Гуфт рӯзии шоҳи масъӯд аз қазо
گفت روزی شاه مسعود از قضا
АўФтодаҳ буд аз лашгари ҷудо
اوفتاده بود از لشگر جدا
Бод таг меронад танҳо бе яке
باد تگ میراند تنها بییکی
Дид бар дарё нишаста кӯдакӣ
دید بر دریا نشسته کودکی
Дар бен дарё фиканда буд шаст
در بن دریا فکنده بود شست
Шаҳ саломаш кард ва дарпешаш нишаст
شه سلامش کرد و در پیشش نشست
Кӯдакӣ андӯҳгин бинишаста буд
کودکی اندوهگین بنشسته بود
Ҳам дилаши оғиштаи ҳам ҷони хаста буд
هم دلش آغشته هم جان خسته بود
Гуфт эй кӯдак чарое ғам зада
گفت ای کودک چرایی غمزده
Ман надидам чун ту як мотам зада
من ندیدم چون تو یک ماتمزده
Кӯдакаш гуфт эй амири пари ҳунар
کودکش گفت ای امیر پر هنر
Ҳафт Тифлем ин замони мо бе падар
هفت طفلیم این زمان ما بیپدر
Модарӣ дорем бар ҷои монда
مادری داریم بر جا مانده
Сахт дарвешаст ва танҳо монда
سخت درویش است و تنها مانده
Аз барои моҳе , ҳар рӯзи дом
از برای ماهیی، هر روز دام
Андар андозам , кунам то шаби мақом
اندر اندازم، کنم تا شب مقام
Чун бигирам моҳе бо сад зҳир
چون بگیرم ماهیی با صد زحیر
Қӯт мо онаст то шаб , эй амир
قوت ما آنست تا شب، ای امیر
Шоҳи гуфтои хоҳӣ эй Тифли дижам
شاه گفتا خواهی ای طفل دژم
То кунам ҳмбозиӣ бо ту ба ҳам
تا کنم همبازیی با تو به هم
Гашти кӯдаки розӣ ва анбоз шуд
گشت کودک راضی و انباز شد
Шоҳи андари баҳри шасти андозшд
شاه اندر بحر شستانداز شد
Шасти кӯдаки давлат шоҳӣ гирифт
شست کودک دولت شاهی گرفت
Лоҷарами он рӯзи сад моҳӣ гирифт
لاجرم آن روز صد ماهی گرفت
Он ҳамаи моҳӣ чу кӯдак дид пеш
آن همه ماهی چو کودک دید پیش
Гуфт ин давлат аҷаб дорам зи хеш
گفت این دولت عجب دارم ز خویش
Давлатии дорӣ ба ғоят эй ғулом
دولتی داری به غایت ای غلام
Кини ҳамаи моҳии дарафтодат ба дом
کاین همه ماهی درافتادت به دام
Шоҳи гуфтои гуми ббошӣ эй писар
شاه گفتا گم بباشی ای پسر
Гар зи моҳии гири худ ёбии хабар
گر ز ماهیگیر خود یابی خبر
Давлатитар аз манӣ ин ҷойгоҳ
دولتیتر از منی این جایگاه
Зонк моҳии гир ту шуд подшоҳ
زانکه ماهیگیر تو شد پادشاه
Ин бигуфту гашт бар мураккаби савор
این بگفت و گشت بر مرکب سوار
Тифл гуфташ қисм худ кун ошкор
طفل گفتش قسم خود کن آشکار
Гуфт имрӯзи ин даҳум , накунам ҷудо
گفت امروز این دهم، نکنم جدا
Ончи фардо сайд уфтад он маро
آنچ فردا صید افتد آن مرا
Сайди мо фардои ту хоҳӣ буд бас
صید ما فردا تو خواهی بود بس
Лоҷарами ман сайд худ надаҳум ба кас
لاجرم من صید خود ندهم به کس
Рӯзи дигар чун ба айвони бозрФт
روز دیگر چون به ایوان بازرفت
Хотири шаҳ аз пай анбоз рафт
خاطر شه از پی انباز رفت
Рафт сарҳангӣу кӯдаки робхўонд
رفت سرهنگی و کودک را بخواند
Шаҳи бонбозиш дар маснади нишонд
شه به انبازیش در مسند نشاند
Ҳаркасӣ мегуфт шоҳо ӯ гадост
هرکسی میگفت شاها او گداست
Шоҳи гуфто ҳарч ҳаст анбози мост
شاه گفتا هرچ هست انباز ماست
Чун пазируфтем рад натавонаш кард
چون پذیرفتیم رد نتوانش کرد
Ин бигуфту ҳамчуи худ султонаш кард
این بگفت و همچو خود سلطانش کرد
Кард аз он кӯдаки талаби кории савол
کرد از آن کودک طلبکاری سؤال
Каз куҷо оварадӣ охири ин камол
کز کجا آوردی آخر این کمال؟
Гуфт шодӣ омаду шевани гузашт
گفت شادی آمد و شیون گذشت
Зонк соҳиби давлатӣ бар ман гузашт
زانکه صاحبدولتی بر من گذشت