Пеш ҷамъ омад эй сояи бахш
پیش جمع آمد همای سایهبخش
Хусравонро зилл ӯ сармояи бахш
خسروان را ظلّ او سرمایهبخش
Зон эй бас ҳумоюн омад ӯ
زان همای بس همایون آمد او
Каз ҳама дар ҳиммат афзӯн омад ӯ
کز همه در همت افزون آمد او
Гуфт эй парандагони баҳр ва бар
گفت؛ ای پرّندگان بحر و بر!
Ман ним мурғӣ чу мурғон дигар
من نیَم مرغی چو مرغان دگر
Ҳиммати олӣам дар кор омадаст
همت عالیم در کار آمدست
Азлат аз халқам падедор омадаст
عزلت از خلقم پدیدار آمدست
Нафаси сагро хор дорам лоҷарам
نفْس سگ را خوار دارم لاجرم
Иззат аз ман ёфт аФридўну ҷам
عزت از من یافت «آفریدون» و «جم»
Подшоҳони сояи пурвирд ман анд
پادشاهان، سایهپروردِ مناند
Баси гадои табъи неи мард ман анд
بس گدای طبع نی مرد مناند
Нафаси сагро устихонӣ май даҳум
نفْس سگ را استخوانی میدهم
Рӯҳро зин сагамоне май даҳум
روح را زین سگ امانی میدهم
Нафасро чун устихон додам мудом
نفْس را چون استخوان دادم مدام
Ҷони ман зон ёфт ин олии мақом
جان من زان یافت این عالیمقام
Онки шаҳи хезади зи зилли пар ӯ
آنک شه خیزد ز ظل پرّ او
Чун тавон печиди сар аз фар ӯ
چون توان پیچید سر از فرّ او
Ҷумларо дар пар ӯ бояд нишаст
جمله را در پّر او باید نشست
То зи зиллаши зарра Эй ояд ба даст
تا ز ظلش ذرهای آید به دست
Кӣ шавад симурғи саркаши ёри ман
کی شود سیمرغ سرکش یار من؟
Бас буд хусрави нишонеи кори ман
بس بود خسرو نشانی کار من
Ҳудҳудаш гуфт эй ғурурат карда банд
هدهدش گفت: ای غرورت کرده بند!
Соя дар чин , беш аз ин брхўд маханд
سایه درچین، بیش از این برخود مخند
Нестат хусрави нишонеи ин замон
نیستت خسرو نشانی این زمان
Ҳамчуи саг бо устихонии ин замон
همچو سگ با استخوانی این زمان
Хусравонро кошкӣ нншониӣ
خسروان را کاشکی ننشانیی
Хешро аз устихони бурҳоне
خویش را از استخوان برهانیی
Ман гирифтам худ ки шоҳони ҷаҳон
من گرفتم خود که شاهان جهان
Ҷумла аз зилл ту хезанд ин замон
جمله از ظل تو خیزند این زمان
Лек фардо дар балои умри дароз
لیک فردا در بلا عمر دراز
Ҷумла аз шоҳии худ монанди боз
جمله از شاهی خود مانند باز
Сояи ту гар надидӣ шаҳриёр
سایهٔ تو گر ندیدی شهریار
Дар бало кӣ монадӣ рӯзи шумор
در بلا کی ماندی روز شمار؟