر دل مانده

намебарояд зи орзӯяти ҷони зи ман

می‌برآید ز آرزویت جان ز من

Чанд бошӣ беш аз ин пинҳони зи ман ?

چند باشی بیش از این پنهان ز من؟

Духтараш гуфт эй хрФ аз рӯзгор

دخترش گفت ای خرف از روزگار

Сози кофур ва кафан кун , шарми дор

ساز کافور و کفن کن، شرم‌دار

Чун дамат сардаст дмсозӣ макун

چون دمت سرد است دمسازی مکن

Пери гаштӣ , қасди дил бозӣ макун

پیر گشتی، قصد دل بازی مکن

Ин замони азми кафан кардан ту ро

این زمان عزم کفن کردن تو را

Беҳтарам ояд ки азми ман ту ро

بهترم آید که عزم من تو را

Кӣ туоне подшоҳӣ ёфтан ?

کی توانی پادشاهی یافتن؟

Чун ба сирӣ нон нахоҳӣ ёфтан

چون به سیری نان نخواهی یافتن

Шайх гуфташ гар бигӯе сад ҳазор

شیخ گفتش گر بگویی صد هزار

Ман надорам ҷузи ғами ишқи ту кор

من ندارم جز غم عشق تو کار

Ошиқиро чаҳ ҷавон чаҳ пермард

عاشقی را چه جوان چه پیرمرد

Ишқ бар ҳар дил ки зад таъсир кард

عشق بر هر دل که زد تأثیر کرد

Гуфт духтаргар ту ҳастӣ марди кор

گفت دختر گر تو هستی مرد کار

Чор карт кард бояд ихтиёр

چار کارت کرد باید اختیار

Саҷда кун пеши бут ва қуръон бисӯз

سجده کن پیش بت و قرآن بسوز

Хамри нӯшу дида аз имон бидӯз

خمر نوش و دیده از ایمان بدوز

Шайхи гуфто хамр кардам ихтиёр

شیخ گفتا خمر کردم اختیار

Бо се дигар надорам ҳеҷ кор

با سهٔ دیگر ندارم هیچ‌کار

Бар ҷамолат хамр донам хӯрд ман

بر جمالت خمر دانم خورد من

Ва он се дигар надонам кард ман

و آن سهٔ دیگر ندانم کرد من

Гуфт духтаргар дарин кории ту чуст

گفت دختر گر درین کاری تو چست

Даст бояд пакет аз исломи шаст

دست باید پاکت از اسلام شست

Ҳарки ӯ ҳамранги ёр хеш нест

هرکه او همرنگ یار خویش نیست

Ишқ ӯ ҷузи рангу бӯе беш нест

عشق او جز رنگ و بویی بیش نیست

Шайх гуфташ ҳарчӣ гӯйӣ он кунам

شیخ گفتش هرچه گویی آن کنم

Вончаҳ фармое ба ҷон фармон кунам

وآنچه فرمایی به جان فرمان کنم

Ҳалқа дар гӯши туам эй сими тан

حلقه در گوش توام ای سیم تن

Ҳалқае аз зулф дар ҳалқам фикан

حلقه‌ای از زلف در حلقم فکن

Гуфт бархезу биёу хамри нӯш

گفت برخیز و بیا و خمر نوش

Чун банушӣ хамр , ое дар хурӯш

چون بنوشی خمر ، آیی در خروش

Шайхро бурданд то дайри Муғон

شیخ را بردند تا دیر مغان

Омаданд онҷои мурӣдон дар фиғон

آمدند آنجا مریدان در فغان

Шайх алҳақ маҷлисии бас тоза дид

شیخ الحق مجلسی بس تازه‌ دید

Мизбонро ҳасан беандоза дид

میزبان را حسن بی‌اندازه دید

Оташи ишқи оби кор ӯ бабрад

آتش عشق آب کار او ببرد

Зулфи тарсои рӯзгор ӯ бабрад

زلف ترسا روزگار او ببرد

Заррае ақлаш намонаду ҳуши ҳам

ذره‌ای عقلش نماند و هوش هم

Дркшиди он ҷойгаҳи хомӯши дам

درکشید آن جایگه خاموش دم

Ҷом май бастади зи дасти ёри хеш

جام می بستد ز دست یار خویش

Нӯш кард ва дил бурид аз кори хеш

نوش کرد و دل برید از کار خویش

Чун ба як ҷо шуд шаробу ишқи ёр

چون به یک جا شد شراب و عشق یار

Ишқи он моҳаш яке шуд сад ҳазор

عشق آن ماهش یکی شد صد هزار

Чун ҳарифии об дандон дид шайх

چون حریفی آب‌دندان دید شیخ

Лаъл ӯ дар ҳуққа хандон дид шайх ,

لعل او در حقه خندان دید شیخ،

Оташӣ аз шавқ дар ҷонаш фитод

آتشی از شوق در جانش فتاد

Сайли хунини сӯй мижгонаш фитод

سیل خونین سوی مژگانش فتاد

Бодае дигар гирифт ва нӯш кард

باده‌ای دیگر گرفت و نوش کرد

Ҳалқае аз зулф ӯ дар гӯш кард

حلقه‌ای از زلف او در گوش کرد

Қурби сад тасниф дар дайн ёд дошт

قرب صد تصنیف در دین یاد داشت

Ҳифзи қуръонро басӣ устод дошт

حفظ قرآن را بسی استاد داشت

Чун май аз соғар ба ноф ӯ расед

چون می از ساغر به ناف او رسید

Даъвӣ ӯ рафту лоф ӯ расед

دعوی او رفت و لاف او رسید

Ҳарчӣ ёдаш буд , аз ёдаш бирафт

هرچه یادش بود، از یادش برفت

Бода омад ақл чун бодаш бирафт

باده آمد عقل چون بادش برفت

Хамр , ҳар маънӣ ки будаш аз нахуст

خمر، هر معنی که بودش از نخست

Пок аз лавҳи замир ӯ бишуст

پاک از لوح ضمیر او بشست

Ишқи он дилбар бимонадаш събнок

عشق آن دلبر بماندش صعبناک

Ҳарчӣ дигар буд куллӣ рафт пок

هرچه دیگر بود کلی رفت پاک

Шайх чун шуд маст , ишқаш зӯр кард

شیخ چون شد مست، عشقش زور کرد

Ҳамчуи дарёи ҷон ӯ пуршӯр кард

همچو دریا جان او پرشور کرد

Он санамро дид май дар дасту маст

آن صنم را دید می در دست و مست

