Пок рое буд бар роҳи савоб

پاک‌رأیی بود بر راه صواب

Як шабии Маҳмӯдро дид ӯ ба хоб

یک شبی «محمود» را دید او به خواب

Гуфт эй султони некӯи рӯзгор

گفت: «ای سلطانِ نیکو روزگار!

Ҳоли ту чунаст дар доролқрор

حال تو چون است در دارالقرار؟»

Гуфт тани зани хӯни ҷони ман марез

گفت: تن زن، خونِ جان من مریز

Дам мазан чаҳ ҷой султонаст хез

دم مزن، چه جای سلطان است؟ خیز

Буд султонем пиндору ғалат

بود سلطانیم پندار و غلط

Салтанат кӣ зебад аз муштии сиқт

سلطنت کی زیبد از مشتی سقط؟

Ҳақ ки султон ҷаҳондор омадаст

حق که سلطان جهان‌دار آمدست

Салтанат ӯро сазовор омадаст

سلطنت او را سزاوار آمدست

Чун бидидам аҷзу ҳайронии хеш

چون بدیدم عجز و حیرانیِ خویش

Нанг медорам зи султонии хеш

ننگ می‌دارم ز سلطانیِ خویش

Гар ту хуоне , ҷуз парешонам махон

گر تو خوانی، جز پریشانم مخوان

ӯст султонами ту султонам махон

اوست سلطانم، تو سلطانم مخوان

Салтанат ӯ рост ва ман брсўдмӣ

سلطنت او راست و من بر سودمی

Гар ба дунё дар гадоӣ будамӣ

گر به دنیا، در گدایی بودمی

Кошкӣ сад чоҳ будӣ ҷоҳи не

کاشکی صد چاه بودی، جاه نی

Хошаҳ рӯбӣ будамӣу шоҳи не

خاشه روبی بودمی و شاه نی

Нест ин дами ҳеҷ беруни шӯи маро

نیست این دم هیچ، بیرون شو مرا

Боз мехоҳанд як як ҷӯи маро

باز می‌خواهند یک‌یک جو مرا

Хушки бодои болу пари он ҳамЭй

خشک بادا بال و پر آن همای

Кӯи маро дар соя худ дод ҷой

کو مرا در سایهٔ خود داد جای