Ҳеҷ гавҳарро набӯд он сарварӣ

هیچ گوهر را نبود آن سروری

Кон сулаймон дошт дар ангуштарӣ

کآن سلیمان داشت در انگشتری

Зон нигинаш буд чандон ному бонг

زآن نگینش بود چندان نام و بانگ

Ва он нигини худ буд сангии ним донг

و آن نگین خود بود سنگی نیم‌دانگ

Чун сулаймон кард он гавҳари нигин

چون سلیمان کرد آن گوهر نگین

Зер ҳукмаш шуд ҳама рӯй замин

زیر حکمش شد همه روی زمین

Чун сулаймони малики худ чандон бидид

چون سلیمان مُلک خود چندان بدید

Ҷумлаи офоқ дар фармон бидид

جملهٔ آفاق در فرمان بدید

Гарчи шодравони чл фарсанг дошт

گر چه شادروان چل فرسنگ داشت

Ҳам банно бар ним донг санг дошт

هم بنا بر نیم دانگِ سنگ داشت

Гуфт чун ин мамлакати венаи кору бор

گفت: چون این مملکت وین کار و بار

Зини қадар сангаст доими пои дор

زین قدر سنگ است دائم پایدار

Ман намехоҳам ки дар дунёу дайн

من نمی‌خواهم که در دنیا و دین

Бозмонди кас ба мулкии ҳам чунин

باز مانَد کس به ملکی هم چنین

Подшоҳои ман ба чашми эътибор

پادشاها من به چشمِ اعتبار

Офати ин малик дидам ошкор

آفت این ملک دیدم آشکار

Ҳаст он дар ҷанби уқбои мухтасар

هست آن در جنب عقبی مختصر

Баъд аз ин касро мадаи ҳаргиз дигар

بعد از این کس را مده هرگز دگر

Ман надорам бо сипоҳу малики кор

من ندارم با سپاه و ملک کار

намекунам занбили бофии ихтиёр

می‌کنم زنبیل‌بافی اختیار

Гарчи зон гавҳари сулаймон шоҳ шуд

گر چه زآن گوهر سلیمان شاه شد

Он гуҳар будаш ки банд роҳ шуд

آن گهر بودش که بندِ راه شد

Зон ба панҷсад соли баъд аз анбиё

زآن به پانصد سال بعد از انبیا

Бо биҳишт адан гардад ошно

با بهشتِ عَدْن گردد آشنا

Он гуҳар чун бо сулаймон ин кунад

آن گهر چون با سلیمان این کند

Кӣ чу ту саргаштаро тамкин кунад

کی چو تو سرگشته را تمکین کند؟

Чун гуҳар сангӣаст чандин кон макун

چون گهر سنگی‌ست چندین کان مکَن

Ҷуз барои рӯй ҷонон ҷон макун

جز برای روی جانان جان مکَن

Дили зи гавҳари бркн эй гавҳари талаб

دل ز گوهر برکن ای گوهرطلب!

Ҷавҳариро бош доим дар талаб

جوهری را باش دائم در طلب