Шайх шуд якборагии онҷои зи даст

شیخ شد یکبارگی آنجا ز دست

Дил бидод аз даст , аз май хӯрданаш

دل بداد از دست، از می خوردنش

Хост то дастӣ кунад дар гарданаш

خواست تا دستی کند در گردنش

Духтараш гуфт эй ту марди кор на

دخترش گفت ای تو مرد کار نه

Муддаӣ дар ишқ , маънии дор на

مدعی در عشق، معنی دار نه

Гар қадам дар ишқи муҳками дорииӣ

گر قدم در عشق محکم دارییی

Мазҳаби ин зулфи пари хами дорииӣ ,

مذهب این زلف پر خم دارییی،

Ҳамчуи зулфам на қадам дар кофарӣ

همچو زلفم نِه قدم در کافری

Зон ки набӯд ишқ , кори срсрӣ

زآن که نبود عشق، کار سرسری

Офият бо ишқ набӯд созгор

عافیت با عشق نبود سازگار

Ошиқиро куфр созад , ёди дор

عاشقی را کفر سازد، یاد دار

Иқтидогар ту ба куфр ман кунӣ

اقتدا گر تو به کفر من کنی

Бо ман ин дами даст дар гардан кунӣ

با من این دم دست در گردن کنی

Вар нахоҳӣ кард ӣнҷои иқтидо

ور نخواهی کرد اینجا اقتدا

Хези рӯ , инак Асо инак радо

خیز رو، اینک عصا اینک ردا

Шайх ошиқ гашта , кори афтода буд

شیخ عاشق گشته، کار افتاده بود

Дили зи ғифлат бар қазо биниҳода буд

دل ز غفلت بر قضا بنهاده بود

Он замон кандар сараш мастӣ набӯд

آن زمان کاندر سرش مستی نبود

Як нафас ӯро сар ҳастӣ набӯд

یک نفس او را سر هستی نبود

Ин замон чун шайхи ошиқи гашти маст

این زمان چون شیخ عاشق گشت مست

АўФтод аз пой ва куллӣ шуд зи даст

اوفتاد از پای و کلی شد ز دست

Барнаёмад бо худ ва расво шуд ӯ

برنیامد با خود و رسوا شد او

наменатарсед аз касе , тарсо шуд ӯ

می‌نترسید از کسی، ترسا شد او

Буд май баси куҳна , дар вай кор кард

بود می بس کهنه، در وی کار کرد

Шайхро саргашта чун паргор кард

شیخ را سرگشته چون پرگار کرد

Перро май куҳнау ишқи ҷавон

پیر را می کهنه و عشق جوان

Дилбараши ҳозир , сабурӣ кӣ тавон ?

دلبرش حاضر، صبوری کی توان؟

Шуд хароби он пер ва шуд аз дасту маст

شد خراب آن پیر و شد از دست و مست

Масту ошиқ чун буд ? рафтаи зи даст

مست و عاشق چون بود؟ رفته ز دست

Гуфт бетоқат шудам эй моҳ рӯй

گفت بی‌طاقت شدم ای ماه‌روی

Аз ман бедил чаҳ мехоҳӣ бигӯӣ

از من بی‌دل چه می‌خواهی بگوی

Гар ба ҳушёрӣ нагаштам бути параст

گر به هشیاری نگشتم بت‌پرست

Пеши бут мусҳаф бисӯзам масти маст

پیش بت مصحف بسوزم مست مست

Духтараш гуфт ин замони марди манӣ

دخترش گفت این زمان مرد منی

Хоби хуши бодат ки дар хӯрд манӣ

خواب خوش بادت که در خورد منی

Пеши азин дар ишқ будӣ хоми хом

پیش ازین در عشق بودی خام خام

Хуш бизӣ чун пухтаи гаштии вассалом

خوش بزی چون پخته گشتی والسلام

Чун хабари наздик тарсоён расед

چون خبر نزدیک ترسایان رسید

Кони чунон шайхии раҳ эшон гузид ,

کآن چنان شیخی ره ایشان گزید،

Шайхро бурданди сӯии дайри маст

شیخ را بردند سوی دیر مست

Баъд аз он гуфтанд то зуннори баст

بعد از آن گفتند تا زنار بست

Шайх чун дар ҳалқа зуннор шуд

شیخ چون در حلقهٔ زنار شد

Хирқаи оташ дар зад ва дар кор шуд

خرقه آتش در زد و در کار شد

Дили зи дайни хештан озод кард

دل ز دین خویشتن آزاد کرد

На зи каъба на зи шайхӣ ёд кард

نه ز کعبه نه ز شیخی یاد کرد

Баъди чандини соли имони дуруст

بعد چندین سال ایمان درست

Ин чунин нўбоўаҳи рӯйиши бози шаст

این چنین نوباوه رویش باز شست

Гуфт хизлони қасди ин дарвеш кард

گفت خذلان قصد این درویش کرد

Ишқи трсозодаҳи кор хеш кард

عشق ترسازاده کار خویش کرد

Ҳарчӣ гуяд баъд аз ин , фармон кунам

هرچه گوید بعد از این، فرمان کنم

Зини бтар чаҳ буд ки кардам ? он кунам

زین بتر چه بود که کردم؟ آن کنم

Рӯз ҳушёрӣ набудам бути параст

روز هشیاری نبودم بت پرست

Бути прстидм чу гаштами масти маст

بت پرستیدم چو گشتم مست مست

Баси ксо каз хамри тарк дайн кунад

بس کسا کز خمر ترک دین کند

Бешаккӣ ,ам алхбоис ин кунад

بی شکی، ام‌الخبایث این کند

Шайх гуфт эй духтари дилбар чаҳ монад ?

شیخ گفت ای دختر دلبر چه ماند؟

Ҳарчӣ гуфтӣ карда шуд , дигар чаҳ монад ?

هرچه گفتی کرده شد، دیگر چه ماند؟

Хамр хӯрдам , бути прстидми зи ишқ

خمر خوردم، بت پرستیدم ز عشق

Каси мубиноади ончӣ ман дидам зи ишқ

کس مبیناد آنچه من دیدم ز عشق

Кас чу ман , аз ошиқӣ шайдо шавад ?

کس چو من، از عاشقی شیدا شود؟

Ва он чунон шайхӣ , чунин расво шавад ?

و آن چنان شیخی، چنین رسوا شود؟

Қурби панҷаи соли роҳам буд боз

قرب پنجه سال راهم بود باز

Мавҷ мезад дар дилами дарёии роз

موج می‌زد در دلم دریای راز

Заррае ишқ аз камӣн дарҷаст чуст

ذره‌ای عشق از کمین درجست چست

Баради моро бар сари лавҳи нахуст

برد ما را بر سر لوح نخست

Ишқ аз ин бисёр кардаст ва кунад

عشق از این بسیار کردست و کند

Хирқа бо зуннор кардаст ва кунад

خرقه با زنار کردست و کند

Таҳта каъбааст абҷдхўони ишқ

تختهٔ کعبه است ابجدخوان عشق

Саршиноси ғайб , саргардони ишқ

سرشناس غیب، سرگردان عشق

Ин ҳама худ рафт баргӯӣ андакӣ

این همه خود رفت برگوی اندکی

То ту кӣ хоҳӣ шудан бо ман яке ?

تا تو کی خواهی شدن با من یکی؟

Чун баннои васли ту бар асл буд

چون بنای وصل تو بر اصل بود

Ҳарчӣ кардам бар умеди васл буд

هرچه کردم بر امید وصل بود

Васл хоҳам ва ошноӣ ёфтан

وصل خواهم و آشنایی یافتن

Чанд сӯзам дар ҷудоӣ ёфтан ?

چند سوزم در جدایی یافتن؟

Боз духтар гуфт эй пери асир

باز دختر گفت ای پیر اسیر

Ман гарони кобӣнам ва ту баси фақир

من گران کابینم و تو بس فقیر

Симу зар бояд маро эй бе хабар

سیم و زر باید مرا ای بی‌خبر

Кӣ шавад бесиму зари карт ба сар ?

کی شود بی‌سیم و زر کارت به سر؟

Чун надории ту , сари худ гиру рӯ

چون نداری تو، سر خود گیر و رو

Нафақае бустони зи ман эй перу рӯ

نفقه‌ای بستان ز من ای پیر و رو

Ҳамчуи хуршеди сабки рӯ фард бош

همچو خورشید سبک‌رو فرد باش

Сабр кун мардонаи вор ва мард бош

صبر کن مردانه‌وار و مرد باش

Шайх гуфт эй сарвқади сим бар

شیخ گفت ای سروقدِ سیم‌بر

Аҳди некӯ май барӣ алҳақ ба сар

عهد نیکو می‌بری الحق به سر

Кас надорам ҷузи ту эй зебо нигор

کس ندارم جز تو ای زیبا نگار

Дасти азин шеваи сухан охир бидор

دست ازین شیوه سخن آخر بدار

Ҳар дам аз навъ дигар андозем

هر دم از نوع دگر اندازیَم

Дар сар андозӣ ва сар андозем

در سر اندازی و سر اندازیَم

Хӯни ту бе ту бихӯрадам ҳарчӣ буд

خون تو بی تو بخوردم هرچه بود

Дар сару кор ту кардам ҳарчӣ буд

در سر و کار تو کردم هرچه بود

Дар раҳи ишқи ту ҳар чам буд шуд

در ره عشق تو هر چم بود شد

Куфру ислому зиён ва суд шуд

کفر و اسلام و زیان و سود شد

Чанд дорӣ бе қарорами зи интизор

چند داری بی‌قرارم ز انتظار

Ту надодии ин чунин бо ман қарор

تو ندادی این چنین با من قرار

Ҷумлаи ёрони ман баргашта анд

جملهٔ یاران من برگشته‌اند

Душмани ҷони ман саргашта анд

دشمن جان من سرگشته‌اند

Ту чунин , воишони чунон , ман чун кунам ?

تو چنین، وایشان چنان، من چون کنم؟

На маро дил монад ва на ҷон , чун кунам ?

نه مرا دل ماند و نه جان، چون کنم؟

Дӯст тар дорам ман эй исои сиришт

دوست‌تر دارم من ای عیسی‌سرشت

Бо ту дар дӯзах ки бе ту дар биҳишт

با تو در دوزخ که بی تو در بهشت

Оқибат чун шайх омад мард ӯ

عاقبت چون شیخ آمد مرد او

Дил бсухт он моҳро аз дард ӯ

دل بسوخت آن ماه را از درد او

Гуфт кобӣнро кунун эй нотамом

گفت کابین را کنون ای ناتمام

Хӯк ваоне кун марои солии мудом

خوک‌وانی کن مرا سالی مدام

То чу солӣ бугзарад , ҳар ду ба ҳам

تا چو سالی بگذرد، هر دو به هم

Умр бигзорем дар шодӣу ғам

عمر بگذاریم در شادی و غم

Шайх аз фармони ҷонони срнтоФт

شیخ از فرمان جانان سرنتافت

Кон ки сар тофт ӯ зи ҷонон , сар наёфт

کآن که سر تافت او ز جانان، سر نیافت

Рафт пери каъбау шайхи кбор

رفت پیر کعبه و شیخ کبار

Хӯк ваоне кард солии ихтиёр

خوک‌وانی کرد سالی اختیار

Дар ниҳод ҳар касе сад хӯк ҳаст

در نهاد هر کسی صد خوک هست

Хӯк бояд кишт ё зуннори баст

خوک باید کشت یا زنار بست

Ту чунон занн май барӣ эй ҳеҷ кас

تو چنان ظن می‌بری ای هیچ کس

Кин хатари он перро афтод бас ?

کاین خطر آن پیر را افتاد بس؟

Дар дарун ҳар касе ҳаст ин хатар

در درون هر کسی هست این خطر

Сари буруни орад чу ояд дар сафар

سر برون آرد چو آید در سفر

Ту зи хӯки хеш агар огаҳ на Эй

تو ز خوک خویش اگر آگه نه‌ای

Сахти маъзӯрӣ ки марди раҳ на Эй

سخت معذوری که مرد ره نه‌ای

Гар қадам дар раҳ наҳй чун марди кор

گر قدم در ره نهی چون مرد کار

Ҳам бут ва ҳам хӯки бинии сад ҳазор

هم بت و هم خوک بینی صد هزار

Хӯки каш , бути сӯз , дар савдои ишқ

خوک کش، بت سوز، در سودای عشق

Варна ҳамчун шайхи шӯи расвои ишқ

ورنه همچون شیخ شو رسوای عشق

Ҳам нишинонаш чунон дармонданд

هم‌نشینانش چنان درماندند

Каз фурӯи мондан ба ҷон дармонданд

کز فرو ماندن به جان درماندند

Чун бидиданд он гирифторӣ ӯ

چون بدیدند آن گرفتاری او

Бозгрдиднд аз ёрӣ ӯ

بازگردیدند از یاری او

Ҷумла аз шавамӣ ӯ бигурехтанд

جمله از شومی او بگریختند

Дар ғам ӯ хок бар сар рехтанд

در غم او خاک بر سر ریختند

Буд ёрӣ дар миёни ҷамъ , чуст

بود یاری در میان جمع، چست

Пеш шайх омад ки эй дар кори суст

پیش شیخ آمد که ای در کار سست

намерӯем имрӯзи сӯии каъбаи боз

می‌رویم امروز سوی کعبه باز

Чист фармон ? боз бояд гуфт роз

چیست فرمان؟ باز باید گفت راز

ё ҳама ҳамчун ту тарсое кунем

یا همه همچون تو ترسایی کنیم

Хешро миҳроб расвоӣ кунем

خویش را محراب رسوایی کنیم

Ин чунин танаот напасандем мо

این چنین تنهات نپسندیم ما

Ҳамчуи ту зуннор барбандем мо

همچو تو زنار بربندیم ما

ё чу натавонем дидат ҳам чунин

یا چو نتوانیم دیدت هم چنین

Зуд бигурезем бе ту зини замин

زود بگریزیم بی‌تو زین زمین

Мӯътакиф дар каъба биншинем мо

معتکف در کعبه بنشینیم ما

Доман аз ҳастят дар чинем мо

دامن از هستیت در چینیم ما

Шайхи гуфтои ҷони ман пари дард буд

شیخ گفتا جان من پر درد بود

Ҳар куҷо хоҳед бояд рафт зуд

هر کجا خواهید باید رفت زود

То маро ҷонаст , дайрами ҷои бас

تا مرا جانست، دیرم جای بس

Духтари тарсоами ҷони афзои бас

دختر ترسام جان افزای بس

намендонед , арча бас озода ед

می‌ندانید، ارچه بس آزاده‌اید

Зон ки ӣнҷои кор ноафтода ед

زآن که اینجا کار ناافتاده‌اید

Гар шуморо кор афтодӣ дамӣ

گر شما را کار افتادی دمی

Ҳамдамӣ будӣ маро дар ҳар ғамӣ

همدمی بودی مرا در هر غمی

Боз гардид эй рафиқони азиз

باز گردید ای رفیقان عزیز

наменадонам то чаҳ хоҳад буд низ

می‌ندانم تا چه خواهد بود نیز

Гар зи мо пурсанад , бргўииди рост

گر ز ما پرسند، برگویید راست

Кони зи пои афтода саргардон куҷост

کآن ز پا افتاده سرگردان کجاست

Чашми пари хӯну даҳани пар заҳр монад

چشم پر خون و دهن پر زهر ماند

Дар даҳони аждаҳоӣ қаҳр монад

در دهان اژدهای قهر ماند

Ҳеҷ кофар дар ҷаҳони надиҳади ризо

هیچ کافر در جهان ندهد رضا

Ончӣ кард он пери ислом аз қазо

آنچه کرد آن پیر اسلام از قضا

Рӯй тарсое намудандаш зи давр

روی ترسایی نمودندش ز دور

Шуд зи ақлу дайну шайхии носабур

شد ز عقل و دین و شیخی ناصبور

Зулф ӯ чун ҳалқа дар ҳалқаш фиканд

زلف او چون حلقه در حلقش فکند

Дар зФони ҷумла халқаш фиканд

در زفان جملهٔ خلقش فکند

Гар маро дар сарзаниш гирад касе

گر مرا در سرزنش گیرد کسی

Гӯи дарин раҳи ин чунин уфтад басӣ

گو درین ره این چنین افتد بسی

Дар чунин раҳи кон на бен дорад на сар

در چنین ره کآن نه بن دارد نه سر

Каси мабодои эмин аз макру хатар

کس مبادا ایمن از مکر و خطر

Ин бигуфт ва рӯй аз ёрон битофт

این بگفت و روی از یاران بتافت

Хӯк ваонеро сӯии хӯкони шитофт

خوک‌وانی را سوی خوکان شتافت

Бас ки ёрон аз ғамаш бигиристанд

بس که یاران از غمش بگریستند

Гуҳи зи дардаши мурда гуҳ ме зистанд

گه ز دردش مرده گه می‌زیستند

Оқибати рафтанди сӯии каъбаи боз

عاقبت رفتند سوی کعبه باز

Мондаи ҷон дар сӯхтан , тан дар гудоз

مانده جان در سوختن، تن در گداز

Шайхашон дар рӯм танҳо монда

شیخشان در روم تنها مانده

Дода дайн дар роҳи тарсои монда

داده دین در راه ترسا مانده

Вонгаҳи эшон аз ҳаёи ҳайрон шуда

وآنگه ایشان از حیا حیران شده

Ҳар яке дар гӯшае пинҳон шуда

هر یکی در گوشه‌ای پنهان شده

Шайхро дар каъбаи ёрии чуст буд

شیخ را در کعبه یاری چست بود

Дар иродати даст аз кули шаст буд

در ارادت دست از کل شست بود

Буд баси бинандау баси роҳбар

بود بس بیننده و بس راهبر

Зу набӯдӣ шайхро огоҳ тар

زو نبودی شیخ را آگاه‌تر

Шайх чун аз каъба шуд сӯии сафар

شیخ چون از کعبه شد سوی سفر

ӯ набӯд онҷоигаҳи ҳозири магар

او نبود آنجایگه حاضر مگر

Чун мурӣди шайх боз омад ба ҷой

چون مرید شیخ باز آمد به جای

Буд аз шайхаши тиҳии хилвати сарой

بود از شیخش تهی خلوت‌سرای

Боз пурсед аз мурӣдони ҳоли шайх

باز پرسید از مریدان حال شیخ

Боз гуфтандаш ҳамаи аҳволи шайх

باز گفتندش همه احوال شیخ

Каз қазо ӯро чаҳ бор омад ба бар

کز قضا او را چه بار آمد به بر

Вази қадар ӯро чаҳ кор омад ба сар

وز قدر او را چه کار آمد به سر

Мӯии тарсое ба як мӯяш бибаст

موی ترسایی به یک مویش ببست

Роҳ бар имон ба сад сӯяш бибаст

راه بر ایمان به صد سویش ببست

Ишқ мебозад кунун бо зулфу хол

عشق می‌بازد کنون با زلف و خال

Хирқаи гашташи мхрқаҳ , ҳолаши маҳол

خرقه گشتش مخرقه، حالش محال

Дасти куллӣ боздошт аз тоъат ӯ

دست کلی بازداشت از طاعت او

Хӯк ваоне мекунад ин соъат ӯ

خوک‌وانی می‌کند این ساعت او

Ин замони он хоҷа бисёр дард

این زمان آن خواجهٔ بسیار درد

Бар миён зуннор дорад чор кард

بر میان زنار دارد چار کرد

Шайхи мо гарчи басӣ дар дайн битохт

شیخ ما گرچه بسی در دین بتاخت

Аз куҳан габряш менатавон шинохт

از کهن گبریش می‌نتوان شناخت

Чун мурӣди он қисса башнавад , аз шигифт

چون مرید آن قصه بشنود، از شگفت

Рӯй чун зар кард ва зорӣ даргирифт

روی چون زر کرد و زاری درگرفت

Бо мурӣдон гуфт эйтар доманон

با مریدان گفت ای‌تر دامنان

Дар вафодорӣ на мард ва на занон

در وفاداری نه مرد و نه زنان

Ёри кори афтода бояд сад ҳазор

یار کار افتاده باید صد هزار

Ёр ноед ҷузи чунин рӯзӣ ба кор

یار ناید جز چنین روزی به کار

Гар шумо будед ёри шайхи хеш

گر شما بودید یار شیخ خویش

Ёрӣ ӯ аз чаҳ нагирифтед пеш ?

یاری او از چه نگرفتید پیش؟

Шарматони бод , охири ин ёрӣ буд ?

شرمتان باد، آخر این یاری بود؟

Ҳақи гузорӣу вафодорӣ буд ?

حق گزاری و وفاداری بود؟

Чун ниҳоди он шайх бар зуннори даст

چون نهاد آن شیخ بر زنار دست

Ҷумларо зуннор мебоист баст

جمله را زنار می‌بایست بست

Аз буриш ъмдо намебоист шуд

از برش عمدا نمی‌بایست شد

Ҷумларо тарсо ҳаме боист шуд

جمله را ترسا همی‌بایست شد

Ин на ёрӣ ва мувофиқ бӯданаст

این نه یاری و موافق بودنست

Кончаҳ кардед аз мунофиқ бӯданаст

کآنچه کردید از منافق بودنست

Ҳаркии ёри хешро ёвар шавад

هرکه یار خویش را یاور شود

Ёр бояд буд агар кофар шавад

یار باید بود اگر کافر شود

Вақти нокомӣ тавон донист ёр

وقت ناکامی توان دانست یار

Худ буд дар Комронии сад ҳазор

خود بود در کامرانی صد هزار

Шайх чун афтод дар коми наҳанг

شیخ چون افتاد در کام نهنگ

Ҷумла зу бигурехтед аз ному нанг

جمله زو بگریختید از نام و ننگ

Ишқро бунёд бар бадномӣ аст

عشق را بنیاد بر بدنامی است

Ҳрки азин сари саркашад , аз хомӣ аст

هرک ازین سر سرکشد، از خامی است

Ҷумла гуфтанд ончӣ гуфтӣ беш азин

جمله گفتند آنچه گفتی بیش ازین

Борҳои гуфтем бо ӯ пеши азин

بارها گفتیم با او پیش ازین

Азм он кардем то бо ӯ ба ҳам

عزم آن کردیم تا با او به هم

Ҳам нафас бошем дар шодӣу ғам

هم نفس باشیم در شادی و غم

Зуҳд бифурӯшем ва расвоӣ харем

زهد بفروشیم و رسوایی خریم

Дайн барандозем ва тарсое харем

دین براندازیم و ترسایی خریم

Лек рӯй он дид шайхи корсоз

لیک روی آن دید شیخ کارساز

Каз бар ӯ як ба як гирдем боз

کز بر او یک به یک گردیم باز

Чун надид аз ёрии мо шайхи суд

چون ندید از یاری ما شیخ سود

Бозгардонед моро шайхи зуд

بازگردانید ما را شیخ زود

Мо ҳама бар ҳукм ӯ гаштем боз

ما همه بر حکم او گشتیم باز

Қиссаи бргФтиму ннҳФтими роз

قصه برگفتیم و ننهفتیم راز

Баъд аз он асҳобро гуфт он мурӣд

بعد از آن اصحاب را گفت آن مرید

Гар шуморо кор будӣ бар мазид

گر شما را کار بودی بر مزید

Ҷуз дар ҳақи нестии ҷои шумо

جز در حق نیستی جای شما

Дар ҳзўрстии сарои пои шумо

در حضورستی سرا پای شما

Дар тазаллуми доштан дар пеши ҳақ

در تظلم داشتن در پیش حق

Ҳар яке барадӣ аз он дигари сабақ

هر یکی بردی از آن دیگر سبق

То чу ҳақ дидӣ шуморо бе қарор

تا چو حق دیدی شما را بی‌قرار

Боздодии шайхро бе интизор

بازدادی شیخ را بی‌انتظار

Гар зи шайх хеш кардед эҳтироз

گر ز شیخ خویش کردید احتراز

Аз дар ҳақ аз чаҳ мегардид боз ?

از در حق از چه می‌گردید باز؟

Чун шуниданд он сухан , аз аҷзи хеш

چون شنیدند آن سخن، از عجز خویش

Брнёўрднди як тани сари зи пеш

برنیاوردند یک تن سر ز پیش

Мард гуфт акнӯн азин хиҷлат чаҳ суд ?

مرد گفت اکنون ازین خجلت چه سود؟

Кор чун афтод бархезем зуд

کار چون افتاد برخیزیم زود

Лозими даргоҳ ҳақ бошем мо

لازم درگاه حق باشیم ما

Дар тазаллум хок мепошем мо

در تظلم خاک می‌پاشیم ما

Перҳан пӯшем аз коғази ҳама

پیرهن پوشیم از کاغذ همه

Дар расем охир ба шайхи худ ҳама

در رسیم آخر به شیخ خود همه

Ҷумлаи сӯии рӯми рафтанд аз араб

جمله سوی روم رفتند از عرب

Мӯътакифи гаштанди пинҳони рӯзу шаб

معتکف گشتند پنهان روز و شب

Бар дар ҳақ ҳар якеро сад ҳазор

بر در حق هر یکی را صد هزار

Гуҳи шафоати гоҳи зорӣ буд кор

گه شفاعت گاه زاری بود کار

Ҳамчунон то чли шбонрўзи тамом

همچنان تا چل شبانروز تمام

Сари нпичиднди ҳеҷ аз як мақом

سر نپیچیدند هیچ از یک مقام

Ҷумларо чли шаб на хур буд ва на хоб

جمله را چل شب نه خور بود و نه خواب

Ҳам чу шаби чли рӯз на нон ва на об

هم چو شب چل روز نه نان و نه آب

Аз тазаррӯъ кардан он қавми пок

از تضرع کردن آن قوم پاک

Дар фалак афтод ҷӯшии събнок

در فلک افتاد جوشی صعبناک

Сабзпушон дар фароз ва дар фурӯд

سبزپوشان در فراز و در فرود

Ҷумла пӯшеданд аз он мотами кабӯд

جمله پوشیدند از آن ماتم کبود

Охроломри он ки буд аз пеши саф

آخرالامر آن که بود از پیش صف

Омадаш тири дуои андари ҳадаф

آمدش تیر دعا اندر هدف

Баъди чли шаби он мурӣди покбоз

بعد چل شب آن مرید پاکباز

Буд андари хилват аз худ рафтаи боз

بود اندر خلوت از خود رفته باز

Субҳдам бодӣ даромад мшкбор

صبحدم بادی درآمد مشکبار

Шуд ҷаҳони кашф бар дили ошкор

شد جهان کشف بر دل آشکار

Мустафоро дид меомад чу моҳ

مصطفی را دید می‌آمد چو ماه

Дар бар афкандаи ду гесуии сиёҳ

در بر افکنده دو گیسوی سیاه

Сояи ҳақи офтоб рӯй ӯ

سایهٔ حق آفتاب روی او

Сад ҷаҳони ҷони вақфи як як мӯӣ ӯ

صد جهان جان وقف یک یک موی او

намехиромед ва табассум ме намӯд

می‌خرامید و تبسم می‌نمود

Ҳарки медидаш дар ӯ гум ме намӯд

هرکه می‌دیدش در او گم می‌نمود

Он мурӣди онро чу дид аз ҷои ҷуст

آن مرید آن را چو دید از جای جست

К-эии набии аллоҳи дастами гири даст

کای نبی الله دستم گیر دست

Раҳнамои халқӣ , аз баҳри худоӣ

رهنمای خلقی، از بهر خدای

Шайхи мо гумроҳ шуд роҳаш намой

شیخ ما گمراه شد راهش نمای

Мустафо гуфт эй ба ҳиммати баси баланд

مصطفی گفت ای به همت بس بلند

Рӯ ки шайхатро бурун кардам зи банд

رو که شیخت را برون کردم ز بند

Ҳиммати олӣати кор хеш кард

همت عالیت کار خویش کرد

Дам назд то шайхро дар пеш кард

دم نزد تا شیخ را در پیش کرد

Дар миёни шайху ҳақ аз дайргоҳ

در میان شیخ و حق از دیرگاه

Буд гардӣу ғубории баси сиёҳ

بود گردی و غباری بس سیاه

Он ғубор аз роҳ ӯ бардоштам

آن غبار از راه او برداشتم

Дар миён зулматаш нагузоштам

در میان ظلمتش نگذاشتم

Кардам аз баҳри шафоати шабнамӣ

کردم از بحر شفاعت شبنمی

Мунташир бар рӯзгор ӯ ҳаме

منتشر بر روزگار او همی

Он ғубор акнӯн з раҳ бархестаст

آن غبار اکنون ز ره برخاستست

Тавба бинишаста гунаҳ бархестаст

توبه بنشسته گنه برخاستست

Ту яқин май дон ки сад олами гуноҳ

تو یقین می‌دان که صد عالم گناه

Аз туфи як тавба бархезад зи роҳ

از تف یک توبه برخیزد ز راه

Баҳри эҳсон чун даройади мавҷи зан

بحر احسان چون درآید موج‌زن

Маҳв гирданд гуноҳи марду зан

محو گرداند گناه مرد و زن

Мард аз шодии он мадҳуш шуд

مرد از شادی آن مدهوش شد

Наъра Эй зад космон пурҷӯш шуд

نعره‌ای زد کآسمان پرجوش شد

Ҷумлаи асҳобро огоҳ кард

جملهٔ اصحاب را آگاه کرد

Муждагонӣ доду азм роҳ кард

مژدگانی داد و عزم راه کرد

Рафт бо асҳоби гирёну давон

رفت با اصحاب گریان و دوان

То расед онҷо ки шайхи хӯк ваон

تا رسید آنجا که شیخ خوک‌وان

Шайхро медид чун оташ шуда

شیخ را می‌دید چون آتش شده

Дар миён бе қарории хуш шуда

در میان بی‌قراری خوش شده

Ҳам фиканда буд ноқавси Муғон

هم فکنده بود ناقوس مغان

Ҳам гусаста буд зуннор аз миён

هم گسسته بود زنار از میان

Ҳам кулоҳ гбркӣ андохта

هم کلاه گبرکی انداخته

Ҳам зи тарсоеи дилии пардохта

هم ز ترسایی دلی پرداخته

Шайх чун асҳобро аз давр дид

شیخ چون اصحاب را از دور دید

Хештанро дар миён бенур дид

خویشتن را در میان بی‌نور دید

Ҳам зи хиҷлати ҷома бар тан чок кард

هم ز خجلت جامه بر تن چاک کرد

Ҳам ба дасти аҷз бар сар хок кард

هم به دست عجز بر سر خاک کرد

Гоҳ чун абри ашк хунин ме фишонд

گاه چون ابر اشک خونین می‌فشاند

Гоҳи даст аз ҷон ширин ме фишонд

گاه دست از جان شیرین می‌فشاند

Гуҳи зи оҳаши парда гардун бсухт

گه ز آهش پردهٔ گردون بسوخت

Гуҳи зи ҳасрат дар тан ӯ хӯн бсухт

گه ز حسرت در تن او خون بسوخت

Ҳикмати асрори қуръону хабар

حکمت اسرار قرآن و خبر

Шаста буданд аз замираши сар ба сар

شسته بودند از ضمیرش سر به سر

Ҷумла бо ёд омадаш якборагӣ

جمله با یاد آمدش یکبارگی

Боз раст аз ҷаҳл ва аз бечорагӣ

باز رست از جهل و از بیچارگی

Чун ба ҳоли худ фурӯ нагиристӣ

چون به حال خود فرو نِگریستی

Дар суҷуд афтодӣ ва бигиристӣ

در سجود افتادی و بگریستی

Ҳамчуи гул дар хӯни чашми оғишта буд

همچو گل در خون چشم آغشته بود

Вази хиҷолат дар арақ гум гашта буд

وز خجالت در عرق گم گشته بود

Чун бидиданд ончунон асҳобнош

چون بدیدند آنچنان اصحابناش

Монда дар андӯҳу шодии мубталоаш

مانده در اندوه و شادی مبتلاش

Пеш ӯ рафтанди саргардони ҳама

پیش او رفتند سرگردان همه

Вази паии шукронаи ҷони афшони ҳама

وز پی شکرانه جان افشان همه

Шайхро гуфтанд эй паии бардаи роз

شیخ را گفتند ای پی‌برده راز

Меғ шуд аз пеши хуршеди ту боз

میغ شد از پیش خورشید تو باز

Куфр бархест аз раҳ ва имон нишаст

کفر برخاست از ره و ایمان نشست

Бути параст рӯм шуд яздони параст

بت پرست روم شد یزدان پرست

Мавҷ зад ногоҳ дарёии қабул

موج زد ناگاه دریای قبول

Шуд шафоати хоҳи кори ту , расӯл

شد شفاعت‌خواه کار تو، رسول

Ин замони шукрона олам оламаст

این زمان شکرانه عالم عالمست

Шукр кун ҳақро чаҳ ҷой мотамаст

شکر کن حق را چه جای ماتمست

Миннати эзадро ки дар дарёии қор

منت ایزد را که در دریای قار

Карда роҳии ҳамчуи хуршеди ошкор

کرده راهی همچو خورشید آشکار

Он ки донад кард равшанро сиёҳ

آن که داند کرد روشن را سیاه

Тавба донад дод бо чандини гуноҳ

توبه داند داد با چندین گناه

Оташи тавба чу бар афрӯзад ӯ

آتش توبه چو بر اَفروزد او

Ҳарчӣ бояд ҷумла бар ҳам сӯзад ӯ

هرچه باید جمله بر هم سوزد او

Қисса кӯтаҳ мекунам , он ҷойгоҳ

قصه کوته می‌کنم، آن جایگاه

Будашон алқсаҳи ҳолеи азми роҳ

بودشان القصه حالی عزم راه

Шайх ғуслӣ кард ва шуд дар хирқаи боз

شیخ غسلی کرد و شد در خرقه باز

Рафт бо асҳоби худ сӯии ҳиҷоз

رفت با اصحاب خود سوی حجاز

Дид аз он пас духтари тарсо ба хоб

دید از آن پس دختر ترسا به خواب

КоўФтодӣ дар канораши офтоб

کاوفتادی در کنارش آفتاب

Офтоб онгоҳ бикшодӣ забон

آفتاب آنگاه بگشادی زبان

Каз паии шайхати равони шӯи ин замон

کز پی شیخت روان شو این زمان

Мазҳаб ӯ гиру хок ӯ ббош

مذهب او گیر و خاک او بباش

эй палидаш карда , пок ӯ ббош

ای پلیدش کرده، پاک او بباش

ӯ чу омад дар раҳи ту бе муҷоз

او چو آمد در ره تو بی‌مجاز

Дар ҳақиқати ту раҳ ӯ гири боз

در حقیقت تو ره او گیر باز

Аз раҳаши барадӣ , ба роҳ ӯ дарой

از رهش بردی، به راه او درآی

Чун ба роҳ омад , ту ҳамроҳӣ намой

چون به راه آمد، تو همراهی نمای

Раҳзанаш будӣ басӣ , ҳамраҳи ббош

رهزنش بودی بسی، همره بباش

Чанд азин беогаҳӣ ? огаҳи ббош

چند ازین بی‌آگهی؟ آگه بباش

Чун даромад духтари тарсои зи хоб

چون درآمد دختر ترسا ز خواب

Нур медод аз дилаш чун офтоб

نور می‌داد از دلش چون آفتاب

Дар дилаши дардӣ падед омад аҷаб

در دلش دردی پدید آمد عجب

Беқарораш кард он дард аз талаб

بی‌قرارش کرد آن درد از طلب

Оташӣ дар ҷон сармасташ фитод

آتشی در جان سرمستش فتاد

Даст дар дил зад , дил аз дасташ фитод

دست در دل زد، دل از دستش فتاد

наменадонист ӯ ки ҷон бе қарор

می‌ندانست او که جان بی‌قرار

Дар дарун ӯ чаҳ тухм оварад бор

در درون او چه تخم آورد بار

Кор афтод ва набӯдаш ҳамдамӣ

کار افتاد و نبودش همدمی

Дид худро дар аҷоиби олимӣ

دید خود را در عجایب عالمی

Олимии конҷои нишон роҳ нест

عالمی کآنجا نشان راه نیست

Гунг бояд шуд , зФонро роҳ нест

گنگ باید شد، زفان را راه نیست

Дар замони он ҷумлагии нозу тараб

در زمان آن جملگی ناز و طرب

Ҳамчуи борон зу фурӯрихт эй аҷаб

همچو باران زو فروریخت ای عجب

Наъра зад , ҷома дарон беруни давид

نعره زد، جامه‌دران بیرون دوید

Хок бар сар дар миёни хӯни давид

خاک بر سر در میان خون دوید

Бо дили пурдарду шахси нотавон

با دل پردرد و شخص ناتوان

Аз паии шайх ва мурӣдон шуд давон

از پی شیخ و مریدان شد دوان

Ҳам чу абри ғарқа дар хуй май давид

هم چو ابر غرقه در خوی می‌دوید

Пой дод аз даст , бар пай май давид

پای داد از دست، بر پی می‌دوید

наменадонист ӯ ки дар саҳроу дашт

می‌ندانست او که در صحرا و دشت

Аз кадомин сӯй май бояд гузашт

از کدامین سوی می‌باید گذشت

Оҷиз ва саргашта менолид хуш

عاجز و سرگشته می‌نالید خوش

Рӯй худ дар хок мемолида хуш

روی خود در خاک می‌مالید خوش

Зор мегуфт эй худои корсоз

زار می‌گفت ای خدای کارساز

Уратӣам монда аз ҳар кори боз

عورتی‌ام مانده از هر کار باز

Марди роҳ чун туеро раҳ задам

مرد راه چون تویی را ره زدم

Ту мазан бар ман ки беогаҳ задам

تو مزن بر من که بی آگه زدم

Баҳри қаҳҳорятро бинишон зи ҷӯш

بحر قهاریت را بنشان ز جوش

наменадонистам , хато кардам , бапуш

می‌ندانستم، خطا کردم، بپوش

Ҳарчӣ кардам , бар ман мискини мгир

هرچه کردم، بر من مسکین مگیر

Дайни пазируфтам , марои ту дасти гир

دین پذیرفتم، مرا تو دست گیر

Май бимирам аз касам ёрем нест

می‌بمیرم از کسم یاریم نیست

Ҳисса аз иззат ба ҷуз хорем нест

حصه از عزت به جز خواریم نیست

Шайхро эълом доданд аз дарун

شیخ را اعلام دادند از درون

Комди он духтари зи тарсоеи бурун

کآمد آن دختر ز ترسایی برون

Ошноӣ ёфт бо даргоҳи мо

آشنایی یافت با درگاه ما

Кораш афтод ин замон дар роҳи мо

کارش افتاد این زمان در راه ما

Бози гирду пеши он бути бози шӯ

باز گرد و پیش آن بت باز شو

Бо бути худ ҳамдаму ҳамсози шӯ

با بت خود همدم و همساز شو

Шайхи ҳолеи бозгашт аз раҳ чу бод

شیخ حالی بازگشت از ره چو باد

Бози шурӣ дар мурӣдонаш фитод

باز شوری در مریدانش فتاد

Ҷумла гуфтандаш зи сари бозат чаҳ буд ?

جمله گفتندش ز سر بازت چه بود؟

Тавбау чандини так ва тозат чаҳ буд ?

توبه و چندین تک و تازت چه بود؟

Бори дигари ишқ бозӣ мекунӣ ?

بار دیگر عشق‌بازی می‌کنی؟

Тавбае бас нонамозӣ мекунӣ ?

توبه‌ای بس نانمازی می‌کنی؟

Ҳоли духтари шайх бо эшон бигуфт

حال دختر شیخ با ایشان بگفت

Ҳарки он башнавад тарк ҷон бигуфт

هرکه آن بشنود ترک جان بگفت

Шайху асҳобаши зи пас рафтанди боз

شیخ و اصحابش ز پس رفتند باز

То шуданд онҷо ки буд он дили навоз

تا شدند آنجا که بود آن دل‌نواز

Зард май диданд чун зар рӯй ӯ

زرد می‌دیدند چون زر روی او

Гум шуда дар гирди раҳ , гесуӣ ӯ

گم شده در گَردِ ره، گیسوی او

Бараҳнаи пойу даридаи ҷома , пок

برهنه‌پای و دریده‌جامه، پاک

Бар мисоли мурдае бар рӯй хок

بر مثال مرده‌ای بر روی خاک

Чун бидид он моҳи шайхи хеш ро

چون بدید آن ماه شیخ خویش را

Ғашӣ оварад он бути дили риш ро

غشی آورد آن بت دل‌ریش را

Чун бабради он моҳро дар ғаши хоб

چون ببرد آن ماه را در غش خواب

Шайх бар рӯйиш фишонд аз дидаи об

شیخ بر رویش فشاند از دیده آب

Чун назари афканд бар шайхи он нигор

چون نظر افکند بر شیخ آن نگار

Ашк меборид чун абри баҳор

اشک می‌بارید چون ابر بهار

Дида бар аҳди вафоӣ ӯ фиканд

دیده بر عهد وفای او فکند

Хештан дар дасту пой ӯ фиканд

خویشتن در دست و پای او فکند

Гуфт аз тшўири ту ҷонам бсухт

گفت از تشویر تو جانم بسوخت

Беш азин дар парда натавонам бсухт

بیش ازین در پرده نتوانم بسوخت

БрФкни ин парда то огаҳ шавам

برفکن این پرده تا آگه شوم

Арза кун ислом то бо раҳ шавам

عرضه کن اسلام تا با ره شوم

Шайх бар ваии арза ислом дод

شیخ بر وی عرضهٔ اسلام داد

Ғулғулӣ дар ҷумла ёрон фитод

غلغلی در جملهٔ یاران فتاد

Чун шуд он бут рӯй аз аҳли аён

چون شد آن بت‌روی از اهل عیان

Ашки борон , мавҷ зан шуд дар миён

اشک باران، موج‌زن شد در میان

Охири аламри он санам чун роҳ ёфт

آخر الامر آن صنم چون راه یافت

Завқи имон дар дил огоҳ ёфт

ذوق ایمان در دل آگاه یافت

Шуд дилаш аз завқи имон бе қарор

شد دلش از ذوق ایمان بی‌قرار

Ғам даромад гирд ӯ бе ғмгсор

غم درآمد گِرد او بی غمگسار

Гуфт шихои тоқати ман гашти тоқ

گفت شیخا طاقت من گشت طاق

Ман надорам ҳеҷ тоқат дар фироқ

من ندارم هیچ طاقت در فِراق

Май рӯми зини хокдони пари сдоъ

می‌روم زین خاکدان پُر صُداع

Алўдоъ эй шайхи олами алўдоъ

الوداع ای شیخ عالم الوداع

Чун маро кӯтоҳ хоҳад шуд сухан

چون مرا کوتاه خواهد شد سخُن

Оҷизам , афвӣ кун ва хасмӣ макун

عاجزم، عفوی کن و خصمی مکن

Ин бигуфт он моҳу даст аз ҷон фишонд

این بگفت آن ماه و دست از جان فشاند

Ним ҷонӣ дошт бар ҷонон фишонд

نیم جانی داشت بر جانان فشاند

Гашти пинҳони офтобаши зери меғ

گشت پنهان آفتابش زیر میغ

Ҷони ширин зу ҷудо шуд эй дареғ

جان شیرین زو جدا شد ای دریغ

Қатрае буд ӯ дарин баҳри муҷоз

قطره‌ای بود او درین بحر مجاز

Сӯии дарёӣ ҳақиқат рафт боз

سوی دریای حقیقت رفت باز

Ҷумла чун бодии з олам ме рӯем

جمله چون بادی ز عالم می‌رویم

Рафт ӯ ва мо ҳама ҳам ме рӯем

رفت او و ما همه هم می‌رویم

Зин чунин уфтад басӣ дар роҳи ишқ

زین چنین افتد بسی در راه عشق

Ин , касе донад ки ҳаст огоҳи ишқ

این، کسی داند که هست آگاه عشق

Ҳарчӣ мегӯйанд дар раҳ , мумкин аст

هرچه می‌گویند در ره، ممکن است

Раҳмату навмеду макр ва эмин аст

رحمت و نومید و مکر و ایمن است

Нафас , ин асрори натавонади шунӯд

نفس، این اسرار نتواند شنود

Бе насибаи гӯии натавонади рабӯд

بی نصیبه گوی نتواند ربود

Ин яқин аз ҷону дил бояд шунид

این یقین از جان و دل باید شنید

На ба нафаси обу гул бояд шунид

نه به نفس آب و گِل باید شنید

Ҷанги дил бо нафас ҳар дам сахт шуд

جنگ دل با نفس هر دم سخت شد

Навҳае дар даҳ ки мотам сахт шуд

نوحه‌ای در ده که ماتم سخت شد